ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"นี่ ท่านพี่ ดูท่านสิ ทำไมท่านเหมือนเคยได้ยินเรื่องเจ้าถังฮวนคนนี้ล่ะ?"“ถังฮวนน่ะรึ เจ้านี่ไม่รู้อะไรเลย เจ้าออกจากภูเขาเฟิงหมิงครั้งสุดท้ายนานแค่ไหนแล้ว ชื่อถังฮวนนี่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา มีไม่กี่คนหรอกที่ไม่รู้เกี่ยวกับเขา""เอ่อ มันไม่น่าจะโด่งดังขนาดนั้นมั้ง ว่าแต่... ใช่ผู้ชนะ 'การแข่งขันนักหลอม' รึเปล่า?"
"เขาไม่ใช่ผู้ชนะธรรมดา ๆ ของ 'การแข่งขันนักหลอม' นะ! ก่อนที่เขาจะกลายเป็นผู้ชนะการแข่งขัน เขาสามารถจุดไฟในแท่นวังวนที่ร้านขายอาวุธซิงไห่แห่งเมืองนู่ลั่งได้สูงถึงสิบสองเมตรเชียวนะ!"
"ว่าไงนะ?" สิบสองเมตร?!"
"ถังฮวนรึ คนๆ นั้นคือถังฮวนเองหรือเนี่ย?"
"ข้าได้ยินมานานแล้ว เขายังเด็กจริงๆ!"
"หึ หึ...องค์ประกอบทั้งห้าของเขามีรากฐานเป็นทองคำ กระตุ้นเปลวไฟในแท่นวังวนได้สูงสิบสองเมตร หลังจากหลอมรวมกับอัคคีพิสุทธิ์ ก็กลายเป็นนักหลอมอาวุธระดับต่ำที่ได้รับการยอมรับจากศาลาเฉินปิง จากนั้นในเวลาสั้น ๆ สองเดือน เขาก็กลายเป็นผู้ชนะของ 'การแข่งขันนักหลอม' อัจฉริยะเช่นนี้เป็นหาได้ยากในรอบหลายพันปี"
"คุณสมบัตินี้เหนือกว่านางปีศาจจากเมืองเทียนจู้เสียด้วยซ้ำ ถ้าต้องวิ่งบนเส้นทางเดียวกัน นางไม่สามารถเอาชนะถังฮวนคนนี้ได้แน่"
"ขนาดนั้นเชียว?"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ทั้งในและนอกพื้นที่พักผ่อนของผู้เข้าแข่งขัน พลันเกิดคลื่นเสียง (แห่งความตกตะลึง) สั่นสะเทือนไปทั่ว
“ถังฮวนน่ะรึ?”ตรงข้ามกับถังฮวน กู้หยิงและคนอื่น ๆ แม้กระทั่งหงเทาที่เดิมสงสัยในตอนแรกก็มีสีหน้าไม่แน่ใจ
เกาหลิงกล่าวต่อ "เหนือสิ่งอื่นใด ใน 'การแข่งขันนักหลอม' แม้ว่าถังฮวนจะปฏิเสธคำเชิญของราชวงศ์ถัง แต่เขาก็ยังคงเป็นพลเมืองของจักรวรรดิต้าถังอยู่”
“การฆ่าเท่ากับเป็นศัตรูกับจักรวรรดิต้าถัง และศาลาเฉินปิงด้วย หงเทาเจ้า เจ้าหรือตระกูลหง กล้าล่วงเกินจักรวรรดิต้าถังและศาลาเฉินปิงหรือ?”
“เจ้า…” ใบหน้าของหงเทาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด
"ข้าพูดทุกอย่างที่อยากจะพูดแล้ว หงเทา จะฆ่าเขาหรือไม่ขึ้นอยู่กับเจ้าจะตัดสินใจ นี่ยังไม่นับรวมว่า...เจ้าจะไม่มีปัญญาฆ่าเขาหรือเปล่าด้วยนะ" เกาหลิงหัวเราะจากนั้นก็หันกลับไป แต่ก่อนที่จะจากไปเขายังเลิกคิ้วใส่ถังฮวนด้วยรอยยิ้ม
"หงเทา เจ้าไม่ใช่บอกว่าจะสู้หรอกเหรอ ลงมือสิ!" กู้หยิงที่ได้สติและก้าวถอยหลัง ไม่ได้ยืนอยู่ข้างหน้าถังฮวนอีกต่อไป กลับขยิบตาให้หงเทาอย่างไม่เกรงกลัว เนื่องจากเย่ซีคือถังฮวน และด้วยฐานะของเขาที่เป็นนักหลอมอีกด้วย จึงไม่จำเป็นต้องกังวลใดๆ อีกต่อไป
ใบหน้าของหงเทาบิดเบี้ยว บัดเดี๋ยวเขียวบัดเดี๋ยวแดง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังสับสนอยู่ภายในใจ
แม้ว่าอยากจะฉีกชายหนุ่มชุดดำเบื้องหน้าออกเป็นพันๆ ชิ้นแค่ไหน แต่ก็เป็นไปตามที่กู้หยิงคาดไว้ เมื่อได้ยินเรื่องดังกล่าวเขาเองก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวในตอนนี้
ถ้าเขาไม่รู้ว่า "เย่ซี" คือถังฮวนแห่งเมืองนู่ลั่ง แล้วลงมือฆ่าไปล่ะก็ ไม่ว่าศาลาเฉินปิงจะโกรธแค่ไหน ก็คงโทษเขาไม่ได้
แต่ตอนนี้เมื่อเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายแล้ว หากยังคงสังหารมันต่อหน้าต่อตาทุกคน คาดว่าอีกไม่นานยอดฝีมือของศาลาเฉินปิงจะมาปรากฏตัวที่ตระกูลหง ในเวลานั้นแม้ว่าจะเป็นราชวงศ์ซาหลงก็ไม่อาจปกป้องตระกูลหงเอาไว้ได้
ด้วยแรงกระตุ้นนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะนำความหายนะมาสู่ตระกูล
"กู้หยิง มันเป็นแค่คนขี้ขลาดที่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าแล้วก็กลัวคนที่แข็งแกร่ง มันจะจัดการจะกับน้องถังฮวนไม่ใช่หรือ เจ้าก็ปล่อยให้เขาทำไปสิ?" ถังซีขยิบตาให้กู้หยิง คำพูดเต็มไปด้วยการถากถางดูถูกราวกับว่าต้องการให้ทั้งโลกตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย
“ถูกแล้ว ข้าประเมินมันสูงเกินไป”เมื่อได้ยินกู้หยิงและถังซีเออออห่อหมกไปด้วยกัน ถังฮวนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
แต่หลังจากดูการเคลื่อนไหวของมือและตำแหน่งของทั้งสองแล้ว ถังฮวนก็เข้าใจเจตนาของกู้หยิงและถังซีว่าหมายถึงอะไร ถูกกระตุ้นอยู่แบบนี้ หากหงเทาเกิดคลั่งและพลั้งมือโจมตี แม้ว่าเขาจะถูกถังฮวนฆ่า ก็จะไม่ทำให้จักรวรรดิซาหลงออกหน้าให้อยู่ดี
ถูกยั่วยุอยู่แบบนี้ หน้าอกของหงเทาก็กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ความโกรธในดวงตากำลังจะปะทุ เมื่อเห็นเช่นนั้นความยินดีที่ซุกซ่อนไว้พลันฉายออกมาผ่านดวงตาของกู้หยิงและถังซี
พวกเขาเดินเข้ามาใกล้อย่างเงียบ ๆ ทว่าตอนนั้นเองหงเทากลับสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหัวเราะ “กู้หยิง ถังซีเจ้าคนขี้ขลาด พวกคนขี้ขลาด”
เมื่อพูดถึงตรงนี้น้ำเสียงของหงเทาก็เยียบเย็นลงอย่างฉับพลัน เขากัดฟันพูดออกมา"ถังฮวน เจ้าควรอธิษฐานในการประลองรอบต่อไป อย่าให้ข้าได้พบกับเจ้า มิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน! ข้าอยากจะรู้จริง ๆ ว่าจะมีเหตุผลใดที่ราชวงศ์ต้าถังอันยิ่งใหญ่และศาลาเฉินปิงจะมาหาเรื่องตระกูลหงของข้าได้ ถ้าเจ้าตายในสนามการประลองยุทธ์!”
พูดจบหงเทาก็โบกมือและพาคนสองสามคนที่อยู่ข้างหลังออกไปโดยทันที จากไปทั้งอย่างนี้เอง
“น่าเสียดายจริงๆ!”กู้หยิงและถังซี กลอกตามองอีกฝ่ายก่อนถอนหายใจพร้อมกัน พวกเขาวางแผนที่จะฆ่าหงเทา แต่คาดไม่ถึงมาก่อนว่าหงเทาจะสงบลงในท้ายที่สุด จึงทำให้แผนของพวกตนล้มเหลว
"ไม่เป็นไรหรอกน่า มีผู้คนเข้าร่วมการประลองยุทธ์ตั้งมากมาย นับประสาอะไรกับพวกเรา หากเราพบพวกมัน ผลจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่อาจรู้ได้"
ถังฮวนหัวเราะโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการล่าถอยอย่างกะทันหันของหงเทา ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ขั้นสูงสุดของระดับห้า แม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าจะเอาชนะได้หรือไม่ แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามต้องการเอาชนะหรือแม้แต่ฆ่าเขา ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย
กู้หยิงและถังซี พยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้หากพวกเขาไม่รู้จักตัวตนของถังฮวน ก็อาจยังกังวลว่าเขาจะไมใช่คู่ต่อกรของหงเทา แต่ตอนนี้พวกเขารู้สึกโล่งใจเรื่องถังฮวนมากขึ้น ผู้ฝึกยุทธระดับห้าที่มีอัคคีพิสุทธิ์เกือบจะเทียบได้กับนักหลอมระดับสูง เกรงว่าความแข็งแกร่งของเขาจะไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกยุทธขั้นสูงสุดของระดับห้าเลย
"โอ้ ใช่แล้ว ตอนนี้ข้าควรเรียกเจ้าว่าน้องเย่ซี หรือน้องถังฮวนดีล่ะ? น้องข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าแล้ว และจริงๆ แล้วนางช่วยเจ้าปิดบังพวกเรามานานมากจริงๆ”กู้หยิงส่ายหัวและถอนหายใจ ในใจรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าร่วมการประลองยุทธ์รอบแรก เขาได้ยินเสียงกู้เฟยเรียก "ถังฮวน" แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
"ท่านพี่ ถ้าพูดอีกครั้งข้าจะไม่สนใจท่านแล้ว" กู้เฟยหน้ามุ่ย
“พี่กู้ พี่ถัง ท่านทั้งสองก็เรียกข้าว่าถังฮวนเถอะ!”"....."
“ถังฮวน?”ภายในพื้นที่พักผ่อนทางด้านขวา ถังหลงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเฝ้าดูการเคลื่อนไหวนั่นด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา แต่เพราะอยู่ไกลเกินไปจึงไม่ได้ยินเสียงพูดคุย จนตอนนี้ได้เพียงคำว่า "ถังฮวน" จากเสียงตะโกนของพวกผู้ฝึกยุทธ์ และรู้ว่าคนที่ชื่อว่า “เย่ซี” ตรงนั้นก็คือ ถังฮวน
ถังหลงคุ้นเคยกับชื่อนี้มากในสายตาของเขา การดำรงอยู่ของถังฮวนไม่เพียงแต่เป็นความผิดพลาดของบิดาเท่านั้น แต่ยังเป็นความอัปยศของทุกคนในตระกูลถัง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจาก 'การแข่งขันนักหลอม' ตระกูลถังในเมืองนู่ลั่งกลายเป็นที่น่าหัวเราะของจักรวรรดิต้าถังไปแล้ว ยิ่งกว่านั้นแม้แต่ในภูเขาเฟิงหมิงเขาก็เคยได้ยินคนเยาะเย้ยตระกูลถังหลายครั้งว่าพวกเขาทิ้งขว้างไข่มุกล้ำค่าที่สุดของตนเองเหมือนเม็ดทราย
“ไอ้คนต่ำต้อยที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยคนรับใช้ คู่ควรที่จะเป็นน้องชายของข้าถังหลงหรือ? ถังฮวนคราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตออกจากภูเขาเฟิงแน่นอน!”เสียงของถังหลงกล่าวพึมพำ เกือบพ่นคำพูดเล็ดรอดออกมาจากไรฟัน
ดวงตาของถังหลงเย็นชาราวกับงูพิษ แรงอาฆาตในใจของเขาไม่เคยรุนแรงเท่านี้มาก่อน!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 123 ข้าจะฆ่าเจ้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 123 ข้าจะฆ่าเจ้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้