เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

..........................

“ เอ๊ะ! ” กล้าสะดุ้งเฮือก แต่พอหายตกใจได้ระดับหนึ่ง ก็พบว่าตนเองกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนฟูกนิ่ม และคาดว่าเวลานี้ อาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า สังเกตจากแสงตากผ้าอ้อมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องแคบๆ คำถามที่มีในเวลาต่อมาก็คือ…..

“ นี่คือห้องของใคร ”

ขณะที่กล้านึกทบทวนอยู่นั้นเอง ประตูบานเลื่อนแบบญี่ปุ่นก็เปิดออก พร้อมมีเด็กแสบสามคนกรูเข้ามาส่งเสียงดัง

“ อ้าว….ตื่นแล้วนี่นา ผมนึกว่าพี่ชายจะสลบข้ามวันซะอีก ”

“ นั่นสิ พวกผมเกือบจะไปจองวัดให้แล้ว ”

“ ไม่สิ เตรียมนัดวันเผาเลยต่างหาก ”

เด็กแสบทั้งสามรีบแย่งกันพูด ราวกับเกิดมา เพิ่งเคยสนทนากับผู้คน ทำให้กล้าปวดเศียรเวียนเกล้า เลยยกมือขึ้นห้ามทัพ

“ โอเค เข้าใจที่พวกนายพล่ามแล้ว ทีนี้ขอชั้นพูดบ้าง ”

“ เชิญ….” สามเด็กแสบพูดพร้อมกัน แล้วทรุดกายลงไปนั่งขัดสมาธิ สีหน้าท่าทางดูตั้งใจฟัง ราวกับสิ่งที่กล้ากำลังสื่อ เป็นตอนอวสานของอนิเมะที่เฝ้ารอ

กล้ายอมรับว่าตื่นเต้น เพราะจู่ๆสามเด็กแสบที่มีท่าทีหวาดกลัวในตอนแรก กลับกลายมาโฟกัสในตัวเด็กหนุ่มอย่างจริงจัง อันเป็นกิริยาที่ค้านจากที่แล้วมา ดุจหน้ามือเป็นหลังบาทา แต่พอเริ่มสงบจิต เขาก็เอ่ยถาม

“ เอ่อ……อย่างแรกเลย…..ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ”

ไม่รู้ว่านี่เป็นคำถามชวนหัวหรืออย่างไร เลยทำให้สามเด็กแสบแย้มยิ้มไปตามๆกัน ก่อนที่หัวโจกผิวคล้ำจะแถลงให้หายสงสัย

“ พี่ถูกตีหัวด้วยไม้พายจนสลบ และคนที่ลงมือก็คือ……”

“ หนึ่งในบรอนต์เซนต์ที่จะลงแข่งในศึกกาแล็คเซี่ยนวอร์ใช่มั้ย ว่าแต่มันอยู่ไหน ชั้นจะได้สู้กับมัน ” กล้าผุดลุกขึ้นยืน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง ในใจหมายมั่นจะเอาคืนซักหมัดสองหมัด โทษฐานที่ลอบทำร้ายจนเขาสลบ

ท่าทางผีเข้าผีออกของกล้า ทำให้สามเด็กแสบเริ่มหวาดผวาอีกครั้ง เพราะคิดว่าหนุ่มรุ่นพี่น่าจะเป็นคนบ้า แต่ไม่รู้ว่าหัวโจกผิวคล้ำกินดีหมีมาแต่หนใด เลยทักท้วงเสียงดัง

" ไม่ใช่ซงใช่เซนต์อย่างที่ว่าหรอก แต่คนที่ตีหัวพี่ก็คือ….พี่มิโฮ ผู้ดูแลสถานเด็กกำพร้าแห่งนี้ ”

“ หา…..เมื่อกี้นายว่าไงนะ ” กล้าสะดุ้งโหยง แล้วจิ้มนิ้วมือเข้าไปไชรูหู คล้ายว่ามีบางสิ่งอุดตันจนทำให้เขาฟังผิด

“ ผมบอกว่า…..คนที่ตีหัวของพี่ก็คือ……พี่มิโฮ ” หัวโจกผิวคล้ำสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงตะโกน

กล้านิ่งอึ้ง หัวสมองเริ่มปะติดปะต่อเหตุการณ์ได้ เพราะในช่วงก่อนสลบ เขาทำตัวไม่ถูก และพยายามเก๊กให้มากที่สุด ด้วยกำลังเจอกับ “มิโฮ” ว่าที่นางเอกในการ์ตูนชื่อดัง แต่สุดท้าย เด็กหนุ่มกลับโดนดอกไม้งามซัดจนสิ้นสติซะอย่างงั้น เลยได้แต่หัวเราะแห้งๆ

“ เหอ เหอ เหอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็น่าอายชะมัด แล้วแบบนี้ ชั้นควรจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย ”

ระหว่างที่กล้าจิตตก แก๊งสามเด็กแสบก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกัน พร้อมวิ่งจากไป

“ ในเมื่อพี่ชายตื่นแล้ว ผมก็จะไปเรียกพี่มิโฮมาดูแล รอซักครู่นา……”

“ เฮ้….เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไปเรียกมิโฮ ขอชั้นทำใจก่อน ” กล้าพยายามร้องห้าม แต่ก็ไม่ทันการณ์ สามเด็กแสบได้หายลับไปจากสายตาเป็นที่เรียบร้อย

หัวใจของกล้าเต้นตุ้มๆต่อมๆ เพราะรู้ชัดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จะได้พบกับเด็กสาวที่คาดว่าจะมาเป็นคู่ของเซย่าในเรื่อง มือไม้เลื่อนไปจับโน่นจับนี่ตามประสา เพื่อสำรวจความพร้อมของตัวเอง

“ เอ…..เราโอเคหรือยังนะ หวังว่าตัวเองจะดูไม่น่าเกลียดจนเกินไป ”

และในเสี้ยววินาทีต่อมา กล้าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา มันค่อนข้างซอยถี่รัว คล้ายว่าเจ้าของกำลังวิ่ง ไม่นาน ประตูเลื่อนแบบญี่ปุ่นก็เปิดออก พร้อมมีสาวนางนึงโผเข้ามากอด

“ ขอโทษที ขอโทษจริงๆนะ ชั้นไม่คิดว่าจะเป็นเซย่า เพราะเด็กพวกนั้นร้องดัง ราวกับเจอคนบ้า ฮือ……” ว่าแล้วแม่สาวร่างบางก็สะอื้นเสียงดัง ประมาณว่าเสียขวัญและสำนึกผิด ทำให้กล้าแอบสะอึกอยู่หลายที

“ อึก……”

เด็กสาวนางนั้นได้แต่พูดขอโทษอยู่หลายรอบ ก่อนจะกอดกล้าแน่นขึ้นเรื่อยๆ แม้มันจะไม่ทำให้รู้สึกเจ็บปวด แต่ก็ชวนให้เด็กหนุ่มเขินอายจนไปไม่เป็น

“ หยุดซักทีได้มั้ย ตัวชั้นจะละลายแล้วนะ ” ใบหน้าของกล้าแดงก่ำ แถมนาสิกประสาทก็ดันแว่วกลิ่นกายสาว ทำให้มโนทวารแอบเคลิ้มอยู่นิดๆ

“ เอ…แต่จะว่าไป แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะกลิ่นตัวของคุณมิโฮช่างหอมเหลือเกิน ”

“ พี่ชายเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมถึงหน้าแดงแบบนั้น แถมดวงตาก็ดูลอยๆ ไหนจะรอยยิ้มนั่นอีก เหมือนพวกตาแก่บ้ากามที่เคยเห็นในละครเลย หรือที่เป็นแบบนี้ เพราะได้ใกล้ชิดกับพี่มิโฮ ” แต่แล้วสามเด็กแสบก็มาทำลายวิมานกลางอากาศด้วยการร้องขัด ทำให้มิโฮรีบผละออกจากอ้อมอก

“ เอ๊ะ! ขอโทษ ”

สองหนุ่มสาวทำตัวไม่ถูก ตัวกล้าเองก็ได้แต่ก้มหน้างุดๆ ไม่มองผู้ใด จวบจนได้ยินเสียงร้องทักที่หวานใส หัวใจก็เริ่มชื้นขึ้นมานิดๆ

“ เอ่อ…ไม่ได้พบกันตั้งนาน เป็นยังไงบ้างล่ะ เซย่า สบายดีมั้ยจ๊ะ ”

“ อะ….เอ่อ สบายดีครับ ” กล้าที่ตอนนี้ต้องมาอยู่ในร่างของเซย่า ตอบกลับไม่เต็มเสียง เพราะยังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่แล้วในเวลาต่อมา เด็กหนุ่มก็ต้องสะดุ้งยิ่งกว่าเดิม ด้วยมีมือบางที่อบอุ่นเลื่อนมาสัมผัสหัวไหล่ พร้อมน้ำคำที่ละมุนกว่าปุยนุ่นในฟูกนิ่ม

“ เซย่าสบายดีจริงเหรอ แล้วทำไมถึงได้ก้มหน้าแบบนั้น ตรงแก้มก็แดงเถือกไปหมด เป็นอะไรไปน่ะ เธอไม่สบายหรือเปล่า ”

คราวนี้กล้าไม่ยอมตอบ เพราะพูดไม่ออก ด้วยสาวสวยนางนี้เลื่อนมือมาลูบแก้มของเขา ปากก็ไถ่ถามด้วยความเป็นห่วง

“ นั่นไง เซย่าน่าจะไม่สบายแน่ๆ เพราะตัวร้อนผ่าว ไข้ขึ้นสูง รอก่อนนะ เดี๋ยวชั้นจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้ ”

แต่ก่อนที่มิโฮจะไปเอาอุปกรณ์ลดไข้สามัญ มือของกล้าก็เผลอไปคว้าข้อแขนแสนบางของเด็กสาว

“ เอ่อ….ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดี คุณมิโฮอย่าลำบากเลย ”

ในจังหวะที่กล้านึกเกรงใจจนเผลอห้ามปรามแบบถึงเนื้อถึงตัว เด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้น ทำให้ประสบกับรูปโฉมของเด็กสาว

ร่างบางของมิโฮอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวที่มีผ้ากันเปื้อนสวมทับ ช่วงล่างปิดบังด้วยกระโปรงยาวที่มีแต่ชนชั้นกุลสตรีใส่กัน ส่วนใบหน้ารูปไข่นั้นแลขาวเนียนและสดใส อันรับกับดวงตากลมโตที่แสนซื่อ พร้อมผมยาวประบ่าที่ผูกแกละสองข้างเป็นระเบียบ

“ ว้าว……พูดไม่ออก บอกไม่ถูกเลย แม้คุณมิโฮจะไม่สวยคมเท่าคุณหนูซาโอริ แต่ก็เป็นความงามที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์ผุดผ่อง ” กล้าเพ้อไปไกล ดวงตาเหม่อมองใบหน้าของเด็กสาวไม่วางวาย และนั่นก็ทำให้มิโฮนึกอายจนต้องหลบสายตาแทน พร้อมผุดรอยยิ้มเขินๆที่มุมปาก

“ เซย่าจะจ้องชั้นทำไม ทำเป็นไม่เคยรู้จักกันไปได้ หรือว่าลืมไปแล้วว่าเราเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ ”

“ เอ๊ะ! เออ….ขอโทษครับที่ผมเสียมารยาท ” กล้าเริ่มรู้ตัว เลยก้มหัวขอโทษถี่รัว

แม้มิโอจะดีใจที่ได้กลับมาเจอเพื่อนเก่าสมัยเด็ก แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้ ด้วยเท่าที่จำความได้ เซย่าเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูง เข้มแข็ง ตรงไปตรงมา ทว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับดูขี้อาย และสุภาพจนเกินพอดี

“ เอ….เซย่าเปลี่ยนไปมาก หรือว่าสถานที่ๆเขาไปฝึกวิชา จะสอนมารยาทผู้ดีพร้อมศาสตร์การต่อสู้ ”

แต่ก่อนที่มิโฮจะคาดเดาไปไกล กล้าก็ชิงกล่าว เพื่อให้เด็กสาวไม่รู้สึกผิด

“ เอ่อ…คุณมิโฮไม่ต้องกังวลเรื่องที่ตีหัวผมนะ เพราะสลบแค่นี้ นับว่าสบายมาก ด้วยในช่วงที่ฝึกวิชา ผมเจอมาเยอะ หนักกว่านี้ก็โดนเป็นประจำ แค่นี้ชิวๆ ไม่ต้องใส่ใจ ”

“ อ่า…..จ้ะ ” มิโฮยิ้มแห้งๆ

หลังจากนั้นความเงียบก็เข้ามาเยือน สองหนุ่มสาวได้แต่นั่งก้มหน้ากัน ทำให้หัวโจกผิวคล้ำเริ่มรำคาญ เลยแทรกมากลางวง

“ พี่ทั้งสองคุยกันด้วยกระแสจิตเหรอหรือ ถึงได้ไม่ขยับปาก ตกลงเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันแน่เหรอ ทำไมบรรยากาศเหมือนหนุ่มขี้เขินกับสาวขี้อายกำลังจีบกันเลย ”

“ ว้าย! ตายแล้ว โยชิโร่พูดอะไรเนี่ย แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา ไปนอนเลย ” มิโฮโวยกลับทันควัน ทว่าน้ำเสียงกลับไม่แฝงแววโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แถมมุมปากยังแอบยิ้มอยู่หน่อยๆ และนั่นยิ่งทำให้กล้ารู้สึกอบอุ่น

“ ฮะ ฮะ ฮะ นี่น่ะหรือ..คุณมิโฮ ว่าที่นางเอกของเรื่อง เพราะดูอ่อนโยนแบบนี้เอง คุณเซย่าถึงได้ชอบเธอ ” ขณะที่กล้านึกเคลิ้มอยู่นั้นเอง เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่าง