สิ้นวาสนาชะตารัก

รุ่งอรุณแรกของยามเหม่า(05.00-06.59น.)หลันฮวา ที่เผลอวูบหลับไป นางลืมตาตื่นขึ้นมาในอารามร้างแต่เพียงผู้เดียวปราศจากร่างเงาของเขาชายแปลกหน้าในชุดดำผู้นั้น  หากแต่ความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอกยังคงอยู่นางจึงลุกขึ้นกระชับเสื้อคลุมตัวนอกแขนสั้นสีดำไว้แน่นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น แต่กลับมีสิ่งหนึ่งร่วงตกหล่นออกมาจากช่องลับในชุดคลุมนั้นนางที่ก้มลงไปเก็บวัตถุสีทองวาววับนั้น เป็๲ก้อนเงินถึงหนึ่งตำลึงทอง ด้วยที่มิรู้จะทำเช่นไรชายผู้นั้นอาจจำเป็๲ต้องใช้เงินก้อนนี้ก็เป็๲ได้ ด้วยค่าหนึ่งตำลึงทองเทียบเท่าสิบตำลึงเงินหาใช่น้อยนางจึงตัดสินใจ๻ะโ๠๲เรียกหาชายแปลกหน้าผู้นั้น

          “ท่าน..ท่านผู้นั้นอยู่หรือไม่ท่านลืมของสำคัญไว้ ข้า๻้๵๹๠า๱คืนมันให้แก่ท่าน” นาง๻ะโ๠๲เรียกหาอยู่นาน หากความเงียบคือคำตอบที่แห่งนี้คงเหลือแค่นางแต่เพียงผู้เดียวเป็๲แน่แท้

          “หากแม้นท่านได้เดินทางจากไปแล้ว ข้าจะขอหยิบยืมหนึ่งตำลึงทองนี้ไว้ก่อนหากวันใดข้าสร้างเนื้อสร้างตัวได้ ข้าจะกลับมาทำนุบำรุงอารามแห่งนี้ และจะตอบแทนให้ท่านเป็๞เท่าตัว”หลันฮวา หันมากราบไหว้รูปปั้นองค์เทพนั้น ก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางสายตาขององครักษ์เงาที่แอบคอยติดตามนาง

          หลันฮวา ที่เดินทางมาเรื่อย ๆออกจากอารามร้างชายป่า ตลอดเส้นทางนางคอยสอดส่ายสายตามองหาเขาชายแปลกหน้าในชุดดำผู้นั้นเพื่อหวังคืนหนึ่งตำลึงทองในมือให้แก่เขา จวบจนนางเดินเข้ามาในเขตเมืองชั้นใน ผ่านตรอกซอกซอยจนมาถึงตลาดยามเช้าที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่

          เสียงร้องเรียกลูกค้าปะปนกับเสียงต่อรองราคาดังกันเซ็งแซ่สลับมาที่เสียงท้องร้องของนาง ความหิวโหยอาหารที่ไม่ได้ตกถึงท้อง๻ั้๫แ๻่เมื่อวานทั้งวันหลันฮวาลอบกลืนน้ำลายหลังกลิ่นหอมๆ ของเกี๊ยวน้ำลอยมาปะทะปลายจมูกหากแต่นางไม่มีเงินติดตัวเหลือสักอีแปะ เว้นเสียแต่หนึ่งตำลึงทองของเขาผู้นั้นในมือนาง

          “รับเกี๊ยวน้ำชามโต ๆ สักชามไหมแม่นาง” เสียงเถ้าแก่ร้านเกี๊ยวเอ่ยขึ้น

          “ชามเท่าไรหรือ เถ้าแก่” นางมองตาละห้อยไปที่ชามเกี๊ยวในมือเถ้าแก่

          “ชามละ 2 อีแปะ จะกินไหมถ้าไม่กินอย่ามาเกะกะหน้าร้านแต่งตัวก็ดีไม่มีเงินหรอกหรือ” เสียงเถ้าแก่เริ่มหงุดหงิด โบกมือไล่นางให้พ้นหน้าร้าน

          หลันฮวาเริ่มคิดทบทวน นางต้องเดินเท้ากลับไปหาท่านแม่และท่านยายที่นอกเมืองเยียนโจวระยะทางกว่ายี่สิบลี้ อาจใช้เวลาเดินเท้ากว่า 2 ชั่วยาม ผ่านถนนทุรกันดารเส้นยาวหากไม่มีอะไรตกถึงท้องเกรงว่าจะหมดแรงก่อนถึงบ้านเป็๞ได้ จึงชั่งใจแล้วว่าคงคลาดกันกับชายแปลกหน้าผู้นั้นเช่นนั้นนางขอหยิบยืมเงินตำลึงทองนี้ประทังชีวิตก่อน

          “มีร้านแลกเงินแถวนี้ หรือไม่เ๯้าคะ”นางเอ่ยถามเถ้าแก่

          “อ้อ มีๆเดินเลี้ยวขวาไปทางตรอกสุราโน่น ร้านอยู่ตรงหัวมุมถนนนะแม่นาง”เถ้าแก่ร้านเกี๊ยวชี้ไปยังทางไปร้านแลกเงิน

          ในขณะที่หลันฮวาเข้าไปในร้านแลกเงินที่หักค่าแลก1 อีแปะต่อ 1ตำลึงเงิน นางแลกหนึ่งตำลึงทองนั้นย่อยเป็๲อีแปะ และที่เหลือเก็บไว้ 9ตำลึงเงิน เพื่อง่ายต่อการพกพาเดินทาง ภายนอกร้านแลกเงินปรากฏร่างของเหอชุนเทียน ชายหนุ่มวัย 23 ปี เขามีรูปร่างสันทัด หล่อเหลาดุจคุณชายผู้หนึ่ง มีดวงตาลุ่มลึกคิ้วกระบี่ ใบหน้าคมชัด หากแต่ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับขาวซีดหม่นลง แววตาท้อแท้อ่อนแสงด้วยเพราะเขาเดินเท้าไปทั่วตัวเมืองชั้นใน ตลอดค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาวกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาทั้งคืนจนเปียกปอนเพื่อออกตามหาฮูหยินของเขาที่วิ่งเตลิดหายไป

          เหอชุนเทียนออกค้นหาหลันฮวาทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงจนมาทรุดเข่านั่งลงในตรอกสุราใกล้กันกับร้านแลกเงินนั้น เขาจนปัญญาที่หานางเจอป่านนี้นางจะเป็๞เช่นไร จะหนาวเหน็บถึงเพียงใด นางจะหิวโหยมากหรือไม่ใครจะคอยดูแลนาง เขาเริ่มถอดใจว่านางอาจจะออกไปรอประตูเมืองเปิด เพื่อกลับไปบ้านท่านยายที่นอกเมืองหลวงก็เป็๞ได้  เหอชุนเทียน จึงเก็บรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือลุกขึ้นออกไปตามหานางในทิศที่มุ่งหน้าไปประตูเมือง

          “เถ้าแก่ ข้าขอเกี๊ยวน้ำชามโต ๆมาสักสองชาม” หลันฮวาเอ่ยสั่ง หลังจากหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เล็ก ๆนั้นผ่านไปครู่หนึ่งเกี๊ยวน้ำหอม ๆ ถูกยกมาวาง นางใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวอ้วนกลม ซดน้ำอย่างหิวโหยความอุ่นจากน้ำในชามนั้นแผ่ซ่านลดความเหน็บหนาวในกายนางลง

          “ข้าจะยอมแพ้ต่อโชคชะตามิได้ ท่านแม่กับท่านยายยังรอข้าอยู่” หลันฮวาปาดคราบหยาดน้ำตาที่เริ่มซึมออกหางตา

          เพียงแค่หวนคิดไปถึงเหตุการณ์อันแสนบัดซบที่นางเพิ่งประสบพบเจอมาจนคิดจะจบชีวิตลง หากแต่ชายแปลกหน้าผู้นั้นได้เตือนสติไว้นางยังมีอีกสองชีวิตที่รักนางและไม่มีวันทรยศต่อนางนั่นคือท่านแม่และท่านยาย คิดได้เช่นนั้นนางจึงลุกขึ้นหมายจะเดินทางกลับไปหาพวกท่านที่บ้านท่านยายนอกตัวเมืองเยี่ยนโจว

          ประตูเมืองเยี่ยนโจว

          ยามนี้ผู้คนสัญจรผ่านเข้าออกประตูเมืองขวักไขว่วุ่นวายเ๽้าหน้าที่เวรยามตรวจค้นรถม้าและขบวนสินค้าที่ต่อแถวรอเข้าสู่ประตูเมืองฝั่งขาเข้าอย่างหนาแน่นส่วนประตูเมืองฝั่งขาออกมีเพียงขบวนรถม้าและขบวนสินค้าไม่กี่คัน ผู้คนส่วนใหญ่มักหอบหิ้วสัมภาระเดินเท้าเข้าออกเมืองเพื่อมาทำธุระหรือเข้ามาค้าขาย๻ั้๹แ๻่ประตูเมืองเริ่มเปิดในยามเหม่า

          เหอชุนเทียน ที่เดินกระวนกระวายทอดท้อใจอยู่บริเวณก่อนถึงประตูเมืองตาคมคอยสอดส่ายมองหาฮูหยิน ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่เข้าออกประตูเมือง พลันสายตามองเห็นฮวาเอ๋อร์ของเขาจากที่ไกลๆ นางสวมชุดสีส้มอ่อนคลุมทับด้วยเสื้อคลุมแขนสั้นสีดำ เดินปะปนมากับผู้คนที่กำลังมุ่งหน้าสู่ประตูเมืองขาออกภายในอกเขาราวกับเจอของล้ำค่าที่ทำหล่นหายไป อยากจะวิ่งเข้าไปประคองกอดนางใจแทบขาด

          แต่ด้วยมิอาจวู่วามจู่โจมเข้าไปได้ เขามีความผิดติดตัวหากแม้เผชิญหน้านางตอนนี้ เกรงว่านางจะหลบหนีกลืนหายไปกับผู้คนอีกครา เขาจึงทำได้เพียงหลบซ่อนตัวไม่ให้นางมองเห็นแล้วคอยลอบติดตามนางออกนอกเมืองเขามั่นใจว่านางต้องมุ่งหน้ากลับบ้านที่อำเภออี้ เส้นทางกว่ายี่สิบลี้ที่ผ่านถนนทุรกันดารย่อมต้องเปิดโอกาสให้เขาได้พูดคุยกับนาง