ท่านแม่ทัพ อย่ารังแกข้า

“ช่างเป็๲ข่าวดีมากเชียวหละ เหอะ! สมน้ำหน้าอยากวางอำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงรังแกเหล่าพี่น้องเราดีนัก คราวนี้ต้องตกไปอยู่บ้านป่าเมืองเถือนช่างสาแก่ใจดีนัก หึ หึ”

สนมฉิงเฟย เอ่ยขึ้นขณะทอดน่องเดินไปตามโถงทางเดิน พวกนางเหล่านางสนมได้รับการแจ้งข่าวการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างองค์หญิงปิงหลินกับแคว้นอ้ายฉีจึงชวนกันออกมาเพื่อแลกเปลี่ยนข่าวสารกัน

“เห็นทีคราวนี้ เสี้ยนหนามของพวกเราจะถูกกำจัดสิ้นให้พ้นทางตำแหน่งฮองเฮาของพวกเราสักที”

สนมอ้ายเฟยเอ่ยขึ้นบ้าง

“จริงด้วยเพคะพี่หญิง วังหลังของเราจะได้มีฮองเฮาที่สมฐานะ และคู่ควรที่จะปกครองดูแลวังหลังเสียที ไม่ใช่อยู่ใต้อำนาจของเด็กสาวที่ยังไม่รู้จักแม้กระทั่งการออกเรือนเช่นนั้น”

สนมเล็ก ๆ อีกนางหนึ่งเอ่ยวาจาอย่างสนุกปาก มีความกล้าหารที่จะเอ่ยวาจามากขึ้นเมื่อรู้ว่าองค์หญิงปีศาจจะไปจากวังหลังเสียที

“นั่นสิทั่วทั้งวังหลวงก็คงจะเฉลิมฉลองกันใหญ่”

สนมฉิงเฟย ยิ้มพรายออกมาพลางวาดฝันถึงอนาคตของตน เห็นทีนางจะต้องบำรุงตัวเองให้สวยมากขึ้นเพื่อที่จะก้าวสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นต่อไป และหากฮ่องเต้ทรงพอพระทัยตำแหน่งฮองเฮาก็อาจจะตกเป็๲ของนางก็ได้

“เฉลิมฉลองเพื่อแสดงความยินดีให้กับท่านหญิงหรือเพคะพี่หญิง”

สนมอ้ายเฟยแสร้งถามขึ้นอย่างใสซื่อ ทั้งที่รู้แน่แก่ใจว่าฉลองเพราะองค์หญิงปีศาจจะถูกกำจัดออกไปจากวังหลวงต่างหาก

“ฉลองให้กับตัวโชคร้ายที่กำลังจะถูกกำจัดออกไปให้พ้นไปจากวังหลวงนะสิ”

สนมฉิงเฟยเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว

เมื่อเห็นผู้มีตำแหน่งสูงกว่าอาจหาญกล่าวเช่นนั้น นางสนมเล็ก ๆ จึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากเพื่อเอาใจว่า

“นั่นสิ... ไปแล้วอย่าหวนกลับมาอีกเลย ขอให้ถูกโจร๥ูเ๠าฆ่าตาย หรือไม่ก็ถูกพวกป่าเถื่อนนั่นลากลงนรกไปเสียก็ดี อิ อิ”

“บังอาจ !”

เสียงหนึ่งตวาดลั่นขึ้นจากด้านหลัง เหล่านางสนมต่างหนไปมองยังต้นเสียง เมื่อแจ้งชัดในตาแล้วว่าเป็๞เสียงของใครพวกนางต่างหน้าซีดไปตาม ๆ กัน

..................................จบตอน.................................................