ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“เจ้าให้ความร่วมมือไม่น้อย ข้าจะไม่ทรมานเจ้า สิ่งนี้จะพาเจ้าไปตามทางที่ควรเอง!”
“ไม่ ข้า...” มนุษย์หมาป่าสั่นหัวทันควัน มันดิ้นรนขัดขืนเหมือนว่ามันต้องการยืนขึ้น แต่ครู่ต่อมาเสียงของมันก็หยุดลง “ฉับ!”กระบี่เพลิงเมฆาที่เปล่งประกายวาดผ่านลำคอของมันไป ศีรษะหัวหน้าหมาป่าขาดกระเด็น โลหิตพวยพุ่งออกมายามที่พวกหมาป่าเติบโตถึงวัยสมบูรณ์เต็มที่ ผิวหนังพวกมันจะหยาบกร้าน แต่เมื่อใดที่สูญสิ้นพลังกลับกลายเป็นอ่อนนุ่มจึงทำให้ถังฮวนตัดคอมันอย่างง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ถังฮวนรู้สึกพะอืดพะอมเมื่อมองเห็นร่างที่กระจัดกระจายของมัน ในสายตาของเขา ปีศาจมนุษย์หมาป่านี้ไม่ได้แตกต่างจากพวกหมาป่าดำที่ฆ่าไปก่อนหน้านี้นักโดยปกติแล้วเจ้าพวกนี้ไม่ได้กระหายที่จะฆ่ามนุษย์ตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้เขาอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าที่ดิ้นรน ดูเหมือนว่ามันไม่อยากตายแล้ว? หรือว่าจริงแล้วเป็นการหลอกลวง?ไม่ว่าเจ้ามนุษย์หมาป่าจะหลอกเขาหรือไม่มันก็ได้ตายไปแล้ว ถังฮวนไม่อยากครุ่นคิดถึงมันมากไปกว่านี้แต่จากเรื่องราวที่มันเพิ่งเผยออกให้ได้รับรู้ทำให้ถังฮวนรู้สึกว้าวุ่นใจนัก แผนที่เนรมิต เป็นสมบัติที่สามารถหลอมนักรบเวทย์ได้! ถึงแม้จะเพียงซากส่วนนึง ก็คาดได้ไม่ยากเลยว่ามันจะดึงดูดผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพวกนักหลอม ถังฮวนรำลึกได้ว่าในใจของตนเองนั้นก็ต้องการค้นหาบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ ‘แผนที่เนรมิต’ เช่นกันแต่กลับไม่พบสิ่งใด เจ้าหนุ่มถังฮวนเจ้าของร่างนี้ช่างโง่เขลายิ่งหากว่าเขาไม่เคยได้ยินเรื่องราวจากชิวเหยียนมาก่อน ย่อมไม่อาจรู้ด้วยซ้ำว่ามี ‘แผนที่เนรมิต’ นี้อยู่ แน่นอนว่า ถังฮวนเคยได้ยินคำว่า "นักรบศักดิ์สิทธิ์" มาหลายครั้ง เขารู้ว่ามันเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในโลก ด้วยเหตุนี้ เรื่องดังกล่าวจึงยิ่งฟังยิ่งน่าสนใจ ในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาชอบสะสมของประหลาดๆ และวิธีการสร้างกระบี่หลากหลายแบบ หลังจากมายังโลกนี้ เขากลับเป็นเพียงนักหลอมระดับต่ำเมื่อได้ยินเกี่ยวกับแผนที่เนรมิต จึงเป็นการยากยิ่งที่จะทำเป็นไม่สนใจ ทั้งนี้ก็เป็นการทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเองดังนั้นเขาควรต้องไปดูกับตาให้ได้ว่ามันเป็นของแบบไหนกันแน่ ทว่าตอนนี้จ้าวหมาป่าซึ่งอยู่ใต้อาณัติของจอมปีศาจยังคงอยู่ในป่าที่สาบสูญ แน่นอนว่าย่อมมีนักรบจำนวนไม่น้อยรายล้อมข้างกายมัน มนุษย์หมาป่าได้ไปถึงที่อยู่ของสตรีนางนั้นเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้นางก็รั้งรออยู่กับที่นานเกินไป 'จ้าวหมาป่าวั่งเทียน' ต้องรีบนำพาปีศาจจำนวนมากไปจู่โจมแน่ ที่นั่นอาจมีการต่อสู้อย่างดุเดือด หรืออาจเป็นได้ว่าการต่อสู้ได้จบลงแล้ว นางคงถูกจับหรือไม่ก็ถูกสังหาร แผนที่เนรมิตน่าจะถูกนำไปแล้วทุกอย่างเห็นการคาดเดาล้วนๆ หากว่าไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง ถังฮวนย่อมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างยิ่งเหมือนถูกมดนับพันกัดต่อยแน่นอนว่าเขาย่อมนอนตาไม่หลับหากยังคาใจอยู่เช่นนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่แห่งนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่ไกลเท่านั้น “มนุษย์หมาป่านั่นเพิ่งพูดว่าจ้าวหมาป่าได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังหดหายไปไม่น้อย สตรีนางนั้นกล้าหาญบุกเข้าไปในป่าลึกถึงเพียงนั้นแน่นอนว่านางย่อมแข็งแกร่งระดับหนึ่ง บางทีการต่อสู้นั้นทั้งสองฝ่ายอาจสูญเสียด้วยกันทั้งคู่ หากเพียงแค่ผ่านไปดู....ไม่สิ หรือเราจะรีบหนีไปตอนนี้ดีนะ?”ถังฮวนปากก็บ่นพึมพำ แล้วเชิญชวนตนเองไปพร้อมกัน “เอาน่า แค่นิดหน่อยเอง” เขาส่ายหัวไปมา “มันไม่สำคัญนักหรอกน่า แค่เชื่อเสียงในหัวตัวเอง ลองไปดูนิดหน่อยก็ได้!” ในที่สุด เมื่อตัดสินใจได้ ถังฮวนยิ้มออกมาพร้อมเก็บกระบี่เพลิงเมฆาเข้าฝักด้านทางหลัง ใช้แขนทีละข้างกระโจนเหนี่ยวตนไปบนก้อนหิน “อิ๋งๆ” (อย่าไปนะ) เสี่ยวเป่าผงกหัวไปมาสองสามครั้ง เหมือนกับมันกำลังคิดอะไรบางอย่าง และส่ายหัวไม่หยุด “สั่นหัวไปมาแบบนี้ เจ้าหมายความว่ายังไงน่ะ?” ถังฮวนงุนงงนัก แต่มันก็ยังสั่นหัวอยู่อย่างนั้น ไม่มีช้าลงเลยแม้แต่น้อย

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 ร่องรอยการต่อสู้ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 ร่องรอยการต่อสู้ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้