3
1%
ภายในห้องเปิดไฟสลัวคิมนั่งอยู่บนพื้น มีพรมขนเฟอร์สีเทาปูรองอยู่ แผ่นหลังเค้าพิงโซฟา ขาข้างหนึ่งชันขึ้นเค้าหันมามองผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“ตื่นแล้วเหรอ?”เค้าถาม
“เตียงนี้มันนุ่มดีจัง”ผมร้องครางแล้วหมุนตัวนอนคว่ำซุกหน้ากับหมอน “หมอนหอมอ้ะ”
“กลับได้แล้ว”คนที่นั่งอยู่ไล่ผมละ
“ที่นี่ห้องคุณเหรอ?”ผมเอามือซุกใต้หมอนแล้วหันไปพูดกับเค้า ทำไม่รู้ไม่ชี้
“...” คิมเงียบไม่ตอบ
“ตื่นมาก็ไล่กันเลยเหรอ?”ผมทำเสียงออดอ้อน ไม่รู้ว่ามันดูน่ารักมั้ย แต่ก็พยายามสุด ๆ ละ
คิมถอนหายใจนิดหน่อยแล้วลุกขึ้น ตัวเค้าสูงจนเกือบจะชนโคมไฟลูกกลม ๆ บนเพดาน
“รอแป๊บนึงเดี๋ยวทำอะไรอุ่น ๆ มาให้” พูดจบคิมก็เดินหายเข้าไปในครัว
ผมลุกขึ้นนั่งแล้วใช้สายตาสำรวจไปรอบๆ นิดหน่อย ห้องนี้กว้างและสวยกว่าที่ผมอยู่อีก ฝั่งขวาของเตียงเป็กระจกใสเต็มบานม่านสีเทาเข้มถูกเปิดออก มองออกไปเห็นตึกระฟ้ายามค่ำคืนมีแสงไฟระยิบระยับส่องสว่างข้างล่างบนถนนยังมีรถวิ่งอยู่เลย ไม่แน่ใจว่าตอนนี้กี่โมงแล้วและที่อยู่นี่คือชั้นที่เท่าไร แต่มันก็น่าจะเป็ชั้นที่สูงมาก
ผมนั่งมองวิวเพลินสักพักคิมก็เดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว ผมะโจากเตียงไปนั่งที่โซฟาส่วนคนตัวสูงกว่าก็ลงนั่งบนพรมขนเฟอร์สีเทาใกล้ ๆ กัน ในท่าเดิมนั่นแหละ
“หือ หอมอะดีเลย!” ผมร้องตาวาวตอนจิบไปสองสามที
“ชาเปปเปอร์มินต์”เค้าตอบเสียงเรียบ ๆ แล้วยกแก้วตัวเองขึ้นจิบบ้าง
“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงอะ?”
“ความจำเสื่อมเหรอ?”คิมย้อน
“อือ... มั้ง” ผมผงกหัวก็มันนึกอะไรไม่ออกนี่หว่า
อยากจะจับคิมเขย่าตัวแล้วบอกว่าเลิกเ็าซะที!ท่าทางไม่เหมือนตอนที่ไปกินหมูย่างเกาหลีที่โคเรียนทาวน์ด้วยกันตอนนั้นเลยคิมในวันนั้นดูร่าเริงกว่านี้ สดใส แล้วก็ยิ้มง่าย วันนี้แดกรังแตนมามั้ง
“คุณเมาไม่รู้เื่กิ่งกับเบียร์เลยฝากคุณไว้กับผม”
โอ้วะถือว่าสองคนนั้นทำดี แต่ว่า ผมอ้วกรึเปล่านะ แต่จากที่เห็นเสื้อยังเป็ตัวเดิมก็ค่อยเบาใจ
“ขอบคุณนะ”ผมกล่าว “ผมตัวหนักมั้ย?”
คิมส่ายหน้า“ไม่รู้สิ ผมให้พี่รปภ. ช่วยลากคุณขึ้นมา”
จบ!
“ทำไมบล็อกไอจีผมอะ?”
คิมเอียงหน้ามามองผมแล้วหันกลับไป “โกรธ”
“ผมทำอะไรให้อ้ะ?!” ผมถามกลับเสียงดัง
“ทำเยอะเลย”เค้าตอบ “ไม่รู้ต้องตอบ่ไหนก่อน...” เสียงเค้าเข้มขึ้นจนดูจริงจัง
ทำเอาหัวผมตีบตันไปเลยใครจะไปรู้วะ! ทำอะไรให้ตอนไหนเล่า!
“คิดอยู่นานแล้วล่ะ”คิมพูดต่อ “อยากจะบล็อกหลายทีแล้ว แต่ก็ยังไม่ทำ”
สีหน้าผมมีแต่คำถามแล้วจะทำทำไม? จะบล็อกเพื่อ?!
“เวลามูฟออนอะมันไม่สนุกเลยนะ ไม่รู้ว่าจะต้องจัดการตัวเองยังไง” คิมอธิบายต่อ แล้วก็หันมาหาผม“ไม่เข้าใจความรู้สึกสินะ”
ผมอึ้งไปนิดหน่อยไอ้ที่เค้าพูดมาน่ะ ก็พอจะเข้าใจอยู่นะผมไม่คิดว่าการตัดสินใจของผมจะทำให้เค้าลำบากใจขนาดนี้
“ไม่อยากบล็อก เพราะคิดว่าถ้าเวลาผ่านไปน่าจะเป็เพื่อนกันได้แต่พอคุณรีพลายสตอรีมา ผมก็รู้สึกมันอีก”
“คุณยังชอบผมอยู่เหรอ?”
“ชอบดิ่”
เออ...รู้สึกดีแฮะ ผมเขินอยู่นะ ค่อยรู้สึกมีชีวิตชีวาในการคุยกันหน่อย
“มาคบกันป้ะ” ผมรุกต่อ
คิมเลิกคิ้วจ้องหน้าผม“แปลก ๆ ป้ะ?”
“จริงนะ...”
ที่จริงกว่านั้นคือหลอก ผมแค่อยากได้คิมไปโชว์ให้น้ำเหนือมันเห็นก็ตอนนี้ผมยังไม่อยากจริงใจกับใครนี่หว่า แล้วดูดิ่ งานก็เพิ่งจะได้เริ่มทำชีวิตมันเพิ่งเริ่มต้นเองนะเว่ย
“คิดดูก่อน”คิมตอบ “กลับห้องคุณได้แล้ว ตีสามแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานเหรอ?”
ผมทำหน้าเซ็ง ๆลุกขึ้นยืนอย่างนวยนาด “ดึกจริงด้วย ผมต้องกลับยังไงอะ?”พร้อมส่งสายตาหมาน้อยไปให้คนที่ยืนมองผมอย่างเบื่อ ๆ เช่นกัน
คิมถอนหายใจนิดหน่อยแล้วคว้ากุญแจรถเปิดประตูออกจากห้องไป ผมจึงะโหย็อย ๆ ตามออกไปด้วยความลิงโลด
ระหว่างที่อยู่ในรถเค้าก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก ถามแต่ทาง พอผมถามกลับบ้างก็ไม่ยอมตอบ ทำเหมือนไม่อยากคุย
ผมจึงได้แต่หันมองหน้าเค้ามองเค้าตอนขับรถ คิมดูหล่อมากจริง ๆ ผิวขาวเนียน ดวงตาสีดำคมกริบดูเฉี่ยวและมีความดุนิดๆ คิ้วสีดำหนาเรียงตัวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไม่รู้กำลังโฟกัสทางข้างหน้าหรือรำคาญผมกันแน่จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากตุ่ย ๆ เหมือนเด็กขี้งอน ดูน่ารักดี
ในใจผมชื่นชมเค้าไม่หยุด
เค้ามาดร็อปผมที่หน้าคอนโดเสร็จแล้วก็ขับออกไปเลยไม่มีคำลาจากเธอสักคำ... น่านอยด์จังวะ
กว่าจะทำอะไรเสร็จก็ตีห้าแล้วถ้านอนต่อพรุ่งนี้ผมไปทำงานสายแน่ ๆ ไอ้น้ำเหนือจะหาเื่แดกหัวเอาอีก
ผมนอนเล่นบนโซฟาไถอะไรดูไปเรื่อย แล้วก็แวบกลับไปที่หน้าแชตนั้นอีกครั้ง
-K i m- Online
อุ๊ยคิมออนอยู่ด้วย
แต่เอ๊ะ... ผมเห็นด้วยเค้าปลดบล็อกแล้ว!
โอ๊ย ดีใจ ๆ
ผมรีบส่งข้อความไปว่า
‘ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ’
แต่ว่าสัญญาณออนไลน์สีเขียวก็หายไปแล้ว พรุ่งนี้เค้าคงมาตอบล่ะ
สุดท้ายผมก็หลับแต่ดีที่ไม่ตื่นสาย ตอนแปรงฟันก็กดเข้าไปเช็กข้อความ คิมอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ!
แต่ว่า สนทำไมเริ่มจีบใหม่ก็ได้
‘มอนิ่งครับ’
ผมพิมพ์ข้อความทักไปอีกทำเนียน ๆ ว่าเป็แฟนกันแล้วก็ได้
แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็อ่านไม่ตอบอยู่ดีแต่เชิด จะส่งจนกว่าจะตอบ
ตอนซื้อกาแฟก็ถ่ายรูปกาแฟส่งไปให้อีกหนึ่ง
เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นน้ำเหนือเดินสวนมาพอดีผมยิ้มทักทายมันเป็มารยาท
“ดีครับบอส”ผมทัก
มันยักคิ้วให้แทนการทักกลับแล้วเดินผ่านผมไปอย่างด้อยค่า
นี่ล่ะ ๆ ยิ่งเห็นอย่างนี้ผมก็ยิ่งต้องเอาชนะมัน ในทุก ๆ เื่ ย้ำ ทุก ๆ เื่! พ่อกับแม่มันช่างตั้งชื่อมันว่า น้ำเหนือมึงจะโชว์เหนือไปซะทุกเื่เลยรึไง!
แต่คิมก็ดูไม่สนใจผมอย่างที่ผมสำคัญตัวเลยว่ะ
ผมกลับมาห่อเหี่ยวอีกแล้ว
ระยะเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ผมจะง้อเค้าทันได้ยังไง จะใจอ่อนตอนไหนก็ไม่รู้
วันนี้ผมอ่านข้อมูลสินค้าไม่ค่อยเข้าหัวเท่าไรเพราะคอยจับจ้องข้อความของคิม เค้าไม่ตอบกลับมาซะที โว้ย! มันเกินไปแล้ว!
“ไปกินข้าวกัน”นอร์ทเดินมาชวนผม
ผมกดหน้าจอมือถือดูถึงได้รู้ว่าใกล้เที่ยงแล้ว แต่นั่นแหละ ก็ยังไม่มีแจ้งเตือนข้อความเข้า
ติ๊ง
-K i m- ส่งรูปภาพ
ผมกดเข้าไปดูอย่างไวแล้วก็แทบะโโลดเต้นด้วยความดีใจ
คิมส่งภาพมื้อเที่ยงมาล่ะเป็สุกี้ทะเลแห้ง ทำผมท้องร้องจนนอร์ทมองหน้า
“ยิ้มอะไรอะ?”มันถาม
“นี่ไง”ผมโชว์หน้าจอโทรศัพท์ตอบกลับไป
“อะไรอยากกินเหรอ?” นอร์ทถาม ทำหน้าเด๋อ ๆ
“ไม่ใช่ ๆแต่จะให้ดูว่า...” ผมขยับเข้าไปใกล้มัน “กูมีแฟนไว้อวดไอ้น้ำเหนือแล้ว” ผมกระซิบ
ไอ้นอร์ททำหน้าเหมือนไม่เชื่อผมจึงเข้าไอจีเปิดรูปคิมให้มันดู
“หล่อว่ะ”มันบอก
“งานดีโคตรโปรไฟล์ดี หน้าที่การงานดี แถมหล่อสุด ๆ หุ่นก็ดี ตัวก็สูง อันนี้ของแท้”ผมโฆษณาเพิ่ม
“คบกันแล้วเหรอ?”
“ยังอะ”ผมส่ายหน้า “เพิ่งเริ่มกลับมาคุยกัน จะหลอกให้มาเป็แฟนให้หน่อย”
“เชี่ยไปเปล่าหลอกเค้าอะ!” ไอ้นอร์ทร้อง ทำหน้าเชิงตำหนิผม
“แล้วต้องทำไงอะไปอ้อนวอนให้เค้ามาช่วยเป็แฟนอะเหรอ?” ผมนึก แล้วก็ส่ายหน้าอีกรอบ “ยาก! คิมไม่เล่นด้วยหรอก เค้าเป็คนจริงจัง”
“รู้จักกันดีขนาดนั้นเชียว”
“ก็ระดับนึงอะคุยกันมาตั้งเป็ปี”
“แล้วทำไมไม่คบกันไปเลยวะ”
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง“ยังไม่พร้อมอะ กูยังอยากเป็โสด จะแอ่นเอวพริ้วกับใครก่อนก็ได้”ผมยิ้มมุมปากใส่มัน
สีหน้าไอ้นอร์ทดูแปลกๆ ไป ผมจึงคว้าคอมันไปกินข้าวอย่างอารมณ์ดี
ติ๊ง
‘ร้านเดิม เติมต่อไม่รอแล้วนะ’
เบียร์ส่งข้อความมาได้จังหวะผมกำลังเปรี้ยวปาก อยากหาอะไรกระแทกอยู่พอดี ที่จริงก็อยากเจอคิมด้วย จะได้เร่งทำคะแนนต่อวันนี้เค้าส่งรูปกลับมาก็แสดงว่าไม่ปฏิเสธผมแล้ว
เค้าทำผมเป็พวกขี้มโนไปแล้วเนี่ย! อย่างกับพวกหัวโปกช่างฝัน จินตนาการเข้าข้างตัวเองไปไหนต่อไหน
คืนนี้ผมพิถีพิถันแต่งตัวมากขึ้นผมแต่งหน้าด้วยนะ แล้วก็ฉีดน้ำหอมย้ำ ๆ เพื่อสร้างความประทับใจ
“หน้าเป๊ะเกินว่ะเพื่อน”กิ่งแซว “กูอยากทิ้งผัวแล้วมาเอามึงแทนได้ป่ะวะ” ว่าพร้อมกับยื่นหน้าหมาน้อยมาใกล้ๆ “มาเป็ผัวกูนะเพื่อน...”
ผมผลักหน้าผากมันออก“หยุดเลย ให้ผัวมึงสมสู่กับผีคนเดียวก็พอ”
“ผีเค้าไม่สวยขนาดนี้หรอกค่ะ”
“อย่างนี้ล่ะผีมันส่องกระจกไม่ได้”
หลังจากนั้นกิ่งด่าผมเป็ชุดแต่ผมไม่สนใจแล้ว ผมเสมองไปรอบ ๆ ร้าน แต่ก็ยังไม่เห็นเป้าหมาย
“มองหาคิมเหรอ?”เบียร์รู้ทัน
“อือ”ผมพยักหน้า
“มันไม่มา ไลน์ยังไม่อ่านเลย”เบียร์บอกพร้อมหยิบโทรศัพท์มาแกว่ง
เอ๊าอย่างนี้ก็เสียเที่ยวเลยดิ่!
ผมเซ็งขึ้นมาทันทีเดินออกมาข้างนอกเพื่อหลบเสียงหนวกหูแล้วคว้าโทรศัพท์มากดดูเผื่อเค้าจะอัพเดตอะไรในโซเชียลบ้างแต่ว่าก็เงียบกริบ ไม่มีสตอรีลงเพิ่ม
ในแชตล่าสุดคือรูปสุกี้ทะเลแห้งที่เค้าส่งมาั้แ่เที่ยง
‘ผมอยู่กับเบียร์และกิ่งคุณอยู่ไหน ทำไมไม่มา ผมอยากเจอ’
ผมส่งข้อความไป พร้อมถ่ายบรรยากาศในร้านส่งกลับไปด้วย
จากนั้นก็รอลุ้นเอาว่าเค้าจะตอบข้อความตอนไหน แต่ว่า...
ติ๊ง
เฮ้ย! ตอบไวกว่าที่คิดแฮะ
ผมรีบจิ้มเข้าไปที่แจ้งเตือนอย่างไว
‘อยู่คอนโด มาหาหน่อยเป็ไข้อะ’
เดี๋ยวนะจริงป้ะ! เชี่ยยย! ไม่อยากจะเชื่อนี่มันอ่อยกันชัด ๆ
“พวกมึงอยู่กันสองคนนะกูกลับละ พอดีลืมไปว่ามีงานต้องเคลียร์”
เริ่มทำงานสองวันคงมีอะไรต้องให้เคลียร์มากมั้งฮ่า ๆ
ผมกลับเข้าไปแล้วบอกสองคนนั้นก่อนจะบึ่งออกมาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบหรือคำทักท้วงใด ๆ ปล่อยให้มันทำหน้าเด๋อด๋ากันอยู่สองคน
ส่งมาขนาดนี้ใครมันจะไม่รีบไปหาล่ะคร้าบ...
•••
1K
