ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่48 คาถาผนึกภูตอสูร

กริชเพชรค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสกับของเหลวที่คล้ายน้ำนมนั้น เมื่อนิ้วชายหนุ่มสัมผัสมันก็เกาะติดนิ้วชี้ของเขาทันที ดิ้นสั่นไหวบนปลายนิ้ว ชายหนุ่มตกใจใช้นิ้วโป้งแตะอีกข้าง มันถ่างออกเหมือนฟองสบู่ลอยขึ้นกลางอากาศทันที

กริชเพชรอ้าปากค้างเขารู้จักฟองชนิดนี้ดีเคยเล่นสมัยเด็กๆ ชายหนุ่มใช้สองมือเข้าประคองฟองสบู่ขนาดเท่ากำปั้น น้ำสีขาวเหมือนน้ำนมหยดนี้แปรสภาพเป็นฟองสบู่ไปเสียแล้ว มันใสส่งแสงสะท้อนออกมา

วาบๆ ๆ!!

ฉับพลันเมื่อมือของเขาสัมผัสผิวที่นุ่มลื่นของฟองสบู่ มันไม่แตกกลับมีความนุ่มเหนียวจนเขาแปลกใจ ทันใดนั้นพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของกริชเพชร ก็ส่องสว่างวาบออกมาเป็นรุ้งเจ็ดสี เข้าเคลือบฟองสบู่ที่อยู่ในมือเขาทันที มันเหมือนดึงดูดพลังบอลดวงจิตแก่นแท้เข้าไปทีละน้อยทีละน้อย

กริชเพชรรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านในดวงจิตเหมือนพลังของตัวเองหมุนวน เป็นวงกลมไหลย้อนไปทั่วสรรพางค์กาย

หนิงหนิงอ้าปากค้างฟองสบู่เริ่มขยายตัวออกใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมันเริ่มเบียดบังกายของกริชเพชร ที่ส่งพลังบอลดวงจิตถ่ายทอดเข้าไปในฟองสบู่ สุดท้ายมันก็กลืนกินชายหนุ่มเข้าไปด้านในทั้งตัว

วูบ!!

"นายน้อยท่านเป็นยังไงบ้าง..."

หญิงสาวตกตะลึงเมื่อเห็นฟองสบู่กลืนกินชายหนุ่มเข้าไป นางกระโดดตามไปทันทีร่างของหญิงสาวปรากฏอยู่ข้างกริชเพชร

ชายหนุ่มดีดตัวลืมตาขึ้นจากภวังค์ ที่เมื่อสักครู่พลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของเขา ฉายแสงส่งพลังขยายให้ฟองสบู่ที่อยู่ตรงหน้า มีรูปลักษณ์ที่ใหญ่ขึ้นจนกลืนกินเขาเข้ามาในนี้

"หนิงหนิงเจ้ารู้สึกผิดปกติอะไรหรือไม่..."

กริชเพชรถามภูตสาวที่ปรากฏกายออกมาข้างตัวเขา นางลูบคลำร่างกายนายน้อยด้วยความห่วงใยเธอก็รู้สึกผิดปกติเหมือนกัน

"ข้ารู้สึกผิดปกติ รู้สึกว่าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของข้า ถูกฟองสบู่นี้มันดูดเอาพลังหายไปเลย ดูสิข้าเหมือนมีกายอสูรระดับสองเท่านั้น ร่างกายที่ผนึกขึ้นเป็นกายจำแลงก็โปร่งใส แทบจะเห็นไส้เห็นพุงหมดแล้วนายน้อย...."

หญิงสาวพูดพร้อมกับมองดูร่างกายตัวเองที่เริ่มโปร่งใสเป็นกระจกนางรู้สึกตกใจถึงความพิสดารของฟองสบู่เมื่อพวกเขาเข้ามาอยู่ด้านใน

"แต่ข้าไม่เห็นจะรู้สึกอย่างเจ้าเลยข้ามีความรู้สึกว่า ร่างกายของข้ามีพลังขึ้นมากกว่าปกติ เหมือนมันได้ดูดซับเอาพลังดวงจิตแก่นแท้ของผู้อื่นมาเพิ่มในร่างกายของข้ายังไงไม่รู้ เหมือนพลังบอลดวงจิตอสูรของข้าระดับเจ็ดมันเลื่อนขึ้นไปอีกขั้น.."

กริชเพชรบอกกับภูตสาว หนิงหนิงพอได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น นางอ้าปากค้างยกยิ้มอย่างดีใจ กระโดดตัวลอย

"นายน้อยท่านพบของดีแล้วรู้หรือไม่ นี่คือน้ำนมมารดาของทวยผู้ให้กำเนิดทุกชีวิตในโลกอสูร เล่ากันว่าน้ำนมหยดนี้ถ้าได้ทำสัญญากับบอลดวงจิตแก่นแท้ของผู้ใดแล้ว มันจะสามารถผนึกภูตอสูรที่มีพลังกล้าแข็งได้ทุกระดับ ขณะที่มันดูดผนึกไว้มันจะลดพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของภูตอสูรตัวนั้นลงครึ่งหนึ่ง แล้วถ่ายเทมาให้เจ้าของน้ำนมทวยเทพนี้ครึ่งหนึ่งแทน

และเมื่อรวมพลังบอลดวงจิตของเจ้าของฟองน้ำนมทวยเทพแล้ว เขาก็จะมีพลังมากกว่าอสูรที่ถูกผนึกในฟองน้ำนมทวยเทพนี้ ดังนั้นอสูรตนใดที่ถูกฟองนี้ดูดกลืนเข้าไปเท่ากับว่าถูกจำจองไว้ไม่ว่าจะเก่งขนาดไหนก็ตาม

มีคนเคยกล่าวไว้ว่าแม้แต่ภูตอสูรระดับจอมราชันย์เมื่อถูกดูดกลืนเข้าไป ก็ไม่อาจพ้นชะตากรรมการปิดผนึกของผู้ครอบครองน้ำนมทวยเทพหยดนี้ได้..."

นางอธิบายให้กริชเพชรฟังตามที่นางเคยได้ยินผู้คนเล่าขานตกทอดต่อๆ กันมา

กริชเพชรมองหน้าหญิงสาวฟังคำพูดของนางแล้ว เหมือนกับเขาได้พบของดี ชายหนุ่มยิ้มให้หญิงสาวพร้อมกับขยับตัว

"หนิงหนิงเราออกไปข้างนอกกันเถอะ" กริชเพชรพูดพร้อมกับ ก้าวออกจากฟองสบู่แต่หญิงสาวยังติดแหงกอยู่ในนั้น

"นายน้อยเอาข้าออกไปด้วยสิข้าไม่สามารถออกจากฟองนี้ไปได้..."

หญิงสาวเอามือดันฟองแต่มันมีความเหนียวหยุ่นทรงพลัง จนนางไม่สามารถแทรกตัวออกมาได้ มันเป็น กรงขังภูตอสูรจริงๆ

"หนิงหนิงข้าไม่ต้องกลัวภูตอสูรอีกต่อไปแล้ว เมื่อมีฟองสบู่หยดนี้อยู่ในมือ.."

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในฟองน้ำนมทวยเทพอีกครั้ง เรียกหนิงหนิงเข้าไปอยู่ในบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขา แล้วก้าวออกมาด้านนอกได้อย่างปกติ

"หนิงหนิงออกมาเถอะ.."

เสียงของชายหนุ่มร้องเรียกหญิงสาว นางก็ปรากฏกายข้างตัวกริชเพชร

"ถ้าข้าไม่ใช่ภูตอสูรที่ทำสัญญากับนายน้อยข้าคงจะต้องติดแหงกไปตลอดชีวิตเมื่ออยู่ในนั้น เธอมองฟองสบู่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นเกรงกลัวสุดๆ แม้มันมองดูไม่มีพิษสงอะไรแต่สำหรับพวกภูตอสูรแล้วมันคือคุกดีๆ นี่เอง

"นายน้อยเราออกไปจับนางอสูรตัวนั้นมาปิดผนึกไว้ดีกว่าเถอะนะเจ้าค่ะ..ถ้าวันหนึ่งถ้าหนิงหนิงถูกนายน้อยส่งไปเกิดแล้ว นายน้อยก็ค่อยทำสัญญากับนางไว้ เป็นบ่าวคอยรับใช้ช่วยเหลือปรนนิบัตินายน้อยแทนหนิงหนิงในอนาคตนะเจ้าคะ..."

ภูตสาวหนิงหนิงบอกชายหนุ่ม

"จะเอาอย่างนั้นรึ..เจ้าจะตัดใจทิ้งข้าไปเกิดใหม่จริงๆ อย่างนั้นหรอ.."

กริชเพชรทำเสียงเศร้าๆ ฉายแววตาโศกโศกแกล้งล้อเล่นกับนาง

"นายน้อยท่านช่างขยันล้อเล่นกับหนิงหนิงเหลือเกินนะเจ้าคะ ข้าหมายความว่าเมื่อถึงตอนจำเป็นนะเจ้าค่ะ ตอนที่นายน้อยต้องการใช้พลังลบของภูตอสูรระดับสูงเหมือนนางอสูรตัวนั้น ค่อยทำสัญญากับนางเจ้าค่ะ..ถ้านายน้อยอยากให้บ่าวอยู่รับใช้ไปเรื่อยๆ หนิงหนิงก็ยินดีอยู่ปรนนิบัตินายน้อยตลอดชีวิต.."

เสียงซื่อๆ ใสๆ ของหนิงหนิงทำให้จิตใจกริชเพชรเริ่มหวั่นไหวนางช่างเป็นภูตสาวที่มีจิตใจงดงามยิ่งนัก

"แล้วคาถาผนึกภูตอสูรข้าจะต้องไปเรียนจากที่ไหนเล่า.."

เสียงกริชเพชรถามหนิงหนิง ขณะที่เดินออกจากห้องแปดเหลี่ยมไปนั่งอยู่บนเตียงนอน

"นี่ไงเจ้าคะ..หนิงหนิงเตรียมไว้ให้ท่านแล้ว นี่คือคาถาปิดผนึกอสูรไว้ในเหรียญดอร์ แต่นายน้อยต้องมีระดับพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สูงกว่าภูตอสูรนั้น ถึงจะสามารถปิดผนึกได้ ดังนั้นนายน้อยต้องจับนางภูตร้ายไว้ในหยดน้ำนมทวยเทพก่อน จึงจะสามารถเข้าไปปิดผนึกนางสำเร็จ..."

หญิงสาวยื่นผนึกคาถาให้กับเขามันฉายวาบขึ้นในสมองของชายหนุ่ม เขาก็สามารถเรียนรู้การผนึกภูตอสูรได้ทันทีกริชเพชรเก็บคาถาปิดผนึกภูตอสูรไว้ในถุงนิมิต แล้วหันมามองหญิงสาว

"ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่พวกเราคาดไว้ถูกภูตอสูรนั้นโจมตีตายก่อน เราจะทำยังไงดีละ.."

กริชเพชรยังหวาดระแวงถึงภัยอันตราย เขาไม่อยากเสี่ยงกับสิ่งที่ยังไม่เคยทดลองมาก่อน

"นายน้อยก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าหนิงหนิงเข้าไปอยู่ในฟองสบู่นั้น หนิงหนิงถูกลดพลังลงครึ่งหนึ่งไปเพิ่มให้นายน้อย มันก็จะเป็นแบบเดียวกันนั่นแหละ เมื่อนายน้อยกักขังภูตตัวนั้นไว้ในฟองน้ำนมทวยเทพ นายน้อยก็มีพลังบอลดวงจิตต์แก่นแท้สามารถ ปิดผนึกนางได้แน่นอน.." หญิงสาวพูดพร้อมกับมองตาชายหนุ่มให้ความมั่นใจกับเขา กริชเพชรพยักหน้าเขารู้สึกมีความมั่นใจมากขึ้น

"ไปพวกเราไปจับภูตอสูรตัวนั้นกัน" ฉับพลันกริชเพชรก็อันตรธานออกจากห้องสีชมพูมายืนอยู่กลางถ้ำ ปลายนิ้วของชายหนุ่มมีหยดน้ำนมที่ห่อหุ้มด้วยพลังดวงจิตแก่นแท้ของเขาไว้

วูบ!

มันช่างบังเอิญซะเหลือเกินที่ชายหนุ่มมาปรากฏตัวด้านหลังของนางภูตสาว พอนางสัมผัสถึงพลังที่ปรากฏขึ้นแบบกะทันหันสัญชาตญาณนางภูตร้ายก็หันขวับกลับมาหากริชเพชรทันที

วาบ!!

แต่ก็สายไปเสียแล้ว ชายหนุ่มดีดหยดน้ำนมที่อยู่บนนิ้วมือออกไปกลางอากาศปล่อยพลังดวงจิตต์แก่นแท้ที่อยู่ด้านในระเบิดออกไปเป็นฟองสบู่ขนาดยักษ์ ห่อหุ้มร่างของนางภูตอสูรร้ายอย่างรวดเร็ว เสียงร้องด้วยความเดือดดาลของภูตสาวดังก้องไปทั่วถ้ำ แล้วหายวับเข้าไปในฟองนั้นในพริบตา

กรี๊ดดดดด! วูบ!

"โอ๊ยยย! โอ๊กกก"

โครม!!

กริชเพชรตกตะลึงถอยหลังหนีหนึ่งก้าว ถูกพลังคลื่นเสียงของนาง กระแทกใส่อย่างจังก่อนที่ฟองน้ำนมทวยเทพ จะดูดนางหายไปเขากระอักเลือดออกมาทันที ทรุดตัวลงนั่ง

"นายน้อยเป็นยังไงบ้าง นางช่างร้ายกาจเหลือเกิน.."

หญิงสาวรีบถามกริชเพชรอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง

ตอนนี้นายน้อยของนางนั่งขัดตะหมาด เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นรักษาตัวเขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย

เลือดสดๆ ทะลักออกมุมปากเพราะแรงกระแทกของพลังเสียงที่หวีดร้องของนางภูตร้าย

.............................................................................................................................................................................................