“ฉันมาแล้ว มีเื่อะไรจะคุยกับฉันหรอ”
“คุณรู้ไหมว่าเมื่อคืน คุณก่อเื่อะไรไว้บ้าง”
“ไม่นะ ฉันว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”
“คุณเมาไม่เป็ท่า อ้วกข้างทาง แล้วถ้าผมไม่ไปด้วยคุณอาจจะโดนลากไปทำไม่ดีไม่ร้าย คุณเคยนึกถึงอันตรายตรงนี้บ้างไหม”
“แต่ฉันก็ไม่ได้เป็อะไรนี่ ฉันยังยืนสวยแล้วก็ดูดีอยู่ตรงนี้”
“ไม่รู้สึกผิดหรือสำนึกเลยสินะ”
“ทำไมจะต้องรู้สึกผิดคนเรามันเมากันได้”
“คุณดื่มได้ แต่คุณควรจะมีสติให้มากกว่านี้ คุณโตแล้ว” คำว่าโตของผมหมายถึงอะไรที่ไม่ใช่แค่อายุอย่างเดียว
“ก็ฉันมีคุณไปดูแลแล้วไง ฉันจะต้องระวังอันตรายอะไรอีก คุณอย่าบ่นมากได้ไหม ถ้ามีเื่จะคุยแค่นี้ ฉันไปนอนพักผ่อนก่อนนะ”
“ตอนเย็นคุณไปไหนไหม”
“ฉันยังไม่มีแผนจะไปไหนทั้งนั้น”
“ถ้าอยากได้ของใช้อะไรเพิ่ม ผมจะพาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตนะ”
“ฉันอยากได้ผ้าอนามัยนายสามารถไปซื้อให้ฉันได้ไหม”
“คุณอยากได้แบบไหนล่ะ แบบบาง หรือแบบมีปีกด้วย เอาแบบกลางคืนด้วยมั้ย แบบไหนดี?”
“เอาจริงดิ! นายรู้ลึก รู้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง”
“.....” นี่ผมรู้มากไปหรอ?
“เงียบขนาดนี้ อย่าบอกนะว่านายซื้อมาใช้เองน่ะ”
“ไปพักผ่อนได้แล้ว” พูดตัดบทเธอแล้วเดินหนี ถ้ายืนอยู่ด้วยนาน สงสัยผมโดนเธอซักจนสะอาดแน่
“เดี๋ยวสิฉันยังคุยกับนายอยู่เลยนะ เดินหนีแบบนี้ไม่ได้”
“ผมต้องทำงาน”
“นายทำงานอะไรหรอ?” เธอนี่ขยันถามจริงๆ ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิด ที่ให้เธอมาอยู่ห้องว่างของเพนท์เฮาส์ผม ผมได้แต่มองหน้าเธอนิ่งเงียบ
“งั้นฉันไม่ถามไม่กวนนายแล้วก็ได้” คำว่าไม่กวนแล้วมันแปลว่าไม่กวนจริงๆหรือเธอประชดกันแน่นะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะต้องมาเถียงกับเธอเพราะผมต้องเคลียงานอีกเยอะ ก็เมื่อวานใจดีพาเธอไปเที่ยว ทั้งที่เอกสารกองเต็มโต๊ะยังไม่ได้ทำเลยสักอย่าง
จัสมิน Part
ฉันแปลกใจอยู่นะที่ปีเตอร์เขารู้เื่เกี่ยวกับรายละเอียดของใช้ผู้หญิงได้ลึกซึ้งขนาดนี้ ฉันว่ามันแปลกๆนะ หรือว่าจริงๆเขาแอ๊บแมน หรือเขาเคยมีแฟนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาก่อน เขาเลยรู้รายละเอียดลึกขนาดนี้มันต้องมีอะไรสักกอย่าง แล้วฉันจะไปสืบจากที่ไหนได้ล่ะ ตอนนี้ต่อมอยากเผือกของฉันกระตุกยิกๆ
จริงๆนายปีเตอร์ก็จัดอยู่ในผู้ชายที่เข้าขั้นว่าหล่อมากเลยนะ หรือว่านายนี่จะเป็เกย์ควีนหรือเปล่า แบบนี้ฉันว่าเริ่มต้นจากการอ่อยเขาดีกว่า จะได้รู้ไปเลยว่าเป็เกย์ควีนจิงหรือเปล่า
เริ่มปฏิบัติการเพื่อตามหาความจริงได้เลย
ฉันเริ่มจากการอาบน้ำแต่งตัวพรมน้ำหอมกลิ่นเซ็กซี่และเลือกชุดที่ไม่เซ็กซี่จนเกินไปแต่ก็ดูไม่จืดจนเกินไปชุดที่ฉันเลือกใส่เป็เดรสดำสั้นโชว์แผ่นหลังขาวเนียนและมันตัดกับผิวขาวของฉัน แต่งหน้าสีพีชละมุนดูสุขภาพดี ทาปากสีอ่อนให้เข้ากับลุคเรียบแต่โก้น้อยแต่มากของฉัน
ก๊อกก๊อกก๊อก ก๊อก
“ครับ เชิญครับ” ฉันค่อยค่อยเปิดอย่างช้าๆ “ผมหวังว่าที่คุณมาเคาะประตูห้องผมคงจะมีธุระด่วนจริงๆนะครับ”
“ก็ไม่ด่วนมากว่าแต่นายทำอะไรอยู่หรอปีเตอร์พอจะว่างไหม”
“แล้วผมดูเหมือนว่างหรอเอกสารผมเต็มโต๊ะ”
“ตอบดีๆ ก็ได้มั้ง ไม่เห็นตอบแบบนี้เลย ฉันถามดีๆ” เขาจะพูดกับฉันดีๆบ้างไม่ได้หรือยังไง ก็เห็นอยู่แล้วว่างานเต็มโต๊ะ แต่บอกว่ายังไม่ว่างครับ เดี๋ยวผมเคลียร์งานเสร็จไปออกคุยด้วยนะ แบบนี้ก็ได้ไหม นี่ฉันกำลังคาดหวังอะไรจากนายคนนี้อยู่หรือเปล่า ทั้งที่มันไม่มีอะไรให้หวัง
“สรุปเข้ามามีอะไร” เขาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงเ็า
ฉันเดินนวยนาดไปหาเขาด้วยท่าทางเซ็กซี่ แล้วเท้าแขนทั้งสองข้าง บนโต๊ะ พร้อมเอนตัวไปด้านหน้าโชว์เนินอกนิดหน่อย แต่เขาก็ยังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่ ฉันจึงเอานิ้วเรียวยาวของฉันจับปลายค้างเขาให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน
“เมื่อวานฉันยังไม่ได้เอาคืนนะ” ฉันพูดเสร็จแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปอยู่ข้างๆ เก้าอี้ของเขา
“เอาคืนอะไรครับ”
“จูบไม่ได้เื่ แล้วยังจะเอาคืนอีก”
เขาพูดแซวฉัน แต่ฉันทนเขินไม่ไหว อายหน้าแดงต้องรีบวิ่งหนีออกไปทันที จากตอนแรกที่จะเข้าไปอ่อยเขา ตอนนี้กลับเขินหน้าแดงแทบมุดแผ่นดินหนี ฉันจับหน้าฉันที่ร้อนผ่าว แล้วมองกระจกนี่ฉันทำอะไรลงไป แต่จูบเมื่อกี้มันดีมากเลยนะ เป็นความรู้สึกดีที่อ่อนโยนอีกต่างหาก ฉันคิดว่าวิธีนี้อาจจะไม่ได้ผล อาจจะต้องมีวิธีใหม่ที่มันได้ผลมากกว่านี้ ที่จะได้พิสูจน์ว่าเค้าเป็นเกย์ควีนจริงไหม
“เหม่ออะไรอยู่” เขาถามฉัน ฉันจึงหันไปตามเสียงเขาเดินเข้ามาั้แ่เมื่อไหร่ฉันก็ไม่รู้ตัว
“ฉันยืนใช้ความคิดอยู่ต่างหากไม่ได้เหม่อซะหน่อย” ฉันรีบพูดตอบโต้
“หรอ”
“นายเข้ามามีอะไร”
“ผมต้องถามคุณต่างหากว่าคุณเข้าไปหาผมที่ห้องทำงานคุณมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า” เขาไม่พูดอย่างเดียว เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ จนฉันต้องถอยหลังหนีจนหลังของฉันพิงอยู่กับโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเสียไม่ได้ และเขาค่อยๆโน้มหน้าลงมา “ตกลง ว่าไงครับ”
ฉันอึกอักไม่มีเื่ที่จะพูดคุยกับเขา สมองขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออกตอนนี้
“คะ แค่… แค่จะถามว่า ตะ..ตอนเย็นนี้ว่างพาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือเปล่า ค่ะ”
“แค่นี้หรอ”
“ชะ..ชะใช่” ความจริงมันก็ไม่ใช่เื่ที่จะให้เขาพาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตหรอก แต่จะถามเขาตามตรงก็คงไม่ดี
“มีอะไรจะถามผมไหม” เขามองหน้าฉันแล้วถามด้วยคำถามเหมือนเขารู้ว่าฉันคิดอะไร
“ไม่มีหรอก”
“งั้นไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกัน ผมว่างแล้ว”
ระหว่างเดินซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ต ฉันกับเขาเหมือนเป็สามีภรรยากันเลยจริงๆ ชวนซื้อวัตถุดิบทำอาหาร ของกินของใช้ ถามว่าฉันคิดไปไกลถึงขนาดนั้นไหมก็ไม่
“ฉันซื้อเหล้าไปได้ไหม”
“คุณอยากดื่มหรอ”
“ก็นิดหน่อย ฉันคิดว่าการมีเหล้าติดห้องไว้ก็น่าจะดีนะ”
“เลิกล้มความคิดได้เลย คุณดื่มเหล้าได้ตอนที่มีผมอยู่ด้วยเท่านั้น หรือว่าอยากจะทำตัวเป็ขี้เมาอีก แต่ถ้าคุณเมารอบนี้ผมไม่ใจเย็นกับคุณแล้วนะ”
“ใจเย็นอะไร นายไม่เคยใจร้อนกับฉันนี่นา แล้วฉันก็ไม่เคยทำให้นายต้องโมโหฉันด้วย ใช่ไหม?”
“อยากดื่มเหล้าตัวไหนก็หยิบไป”
“ขอบคุณนะ นายใจดีจัง”
“แต่ถ้าเมามาก ระวังจะโดนนะ” โดนอะไรล่ะ เขาพูดให้ฉันไม่เก็ทแล้วก็เดินหนีไป
72K
![ฟางหลิงหรง บุปผาหลากสี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610091_96939666.webp)
