ระบบชดเชยสุดแกร่ง

กว่าจะรู้ตัว ก็ผ่านไปสามวันแล้ว

และเรือเมฆาก็กำลังใกล้จะมาถึงอาณาเขตของตระกูลมู่ที่อยู่ใกล้หนานเจียงแล้ว

“ศิษย์พี่ลู่คนนี้ก็จริงๆ เลย ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาก็เอาแต่ฝึกตน”

ซิ่วหนานชิงพึมพำ ขณะที่เอนตัวพิงระเบียงเรือ ด้วยความรู้สึกเบื่อเล็กน้อย

“ท่านคิดว่าทุกคนไร้กังวลเหมือนท่านรึไง? ศิษย์พี่หญิงซิ่ว”

เฉินซวงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ใครที่ไร้กังวล ข้าก็มีปัญหามากมายเช่นกัน"

ซิ่วหนานชิงรู้สึกไม่พอใจในทันใด

“ศิษย์พี่ลู่ ในฐานะลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่แท้จริงของนิกายตงหลิน มีสิ่งต่างๆ มากมายบนบ่าของเขามากกว่าพวกเรา”

เฉินซวงกล่าวอีกว่า "เทศกาลเทียนหยวนใกล้จะมาถึงแล้ว ยิ่งอันดับสูงเท่าไร นิกายก็ยิ่งได้รับรางวัลมากเท่านั้น ไม่มีใครจะหย่อนยานได้ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้"

"ก็จริง"

ซิ่วหนานชิงพยักหน้าเล็กน้อย และภายในดวงตาคู่สวยก็ไม่รู้ว่ามีความคิดอะไรอยู่

ในห้องโดยสาร

ลู่เสวียนนั่งขัดสมาธิบนฟูก

ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะถูกห่อหุ้มด้วยรังไหมสีเทา ซึ่งไม่สามารถปิดกั้นอากาศได้ และก็สามารถได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงอันทรงพลังดังออกมา

สักพักหนึ่ง

เพล้ง!

รอยแตกพลันปรากฏบนรังไหมสีเทา และจากนั้นมันก็ขยายออกไปราวกับใยแมงมุม

แสงสีขาวนวลได้ส่องออกมาจากช่องว่าง จนเต็มห้อง!

ถ้าไม่ใช่เพราะแผ่นปิดผนึกระดับสูง เกรงว่ามันจะพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและกลายเป็นพายุแสงไปแล้ว

เมื่อแสงดับลง

ก็เผยให้เห็นร่างของลู่เสวียน

พลันเห็นเขาเปลือยท่อนบน ผิวหนังของเขาเหมือนหิมะ และไม่ไร้มลทิน

มีกลิ่นอายที่อธิบายไม่ได้จากร่างของเขา

มันไร้ฝุ่นผง

สะอาดและกระจ่างใสมาก

ราวกับทะเลสาบที่ใสสะอาดหลังพิรุณโปรย ราวกับท้องฟ้าสีครามที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ ที่ไร้ซึ่งร่องรอยของเมฆหมอก

ฟึบ

ลู่เสวียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ดูเหมือนจะมีภาพมายานับไม่ถ้วนในดวงตาของเขา ราวกับว่ามีโลกทั้งใบอยู่ในนั้น

“บุตรแห่งสวรรค์!”

ภาพมายาในดวงตาของเขาหายไปและกลับมาเป็นปกติ ลู่เสวียนมองดูร่างกายของเขา พร้อมกับมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาที่มุมปากของเขา

เดิมทีเขาคิดว่า แม้ว่าเขาจะใช้ผลโชคลาภเปลี่ยนชะตานับร้อยผล เขาก็อาจจะไม่สามารถขึ้นไปถึงระดับบุตรแห่งสวรรค์ได้

แต่ใครจะรู้ว่ามัน ทำให้เขาไปถึงได้ในผลที่เก้าสิบ!

ในตอนนั้น เขารู้สึกได้ถึงเสียงฟ้าคำรามจากกล้ามเนื้อและกระดูกของเขา ราวกับเป็นค่ำคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง ที่สายฟ้าจากท้องฟ้าได้ตกลงมา จนทำให้ร่างกายของเขาเย็นลงอย่างต่อเนื่อง!

เขาเห็นชัดเจนว่ากระดูกของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีหยก

เส้นลมปราณกำลังกว้างขึ้นและหนาขึ้น

เลือดลมก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับน้ำโลหะ ราวกับว่าเลือดหยดหนึ่งมีโลกใบเล็กๆ อยู่

นอกจากนี้ ภาพโลกโดยรอบที่มองเห็นยังได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกด้วย

เขามีความรู้สึกว่าโลกคือตัวเองและตัวเองก็คือโลก!

ในอดีต พลังปราณจิตวิญญาณไม่ได้สนใจเขาเลย แต่ตอนนี้เหมือนกับมันมีอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัว มันริเริ่มที่จะเข้าหาเขาและรวมเข้ากับร่างกายของเขา

หลังขยับเคลื่อนไหว ลู่เสวียนก็หยิบเม็ดยาเทียนหยวนออกมา ก่อนใส่เข้าไปในปากของเขา

มันต่างจากเมื่อก่อน

พลังยาอันยิ่งใหญ่ไม่สามารถให้ความรู้สึกที่กว้างใหญ่ไพศาลเหมือนทะเลสาบหรือทะเลได้อีกต่อไป ตรงกันข้าม กลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นลำธารเล็กๆ

ร้อยส่วนของพลังยาไม่ได้สูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย และร่างกายก็ดูดซึมมันไปแทบจะในทันที!

มันเผยให้เห็นถึงความตะกละ

บูม!

ร่างกายของลู่เสวียนสั่นสะท้าน และระดับขั้นของเขาก็ฝ่าทะลุอีกครั้ง!

อีกหนึ่งในเก้าของปราณแท้จริงในตันเถียนได้ถูกรวมเข้ากับแก่นปราณแท้จริง!

ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่สาม!

และไม่เพียงแค่นั้น ปราณแท้จริงที่เหลือยังถูกควบรวมอย่างรวดเร็ว

ในความเร็วนี้ คาดว่าอีกไม่นานจะฝ่าทะลุอีกครั้ง

“นี่คือความแตกต่างของคุณสมบัติหรือไม่”

ลู่เสวียนพูดไม่ออกเล็กน้อย

ในอดีต เขาสามารถดูดซับพลังยาของเม็ดยาเทียนหยวนได้เพียง 50 ส่วนเท่านั้น และต้องใช้เวลานานมากกว่าจะย่อยได้

แต่ตอนนี้มันง่ายเพียงแค่คิด

ดูดซึม ย่อย และเสร็จในทันที

ประสิทธิภาพการฝึกตนนี้หาที่เปรียบไม่ได้

“ยังมีผลโชคลาภเปลี่ยนชะตาอีก 10 ผล ข้าสามารถมอบให้ศิษย์น้องหญิงเจียง เมื่อข้ากลับไปได้”

ลู่เสวียนคิด

คุณสมบัติของเจียงเหยาเกอคือระดับสูง นางอยู่ห่างจากบุตรแห่งสวรรค์เพียงก้าวเดียวเท่านั้น

หากปรับปรุงได้ ก็จะเป็นเหมือนเขา มนุษย์และสวรรค์รวมเป็นหนึ่ง!

เมื่อถึงเวลานั้น จะมีบุตรแห่งสวรรค์สองคน!

การฟื้นตัวของนิกายก็คงจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

ลู่เสวียนค่อยๆ ลุกขึ้น หยิบชุดคลุมสีขาวออกมาแล้วสวมมัน

เขาพลันมองไปที่กระจกทองแดงที่มีเพียงบานเดียวในห้องโดยสาร

เขาได้เห็นตัวเองในกระจก

เขาสูงขาว มีผมสีดำ

บางทีผลกระทบของบุตรแห่งสวรรค์นั้น อาจจะทำให้อารมณ์ดูสง่างามยิ่งขึ้น

มีความรู้สึกราวกับเป็นเทพเซียนขี่ก้อนเมฆ

โดยเฉพาะดวงตาทั้งคู่นั้น ช่างลึกล้ำสุดพรรณนา

หลังจากมองดูอยู่นาน เขาก็เกิดภาพลวงตาว่า เขาเป็นวิญญาณของสวรรค์และโลก

“การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์นั้นมากเกินไป ดังนั้นข้าควรยับยั้งมันไว้ก่อนดีกว่า”

ลู่เสวียนส่ายหน้าเล็กน้อย

เขาไม่ต้องการที่จะเปิดเผยความสามารถของเขาเร็วเกินไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าเขาไม่แข็งแกร่งพอ

ภายในอาณาเต๋า ไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี่ ลู่เสวียนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และเก็บซ่อนกลิ่นอาย จนดูไม่ต่างจากเมื่อก่อนมากนัก

แต่ก็ยังเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้ชัดเจน

ครักๆ

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ศิษย์พี่ลู่ กำลังจะถึงอาณาเขตของตระกูลมู่แล้ว”

จบบทที่ 48