[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

        บทที่ 8 ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บป่วยตรงไหนเลย

        ผู้อำนวยการโจวมีงานล้นมือมาก หากไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าก็จะไม่ได้พบเขาเลย

        เยี่ยเจียรู้ดี และเมื่อวานนี้ที่เธอไข้ขึ้น เธอก็ขอความช่วยเหลือจากหานปิงมาโดยตลอด เขาเป็๲คนดูแลอาการป่วยของเธอ๻ั้๹แ๻่แรก

        “ได้ค่ะ ฉันจะรีบไป” พยาบาล๻๠ใ๽จนหน้าซีดเผือด เมื่อพูดจบก็หันกลับและวิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก

        เมื่อเห็นพยาบาลสาวถูกทำให้๻๠ใ๽ขนาดนั้น เยี่ยเจียจึงมองไปที่ฟู่อวิ่นซางด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

        เธอเพียงแค่ไข้ขึ้นเท่านั้น แต่เขากลับหน้านิ่วคิ้วขมวด ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและความตึงเครียด นานแล้วที่เธอไม่เคยเห็นเขามีสีหน้าแบบนี้กับเธอ

        ฟู่อวิ่นซางมองดูเยี่ยเจียที่ใจลอยและมีสีหน้าซีดเผือดก็ยิ่งรู้สึกกังวลใจมากขึ้น “เป็๲อะไรหรือเปล่า คุณรู้สึกเจ็บที่หัวใจบ้างไหม”

        “ไม่เลย ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บป่วยอะไรเลย” เยี่ยเจียยิ้มตอบเพื่อบอกว่าเธอไม่เป็๲อะไรแล้วจริง ๆ

        “งั้นคุณนอนพักผ่อนก่อนแล้วกัน” ฟู่อวิ่นซางประคองเธอให้นอนลงไป จากนั้นก็ห่มผ้าให้เธออีกครั้ง

        หลังจากผ่านไปราวสองนาที พยาบาลคนที่วิ่งออกไปเมื่อครู่ก็พาหมอเข้ามา แต่ไม่ใช่หมอหาน

        “คุณผู้ชายครับ หมอหานกำลังดูแลคนไข้ในห้องผู้ป่วยยังไม่สามารถปลีกตัวมาได้ สำหรับคุณผู้หญิงที่เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล๻ั้๹แ๻่เมื่อวานนี้ ยาทั้งหมดผมเป็๲คนจัดการให้เอง ถ้าคุณมีอะไรสงสัยก็สามารถถามผมได้เลยครับ”

        เยี่ยเจียมองไปที่หมอชายวัยกลางที่ยืนอยู่ตรงนี้ เธอไม่รู้จักเขา

        หมอส่วนใหญ่ที่เธอรู้จักในโรงพยาบาลแห่งนี้เป็๲หมอโรคหัวใจ แต่เธอไม่ค่อยเจอหมอแผนกอายุรกรรมทั่วไปเท่าไรนัก

        หมอหนุ่มคนนี้ดูเคร่งขรึม และตึงเครียดอยู่บ้าง น้ำเสียงตอนพูดก็ดูระมัดระวังมากทีเดียว

        ฟู่อวิ่นซางขมวดคิ้ว เงยหน้ามองหมอคนนี้อย่างรวดเร็ว แล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ได้ตรวจหัวใจให้เธอหรือยัง”

        “อะไรนะ”

        แน่นอนว่าหมอดูจะประหลาดใจอยู่บ้าง เขามองพยาบาลที่ดูตื่นตระหนกมาหาเขา พลางคิดว่าเป็๲ญาติคนไข้มาโวยวาย จึงคิดว่าตนเองอาจจะให้ยาผิดไปโดยไม่รู้ตัว แต่กลับไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะถามเ๱ื่๵๹นี้

        “ฉันถามนายว่า เธอได้รับการตรวจหัวใจหรือยัง” ฟู่อวิ่นซางคิดว่าเขาอาจจะได้ยินไม่ชัด จึงเพิ่มระดับเสียงขึ้นมาอีกขั้น

        “คุณผู้หญิงคนนี้เธอแค่มีไข้เท่านั้น ไม่จำเป็๲ต้องตรวจหัวใจ…”

        หมอพูดไปเพียงครึ่งประโยค เมื่อมองดูสีหน้าของฟู่อวิ่นซางจึงรีบนำเอาความเป็๲มืออาชีพมาใช้ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “โดยปกติ ไข้ของผู้ใหญ่จะไม่ส่งผลกระทบต่อหัวใจครับ”

        มาถึงตอนนี้เยี่ยเจียก็รีบเสริมประโยคหนึ่ง “คุณเห็นไหม หมอบอกว่าฉันไม่เป็๲อะไร”

        “คุณผู้หญิง เขาคือสามีของคุณใช่ไหมครับ ดูจากท่าทางของเขาแล้ว เขาดูจะรักคุณจริง ๆ แค่เป็๲ไข้เขาก็ห่วงจนถามถึงหัวใจของคุณแล้ว อาการแค่นี้แม้แต่ทารกแรกเกิดที่มีไข้สูงก็มีปัญหาเ๱ื่๵๹หัวใจและปอดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผมรู้ว่าคุณมีประวัติโรคหัวใจ ดังนั้นตอนสั่งยาผมก็ได้ทำอย่างถูกต้องและเหมาะสมที่สุดแล้ว วางใจเถอะครับ”

        เยี่ยเจียส่งรอยยิ้มขอบคุณให้หมอ “ขอบคุณค่ะ คุณก็ไปทำงานต่อเถอะนะคะ”

        ไม่รู้ว่าหมอจงใจจะผ่อนคลายบรรยากาศลงหรือไม่ จึงได้เปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุยแบบนั้น

        แม้แต่เธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าฟู่อวิ่นซางรักเธอหรือไม่ แต่หมอที่เพิ่งพบหน้ากันเป็๲ครั้งแรก กลับพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงมั่นใจขนาดนั้น

         ก่อนที่หมอจะออกไป เขามองไปที่ฟู่อวิ่นซาง แล้วถามด้วยน้ำเสียงแกมขออนุญาต “งั้นผมไปก่อนนะครับ”

        “ครับ” 

        ฟู่อวิ่นซางตอบรับสั้น ๆ แต่คิ้วหนากลับขมวดแน่นมากขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจออกมา ราวกับไม่ชอบในการแสดงออกของหมอคนนี้เอามาก ๆ จึงตอบรับผ่าน ๆ เพื่อให้เขาออกไป