ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

บอสร่างจำแลงยักษ์สายเลือดแท้ 12 เขาเลเวล 100 คลาส 1 ปรากฎตัว"ไอเด็กเปรตตตตตตตตต"เขาสะดุ้งจนแทบจะหัวใจวายไปในทันที หน้าตาของเขาซีดเซียวแรงที่เคยมีอยู่ก็พลันอันตธานหายไปตอนแรกที่เขาได้ยินเสียงระบบก็ไม่ได้ตกใจอะไรนักเพราะคิดว่าบอสคงออกมาให้อาชีพลับแก่เขา ทว่าเสียงต้อนรับอย่างอบอุ่นเช่นนี้ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะได้อาชีพอีกหรือไม่"ข้าตั้งเงื่อนใขให้เอ็งไปทะเลาะกับผู้เล่นคนอื่น ไม่ใช่ไปหลอกคนอื่นมาฆ่า นี่มันผิดวัตถุประสงค์ของข้าแล้ว" บอสตัวใหญ่ก้มหน้าลงเล็กน้อยมองมาที่เขาอย่างอารมณ์เสีย"เอ่อ......." แฮคที่อยากจะพูดแก้ตัวออกมากลับพูดไม่ออกด้วยความกลัว จึงได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่กล้าพูดออกไปมันหยุดทำหน้าโกรธเปลี่ยนไปทำหน้าครุ่นคิดไรบางอย่างอยู่พักหนึ่ง โดยที่แฮคนั้นได้แต่รอพร้อมกับหัวใจที่เต้นจนแทบจะทะลักออกมา เวลาเพียงเสี้ยววินาทีแห่งการรอคอยคือความอึดอัดที่เขาต้องแบกรับราวกับภูเขานั้นกำลังจะบดขยี้ตัวเขาท้ายที่สุดมันก็กล่าวออกมา "เหอะ งั้นข้าให้อาชีพเจ้าเหมือนเดิมละกัน ของแถมเกี่ยวกับยุทธภัณฑ์อาชีพข้าไม่ให้ ส่วนภารกิจเปลี่ยนอาชีพขั้นสองข้าให้เอ็งพิเศษเลย เปลี่ยนคลาสสองที่เดียวกระโดดไปขั้นห้า เอ็งจำไว้เลยว่าต้องเอาชนะข้าผู้นี้ ลากันแค่นี้"สิ้นเสียงของบอสมันก็หายไปในวงเวทย์เดิมที่เคยทำให้มันปรากฎผู้เล่นแฮคนักดาบเจ็ดเมตรเปลี่ยนอาชีพลับเป็นอาชีพ นักดาบยักษ์คู่เนื่องจากผู้เล่นไม่ได้รับรางวัลเกี่ยวกับยุทธภัณฑ์ประจำอาชีพผู้เล่นได้รับยกเว้นให้สามารถใช้ดาบที่ไม่ใช่ดาบยักษ์ได้เป็นเวลาหนึ่งเดือนชื่อ : แฮคเลเวล : 51คลาส : 0อาชีพ : นักดาบยักษ์คู่ คลาสหนึ่งฉายา : ไม่มีเผ่าพันธุ์ : มนุษย์Hp : 650/650Mp : 100/100Sp : 100/100Pp : 200/200 (หลอดค่าความเหนื่อยล้า )Tpp : 12 ชม (ค่าความเหนื่อยที่แท้จริง)พลังโจมตี 50 +(200) (อาชีพ)พลังป้องกัน 50 + 50 (เกราะ)ค่าอัตราคริติคอล : 0 + 10 (อาชีพ)ความแรงคริติคอล : 0 + 100(อาชีพ)ค่าป้องกันคริติคอล : 0อัตราการเจาะเกราะ : 0 + 5(อาชีพ)ค่าความว่องไว : 50ค่าความแม่นยำ : 10 %ค่าโชคดี : 5ค่าชื่อเสียง : 0Skill อาชีพสกิล : ความยากลำบากของนักดาบยักษ์ความว่องไวของผู้เล่นไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้นอกจากการเพิ่มจากเงื่อนไขเกี่ยวกับอาชีพนักดาบยักษ์เท่านั้นเฉพาะเมื่ออยู่ในสถานนะกำลังใช้อาวุธดาบใหญ่(ความว่องไวมีเท่าที่สเตตัสพื้นฐานที่เพิ่มจากอาชีพแล้)สกิล : ความโลภของนักดาบยักษ์คู่สามารถถือดาบยักษ์ที่ต้องใช้สองมือเป็นการใช้มือเดียว และสามารถถือพร้อมกันสองเล่ม ค่าพลังโจมตีของดาบแต่ละเล่มจะนับแยกกันสกิล : ดาบป้องกันกายด้วยพลังป้องกันของนักดาบใหญ่ที่ต่ำทำให้สามารถนำดาบมาป้องกันตนเองได้ ไม่รับดาเมจไม่รับผลของดีบัฟ เพียงเท่าที่ขนาดของดาบนั้นป้องกันได้ (ถ้าบังคับให้บังข้างหน้าแล้วถูกฟันด้านข้างก็เกิดดาเมจ ถ้ายกบังสกิลเวทย์มนต์ก็ป้องกันได้หมดจด รวมถึงดีบัฟที่มากับสกิลด้วย แต่ถ้าบังไม่ได้ก็โดนเหมือนเดิม ถ้านอนหงายเอาดาบทับตัวเองก็รอดหมด แต่ถ้ามีระเบิดฝังอยู่ในดินก็โดนอยู่ดี)มีผลเป็นระยะ 30 วินาที คูลดาวน์ 10 นาที ใช้ค่าความเหนื่อยล้า 50 หน่วย(ถ้าสงสัยว่าถ้าเอาดาบกันธรรมดาไม่ใช้สกิลจะเป็นไง ถ้าเป็นเวทที่พุ่งมาจากด้านหน้าเช่นเวทย์ไฟ ไฟส่งความร้อนมาถึงก็โดนดาเมจ ถ้าเป็นสาดพิษมาใส่ดาบ ก็ไม่โดนลบ ถ้าร่ายคำสาปกันไม่ได้ สุดท้ายคือ ดาบทั้งใหญ่และยาว ยกกันลำบาก จะกระโดดปักก็ได้ แต่ถ้าใช้สกิลมันจะลอยกันให้เอง)สกิล : รัศมีแห่งดาบยักษ์จับดาบทั้งสองเล่มหรือหนึ่งเล่มเหวี่ยงดาบหมุนเป็นวงกลมด้วยความเร็วสูงสร้างดาเมจแก่ศัตรูที่โดนตามจำนวนที่ดาบกระทบเป็นดาเมจธรรมดา คูณสอง บวกด้วยจำนวนดาบ สามารถใช้ได้ต่อเนื่องถึง 10 วินาที คูลดาวน์ 2 นาที ใช้ความเหนื่อยล้า 20 ขณะใช้งานความเร็วเคลื่อนที่ไม่ถูกยกเว้นด้วยสกิลความยากลำบากของนักดาบยักษ์สกิล : โชว์ความใหญ่หน่อยด้วยความพิเศษของนักดาบยักษ์คู่ที่มีดาเมจสูงมาก คนอื่นจะต้องใส่ชุดเกราะ แต่เพื่อความเท่ห์ อาชีพนี้ใส่ได้เพียงเกราะท่อนล่างเท่านั้น(เกราะของท่านจะแสดงผลแค่ช่วงล่าง ส่วนช่วงบนจะเปลือยโชว์กล้ามหน้าอกอันเซ็กซี่ของท่าน ประสิทธิภาพของเกราะลดลงห้าสิบเปอร์เซนต์)สกิล : ผ่ากระโหลกเล็งเป้าหมายแล้วยกดาบทั้งสองเล่มหรือหนึ่งเล่มจากข้างหลังฟันลงมาข้างหน้าอย่างรุนแรง การเคลื่อนที่ระหว่างง้างดาบจากข้างหลังจะช้าอย่างมาก หากสามารถฟันเข้าเป้าหมายได้การโจมตีนั้นติดคริติคอลอย่างแน่นอนเพิ่มความเสียหายดาเมจคริติคอล 200 เปอร์เซนต์ สุ่มความเสียหายตั้งแต่ 1 - 50 เปอร์เซนต์ เป็นทรูดาเมจ คูลดาวน์ 1 นาที ใช้ค่าความเหนื่อยล้า 10 แต้ม"มารดาท่านเถอะ ทำไมท่านช่างเป็นคนขี้งกยิ่งอาจารย์ ! "เขาสบถด้วยความหัวเสียที่ถูกริบรางวัลอื่น ๆ ไป อีกทั้งเขาต้องติดแหงกอยู่ที่อาชีพคลาสไปอีกนานเพราะการเปลี่ยนคลาสของเขานั้นต้องไปตบอาจารย์ของเขาเองซึ่งคาดว่าจะเป็นมอนสเตอร์คลาส 5หลังจากที่เขาได้อาชีพลับเขาก็รีบวิ่งออกจากบริเวณมอนสเตอร์มายืนในพื่นที่โล่งที่ไม่มีมอนสเตอร์แทน เขานั่งอ่านรายละเอียดสกิลก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก"แจ่มไปเลย แต่บางดาเมจก็โคตรโหดแต่ช้ากว่านักดาบยักษ์ปกติเยอะ"เขานั่งคิดถึงข้อเสียที่เลือดของเขานั้นน้อยอย่างมาก ทั้ง ๆ ที่เวลา 50 ก็ตามขัดกับดาเมจมหาโหด ส่วนค่าเกราะนั้น เขาแทบจะอยากลืม ๆ มันไปทั้งเกราะ เลือด และความว่องไวของเขาถูกจำกัดมากกว่านักดาบยักษ์ปกติแต่เขาก็ดีใจที่ได้ดาเมจมหาศาลมาคอมโบกับ Extra Skill ที่ไว้ล่าบอสของเขาเมื่อเป็นดังนี้แล้วเขาจึงทดลองจะไปสู้ทว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากเขามีเพียงดาบปกติเท่านั้นไม่ใช่ดาบยักษ์ที่จะสวมใส่เพื่อใช้สกิลได้"ปัดโถ่เว้ย อุตส่าได้อาชีพเทพมาแล้วดันไม่ให้ของมาใช้อีก ต้องไปหาดาบใหญ่ตามร้านของระบบเหรอไงฟะ" เขาตะโกนด้วยความขัดใจ เมื่อเป็นดังนี้เขาจึงรู้สึกเบื่อจึงกลับไปนอนเอาแรงที่โรงแรมแทนเพื่อรอเพื่อนของเขา
ย้อนกลับมาที่ทรินิตี้ที่เพิ่งตื่นนอนมาในตอนเช้าซึ่งเป็นตอนที่แฮคเพิ่งกลับเข้าเมืองเป็นเวลา หกโมงเช้า ซึ่งพระอาทิตย์ก็ขึ้นไวเหลือเกิน แสงแดดลอดผ่านร่องของผ้าม่านแยงเปลือกตาปลุกให้เขาตื่นขึ้น"เอ้อเช้าแล้ว " เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนแล้วบิดขี้เกียจไปมา เขากำลังคิดต่อว่าจะทำไรต่อดี"เอาไงดี ไปด่าร้านขายสกิลที่ทำกับเราแบบนี้หรือวิธีจัดการกับหน้ากากก่อนดี" เขานั่งอ่านสกิลที่มากับเผ่าพันธุ์คำสาปนั้นอย่างหัวเสียหน่อย ๆ"เอาไปคุยกับหมาป่าในเควสดีไหมนะ เผื่อเจอเควสลับ" เขาตัดสินใจไม่หาวิธีแก้คำสาปก่อนจึงเดินออกไปทั้งที่ยังเป็นสภาพหมาหน้าย่นอยู่รูปร่างของเขาในตอนนี้จะพูดว่าน่ารักมากกว่าที่จะน่าเกลียด มือของเขายังคงเป็นมือของคนแต่ใบหน้านั้นจะเป็นใบหน้าที่ย่นของหมาซึ่งอยู่ในสภาพหมาหงอย เพิ่มความน่าเอ็นดูเล็กน้อยมาพร้อมกับชุดเกราะพัง ๆ ที่มีผ้าคลุมขาด ๆ เต็มไปด้วยรอยปะที่จะบ่งบอกสีได้ยากแต่โดยรวมแล้วคือดูสกปรก ห้อยไว้ด้วยขันเล็ก ๆ ใบเดิมกับไม้เท้าขอทานที่เป็นไม้ เขาโทรเรียกอาหารของโรงแรมที่สั่งไว้เมื่อคืนเมื่อกินเสร็จเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก เขามองไปยังกะปิที่นอนหลับอยู่บนเตียงเป็นเยลลี่ก้อนกลม ๆ โดยไม่มีร่องรอยของตาหรือปาก เพราะมันถูกปิดเนียนจนเป็นเนื้อเดียวกันหมด"มันไม่กินอาหารหรือไงเนี่ย" เขารู้สึกสงสัยจึงเปิดหน้าต่างระบบดูค่าความหิวของกะปิมีเยลลี่สไลม์ที่ยังไม่ได้ย่อยเป็นพลังงาน อีกจำนวน 99,910 ยังไม่สู่สถานะความหิว"เยี่ยม ประหยัดไปเยอะเลย ตัวนิดเดียวมันเอาเยลลี่ไปเก็บไว้ไหนเนี่ย" เขาหยิบสไลม์มาไว้บนหัวเหมือนเดิมโดยที่มันยังไม่ตื่น เขาลองขยับตัวมันที่อยู่บนหัวดูพบว่ามันติดเหนียวแน่นพอสมควร"โอเคไม่ต้องกลัวหล่น ไปดีกว่า"เขาก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรมทันที เขามุ่งหน้าตรงไปยังร้านขายสกิลซึ่งเปิดอยู่ เมื่อเข้าไปในร้านก็พบชายวัยกลางคนหน้าบึ้งเหมือนเดิม"คุณเจ้าของร้านครับ เควสที่ผมได้มารายละเอียดเควสไม่ตรงกับความเป็นจริงนะครับ" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบไม่ได้แสดงท่าทีโกรธแต่อย่างใด เพราะเข้าใจว่าเป็นเพียงระบบของเกมที่ทำกับเขาเท่านั้น"อ่ออย่างนั้นเหรอ ขอโทษทีไม่ได้ตั้งใจ" ชายเจ้าของร้านตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก"ถ้าอย่างนั้นผมอยากจะขอรายละเอียดที่แท้จริงได้ไหมครับ" เขาถามต่อไปโดยไม่ทิ้งมารยาทของเขาแม้ว่าจะถูกปฏิบัติไม่ดีก็ตามเจ้าของร้านเอียงคอมองขอทานเล็กน้อยด้วยความแปลกใจที่ขอทานนั้นไม่ได้แสดงกิริยาก้าวร้าวใส่เขาทั้งที่เขาปฏิบัติต่อขอทานด้วยความแย่อยากมาก"ไปได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะปิดร้านออกไปข้างนอก ทำภารกิจให้สำเร็จนะ" เสียงเจ้าของร้านอ่อนลงและไม่ได้มองอย่างดูถูกอีกต่อไปท่านได้รับภารกิจถางป่าที่ทิศใต้(ป่าหมาป่าสามหาง ของจริง)รายละเอียด : เลยทุ่งหญ้าออกไปมีมอนสเตอร์จำนวนมากทำให้ชาวบ้านออกไปหาของป่าดำรงชีพไม่ได้กำจัดหมาป่าหางเทา 100 ตัว เลเวล 10 - 15 คลาส 0 และบอสหมาป่าหางดำ เลเวล 20 คลาส 0กำจัดหมาป่าหางแดง 100 ตัว เลเวล 15-20 คลาส 0 และบอสหมาป่าหางแดง เลเวล 30 คลาส 0กำจัดหมาป่าหางเหลือง 100 ตัว เลเวล 21 -30 คลาส 0และบอสหมาป่าหางเหลือง เลเวล 40 คลาส 0กำจัดบอสหมาป่าสามหาง เลเวล 50 คลาส 0รางวัล 1 ร้อยเหรียญเงิน ไม่จำกัดระยะเวลา ไม่มีบทลงโทษสำเร็จเงื่อนใขลับ ความนอบน้อมของขอทานแม้ท่านจะถูกแกล้งจาก NPC ของระบบแต่ท่านก็ไม่ได้แสดงอาการโกรธแล้วเข้าไปจัดการ NPC ที่ให้ภารกิจ แต่กลับไปพูดจาดีเหมือนเดิม อันเป็นคุณสมบัติของจักรพรรดิ์ขอทาน ท่านได้รับความเป็นมิตรจาก NPC คนดังกล่าวมากขึ้น และได้รับเงิน 1000 เหรียญทองแดงในการสำเร็จเงื่อนไขครั้งแรก"เห ทำดีได้ดีด้วยแฮะ" เขาพูดออกมาด้วยความดีใจเงินของเขาในตอนนี้เพิ่มขึ้นมาเป็น 2100 เหรียญทองแดง เขาจึงตัดสินใจที่จะไปอัพเกรดหน้าต่างระบบทันทีที่ธนาคาร"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ" เขายกมือไหว้แล้วเดินออกจากร้านไป ในขณะที่เจ้าของร้านยังคงมองหลังของเขาที่เดินออกจากร้านไปหลังจากนั้นเขาก็เดินไปยังธนาคารเพื่ออัพเกรดหน้าต่างระบบขณะที่เขาไปถึงนั้นก็เป็นเวลา 8 โมงกว่า ธนาคารซึ่งเปิด 9 โมง ทำให้เขาเข้าไปทำธุระไม่ได้ เขาจึงไปนั่งลงอยู่ที่ข้าง ๆ ขอทานคนเดิมที่ยิ้มอย่างอบอุ่นโชว์ฟันผุสีเหลืองมาให้เขา"สวัสดีครับลุง" เขาเอ่ยทักทายลุงขอทานเสียก่อน"หวัดดี ๆ แต่ถ้าให้ดีต้องไม่เป็นหวัด มาทำไรแถวนี้หละ แล้วใบหน้าของเอ็ง น่ารักเชียว" ลุงขอทานพูดหยอกล้อทรินิตี้ลงไปนั่งข้าง ๆ ลุง"ว่าจะมาอัพเกรดหน้าต่างระบบครับ ลุงเป็นไงบ้างเนี่ย ได้ตังเยอะไหมช่วงนี้""ก็เรื่อย ๆ นะ หลัง ๆ มีผู้เล่นมาโยนเหรียญขอพรข้าเฉยเลย ทำยังกับข้าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นแหละ" ลุงพูดติดตลกอย่างอารมณ์ดี"ฮ่า ฮ่า ฮ่า กลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เฉยเลย ว่าแต่ลุง คุยกับลุงอยู่หลายหนยังไม่ได้ถามชื่อเลยเนี่ย""ข้าชื่อราคิ เรียกสั้นว่าลุงราก็ได้""อ่อ แล้วลุงกินข้าวยังอะ" เขาถามด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วงบ้าง แม้ว่าจะเป็น NPC ของระบบก็ตาม"เรียบร้อยหละ แล้วเจ้าหละ" ลุงพูดด้วยรอยยิ้ม"เรียบร้อยแล้วเหมือนกันครับ" ทั้งคู่นั่งคุยกันจนกระทั่งธนาคารเปิด ทรินิตี้ก็บอกลาลุงแล้วเข้าไปในธนาคารเขาเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนมีพนักชายนั่งรอเขาอยู่"สวัสดีครับคุณลูกค้า มีความต้องการอะไรให้รับใช้ครับ" พนักงานพูดต้อนรับด้วยเสียงเสียงนอบน้อม"มาอัพเกรดหน้าต่างระบบครับ" เขาตอบกลับทันที"ค่าบริการอัพเกรดหน้าต่างระบบจาก D ไป C หนึ่งพันเหรียญทองแดงนะครับ ได้รับความสามารถหลัก ๆ เพิ่มคือ ได้รับหน้าต่างแผนที่เพิ่มขึ้นมา และได้รับแผนที่ของเมืองเริ่มต้นนะครับ รายละเอียดอื่น ๆ ก็ตามเอกสารนี้เลยครับ" พนักงานแชร์หน้าต่างระบบให้เขาดูเมื่อเขาอ่านรายละเอียดไปพอสมควรก็ตกลงทำทันที"อัพเกรดหน้าต่างระบบเท่านี้นเลยครับ""ทำการยืนด้วยการวางฝ่ามือที่กรอบสี่เหลี่ยมด้านหน้าท่านด้วยครับ"พนักงานพูดจบก็มีกรอบสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินอยู่บนโต๊ะข้างหน้าเขา เขาวางมือลงทันที"เรียบร้อยนะครับ ลูกค้าต้องการรับบริการอย่างอื่นอีกไหมครับ""ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณนะครับ" พูดจบเขาก็เดินออกจากธนาคารไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 17 ขี้งก !

นิยายแนะนำ

ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 17 ขี้งก !

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้