เตาหลอมราชันมาร

บทที่ 56 ไข่ของเจียวโลหิต ตราศักยภาพ!

ที่นี่ ที่แท้ก็เป็นบึงโลหิต!

กว้างถึงสามกว่าจั้ง

เหยียบไม่ถึงก้นบึง คาดว่าคงลึกอย่างน้อยหนึ่งจั้ง

คลื่นโลหิตซัดสาด

กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียน

ซูฝานและเหลิ่งเยว่มองหน้ากัน รีบปีนขึ้นฝั่งด้วยความหวาดผวาอย่างยิ่ง

นี่ต้องใช้เลือดของสิ่งมีชีวิตสักกี่ชีวิต กว่าจะรวบรวมเป็นบึงโลหิตใหญ่ถึงเพียงนี้

"ศิษย์พี่ใหญ่ ดูนั่น!"

ซูฝานเงยหน้ามองไปใจกลางบึงเลือด

ตรงกลางมีแท่นหินทรงกลม บนแท่นหินมีไข่อยู่ฟองหนึ่ง

ไม่ใช่ไข่ธรรมดา!

ไข่ฟองนั้นใหญ่กว่าอ่างล้างหน้าเสียอีก เปลือกของไข่เป็นสีแดงโลหิต

เมื่อสังเกตดูดี ๆ พบว่าไข่โลหิตกำลังดูดซับเลือดบึงโลหิตอยู่ และแผ่กลิ่นอายที่ดุร้ายออกมาอย่างรุนแรง

"ดูเหมือนจะเป็นไข่ของเจียว*[1]โลหิต ใช้เปิดด่านศักยภาพให้เด็กคนนี้ย่อมเพียงพออย่างแน่นอน"

ต้าเฮยโกว่ตาเป็นประกาย

"ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ใดสามารถหาที่นี่พบ"

ทันใดนั้น!

เสียงแหบพร่าทุ้มต่ำดังขึ้น

ทั้งสองคนและสุนัขต่างเงยหน้ามอง ก็เห็นในมุมมืดอีกด้านของบึงโลหิตมีชายชราส่วมชุดคลุมสีโลหิตนั่งขัดสมาธิอยู่

เขามีใบหน้าอันแก่ชรา ร่างกายโค้งงอ แต่ดวงตากลับคมกล้า ราวกับคมมีดที่ทำให้ผู้อื่นไม่กล้าสบตา

"คารวะท่านผู้อาวุโส"

เหลิ่งเยว่รีบก้มศีรษะคารวะอย่างนอบน้อม

"ศิษย์พี่ใหญ่รู้จักหรือ?"

ซูฝานถามเสียงเบา

"ไม่รู้จัก"

เหลิ่งเยว่ส่ายหน้า กล่าวเสียงต่ำ "แต่เขาอยู่ที่ถ้ำหมื่นอสูรต้องเป็นผู้อาวุโสสำนักเป็นแน่"

ได้ยินดังนั้นซูฝานก็รีบก้มศีรษะคำนับเช่นกัน

ชายชราสวมชุดคลุมโลหิตลุกขึ้น แล้วกวาดสายตาดูซูฝานและเหลิ่งเยว่

ส่วนต้าเฮยโกว่ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ นั้น เขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น

ผู้อาวุโสชุดโลหิตถามว่า "พวกเจ้ามีชื่ออะไร และเป็นศิษย์ของยอดเขาที่เท่าใด"

ศิษย์เหลิ่งเยว่กล่าวว่า "ศิษย์ เหลิ่งเยว่ ส่วนเขาชื่อซูฝาน พวกข้าเป็นศิษย์แห่งยอดเขาที่สิบเจ้าค่ะ"

เหลิ่งเยว่ตอบตามความเป็นจริง

"ขอบเขตขยายเส้นปราณขั้นกลาง พลังบำเพ็ญไม่เลว"

ท่านผู้อาวุโสชุดโลหิตพยักหน้า แล้วถามว่า "พวกเจ้าค้นพบที่นี่ได้อย่างไร"

"ศิษย์พบโดยไม่ได้ตั้งใจ"

เหลิ่งเยว่กล่าว

ชายชราสวมชุดคลุมโลหิตถามต่อ "ข้างนอกยังมีสหายของพวกเจ้าอีกหรือไม่?"

เหลิ่งเยว่ส่ายหน้า "ไม่มีเจ้าค่ะ"

ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

"ไม่มีก็ดี"

ในดวงตาของชายชราชุดโลหิตฉายแววสังหารที่น่ากลัว เขาหัวเราะอย่างชั่วร้าย "พวกเจ้าโชคดีมาก ที่ได้เห็นไข่เจียวโลหิตนี้"

"ไข่ของเจียวโลหิต?"

"เจียวโลหิต!"

เหลิ่งเยว่มองไปยังไข่โลหิตด้วยความตกใจ

"และ…พวกเจ้าก็โชคร้ายเช่นกัน เพราะผู้ใดที่เห็นไข่ของเจียวโลหิต มันผู้นั้นจะต้องตาย!"

ชายชราสวมชุดคลุมโลหิตยิ้มอย่างน่ากลัว เปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้น พุ่งเข้าใส่ซูฝานและเหลิ่งเยว่

กลิ่นอายแห่งความตายปกคลุมเข้ามา

ทันใดเอง ต้าเฮยโกว่ใหญ่ที่ไม่เคยขยับ ก็ระเบิดกลิ่นอายกดดันดุร้ายออกมาเปลวเพลิงก็สลายไปในทันที

"หืม?"

ชายชราสวมชุดคลุมโลหิตประหลาดใจ

ต้าเฮยโก่วพลันกระโจนขึ้น เหินข้ามบึงโลหิตในชั่วพริบตา ตวัดอุ้งเท้าฟาดลงไป ไม่ทันที่ชาชราชุดคลุมโลหิตจะได้ตั้งสติ ศีรษะก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงดุจแตงโม

ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่สระโลหิตเสียงดังตูม

"ข้าให้เกียรติเจ้ามาเกินแล้ว แต่ก็ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า"

ต้าเฮยโกว่ยิ้มเยาะ กระโดดขึ้นไปบนแท่นหิน

เมื่อชายชราในชุดคลุมโลหิตสิ้นชีพ แรงกดดันที่เคยน่าสะพรึงกลัวก็มลายหายไป

ซูฝานและเหลิ่งเยว่ก็เป็นอิสระ

"ท่านพี่โก่ว ท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก"

ซูฝานรีบกระโดดเข้าไป มองดูไข่ของเจียวโลหิตด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เหลิ่งเยว่เองก็มองด้วยความไม่น่าเชื่อเช่นกัน

เห็นชัดว่า ชายชราสวมชุดคลุมโลหิตผู้นั้นมิใช่คนธรรมดา แต่กลับถูกหมาตัวนี้ตบตายอย่างง่ายดายในครั้งเดียว

"แน่นอนอยู่แล้ว"

ต้าเฮยโกว่หัวเราะอย่างภาคภูมิ ยกเท้าขึ้นเคาะเบา ๆ ที่เปลือกไข่ ปรากฏเป็นเสียงราวกับโลหะกระทบกัน

"นี่น่าจะเป็นไข่ของสัตว์เทวะที่ได้ยินมา แต่แม้เราจะพบมันผู้อาวุโสผู้นี้ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกเรามิใช่หรือ?"

เหลิ่งเยว่มาที่แท่นหิน ใบหน้ามีแววสงสัย

"นี่มันจะไปเป็นไข่ของสัตว์เทวะได้อย่างไรกัน เมื่อเทียบกับไข่สัตว์เทวะของจริงแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก เหตุผลที่มันฆ่าปิดปากพวกเจ้า มิใช่เพราะเจียวโลหิตแต่เป็นเพราะบึงโลหิตนี่ต่างหาก"

"มองดูผนังรอบ ๆ สิ"

ต้าเฮยโก่วพูดโดยไม่หันกลับ

"ผนัง?"

ซูฝานและเหลิ่งเยว่มองไปรอบๆ ก็พบว่าบนผนังมีรูเล็ก ๆ นับสิบรู มีเลือดไหลออกมาจากรูเล็ก ๆ เหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง แล้วไหลรวมกันลงสู่บึงโลหิต

"บัดนี้พวกเจ้าทราบสาเหตุของปรากฏการณ์ประหลาดแล้วใช่หรือไม่!"

ต้าเฮยโก่วถามขึ้น

ซูฝานขมวดคิ้วกล่าวว่า "ท่านหมายความว่า เลือดที่ซึมลงใต้ดินทั้งหมด มารวมกันที่นี่หรือ?"

"ถูกต้อง"

"ชายชราผู้นั้นกำลังใช้โลหิตของสรรพชีวิตบ่มเพาะไข่มังกรโลหิต นี่เป็นการกระทำที่ชั่วร้ายยิ่งนัก เพราะเช่นนี้มันจึงต้องฆ่าพวกเจ้าปิดปาก"

ต้าเฮยโกว่อธิบาย

"หากไร้เลือด ก็บ่มเพาะไม่ได้หรือ?"

ซูฝานสงสัย

"ก็ได้เช่นกันกัน"

"เพียงแต่จะไม่เร็วเท่ากับวิธีนี้"

"ยิ่งกว่านั้น เจียวโลหิตที่บ่มเพาะจากโลหิต เมื่อฟักออกมาก็จะมีพลังแข็งเแกร็งมาก มีนิสัยดุร้าย"

"ในทางกลับกัน หากเป็นเจียวโลหิตที่ฟักออกมาตามธรรมชาติ ก็เป็นดั่งคนธรรมดา ต้องค่อย ๆ ฝึกฝนไปทีละขั้น"

"กล่าวโดยสรุป ทั้งสองนั้นไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน"

ต้าเฮยโกว่ออกแรงกระแทก เปลือกไข่ชั้นบนสุดแตกออก ของเหลวสีแดงคล้ายเลือดไหลออกมา แต่กลับส่งกลิ่นหอมประหลาด

"เหตุใดท่านต้องทุบมันด้วยเล่า?"

ซูฝานรีบผลักต้าเฮยโก่วออก ไข่ของสัตว์ในตำนนานเช่นนี้กลับถูกทุบ นี่มันเป็นการทำลายของล้ำค่ามิใช่หรือ?

"เจียวโลหิตเป็นสัตว์ที่สืบสายเลือดมาจากยุคโบราณ ตามตำนานกล่าวว่าเมื่อเจียวโลหิตเติบโตเต็มวัย เลือดจะย้อนกลับไปสู่บรรพบุรุษ สามารถกลายร่างเป็นมังกรโลหิตที่แท้จนิงได้"

เหลิ่งเยว่ก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน

มังกรโลหิตคือสัตว์เทวะที่แท้จริง

ยังไม่ต้องพูดถึงมังกรโลหิต เพียงเจียวโลหิต หากมันเติบโตขึ้นจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัว สามารถเรียกลมและฝนได้

"เพียงเจียวโลหิต ไม่ได้วิเศษอันใดนัก ไม่ต้องสนใจ"

"เสี่ยวฝาน รีบกินตอนที่ยังร้อน ๆ  สิ"

ต้าเฮยโก่วยิ้มแสยะ

"กิน?"

ซูฝานหันหน้ามองอย่างงงงวย

ไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่?!

ต้าเฮยโก่วหัวเราะ กล่าวว่า "มิฉะนั้นแล้ว เหตุใดข้าต้องทุบมันด้วยเล่า? รีบกินเสีย อย่าให้เสียของ"

ซูฝานเลียริมฝีปาก

มองดูแล้วก็ช่างน่ากินจริง ๆ

จากนั้นซูฝานก็ก้มลงไปกินของเหลวทีไหลออกจากเปลือกไข่อย่างเอาเป็นเอาตาย

ยังไงเสีย มันก็ถูกทุบจนแตกแล้ว หากไม่กินก็เสียดายแย่

ผ่านไปไม่นาน

ภายในร่างกายของซูฝานก็เริ่มแผ่ความร้อนระอุ

ความร้อนนี้แพร่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากำลังอยู่ในเตาไฟขนาดใหญ่

"หมาตาย เกิดอันใดขึ้น?"

ซูฝานถามด้วยความตกใจ

ของเหลวจากไข่กลายเป็นพลังอันน่าสยดสยองที่ไหลวนอย่างบ้าคลั่งภายในร่างกายของเขา ราวกับจะทำให้เนื้อหนังของเขาระเบิดออก

"ไม่ต้องสนใจ กินต่อไป"

ต้าเฮยโกว่ยิ้ม

เมื่อซูฝานกินลงไปหนึ่งในสิบ ทั้งร่างกลับราวกับติดไฟ ผิวหนังกลายเป็นสีแดงก่ำและร้อนระอุ

สำคัญที่สุด!

รูขุมขนทั่วร่างกายของเขา เลือดไหลออกมาไม่หยุด!

"พี่โก่ว หากกินต่อไปอีก ข้าคงจะระเบิดตายแน่"

พลังงานที่แปรเปลี่ยนจากของเหลวไข่นั้นรุนแรงมาก ร่างกายของเขารู้สึกเจ็บปวดเหมือนจะถูกฉีกออก

""พอแล้ว นั่งลง"

ต้าเฮยโกว่เอ่ยปาก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ซูฝานรีบนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น

"กลั้นไว้!"

ต้าเฮยโก่วยกอุ้งเท้ากดลงบนศีรษะของซูฝาน ควบคุมกระแสพลังที่บ้าคลั่งให้ไหลเวียนไปยังแขนขาและทุกส่วนของร่างกาย

ความเจ็บปวดที่ราวกับฉีกหัวใจเขาออกเป็นชิ้น ๆ ทำให้ซูฝานใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป

เขาขบกรามแน่น

พยายามทนอย่างสุดความสามารถ!

รูขุมขนทั่วร่างกายพุ่งดุจลูกธนูโลหิตราวกับเป็นมนุษย์เลือด พื้นดินถูกย้อมเป็นแดงไปทั่ว

ตูม!

ทันใดนั้น!

พลังงานที่บ้าคลั่งก็เหมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน พุ่งไปยังหว่างคิ้วของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วขณะเดียว

ศ๊รษะของซูฝานราวกับจะระเบิดออก ความเจ็บปวดอันรุนแรงทะลักเข้าท่วมทับจิตสำนึกของเขาดุจคลื่นทะเล

จากนั้น

ดวงตาของขาวก็พลันมืดสนิท ซูฝานหงายหลังไปกับพื้นทันที

เหลิ่งเยว่รีบยื่นนิ้วไปแตะที่จมูกของซูฝาน

"วางใจเถิด"

"เพียงหมดสติไปเท่านั้น"

ต้าเฮยโกว่แกว่งอุ้งเท้าไปมามองไปยังหว่างคิ้วของซูฝาน

ซู่!

ทันใดนั้น!

แสงสีขาวที่สว่างจ้า ก็พุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของซูฝาน อักขระสีขาวก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

"นี่คืออะไร?" 

เหลิ่งเยว่สงสัย

"ตราประทับศักยภาพ"

ต้าเฮยโกว่ยยิ้มพลางกล่าว

[1] เจียว  สัตว์ในตำนานจีน รูปร่างคล้ายมังกร แต่มีเกล็ดหนา อาศัยในแหล่งน้ำลึก เชื่อว่ามีพลังควบคุมธรรมชาติ เรียกฝนฟ้าได้ บางความเชื่อกล่าวว่าเจียวคือมังกรที่ยังไม่เติบโต ซึ่งต้องบำเพ็ญเพียรเพื่อเลื่อนขั้นเป็นมังกรที่แท้จริง