ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

เช้ามืด

หมอกบาง

หน้าค่ายหน่วยเจ็ดมีเกวียนสามคันจอดอยู่

ไม่มีตราทหาร

ไม่มีธง

มีเพียงคนสิบสองคนยืนรอ

บางคนแต่งตัวเหมือนพ่อค้า

บางคนเหมือนคนงาน

ธรรมดาเกินไป

ฉีเหยียนยืนข้างเกวียน

โยนม้วนภารกิจให้หลินรุ่ย

“อ่าน”

หลินรุ่ยเปิด

ด้านในมีเพียงไม่กี่บรรทัด

คุ้มกันขบวนไปเมืองชิงอัน
ระยะทาง: สองวัน
ผู้คุ้มกัน: หน่วยหลินรุ่ย
เงื่อนไขสำเร็จ: ขบวนถึงครบ

ไม่มีข้อมูลสินค้า

ไม่มีข้อมูลศัตรู

ไม่มีข้อมูลเส้นทาง

หลัวชิงหน้าแปลก

“แค่นี้?”

ฉีเหยียนพยักหน้า

“แค่นี้”

—

ก่อนออกเดินทาง

หลินรุ่ยไม่ได้สั่งเดินทันที

เขาเดินดูเกวียน

ล้อ

เชือก

ม้า

คน

เกวียนคันแรกหนัก

คันสองเบา

คันสาม…

เบาเกินไป

เขาเคาะไม้

กลวง

หลินรุ่ยหรี่ตา

ถามชายคนคุมเกวียน

“บรรทุกอะไร”

อีกฝ่ายยิ้ม

“ของทั่วไป”

หลินรุ่ยพยักหน้า

ไม่ถามต่อ

แต่จำไว้

—

ออกเดินทาง

ครึ่งวันแรกปกติ

เงียบเกินไป

หลัวชิงเริ่มบ่น

“หรือไม่มีอะไรจริง”

หลินรุ่ยไม่ตอบ

มองทาง

จากนั้นสั่ง

“หยุด”

ทุกคนชะงัก

เขาชี้พื้น

มีรอยล้อ

ใหม่

แต่แปลก

รอยเข้า

ไม่มีรอยออก

เฉินมู่ลงไปดู

เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูด

“มีคนซ่อน”

หลินรุ่ยพยักหน้า

เขาหันไปหาขบวน

ออกคำสั่ง

“เปลี่ยนตำแหน่ง”

ทุกคนงง

เขาสลับเกวียน

เอาคันสามไว้กลาง

คนเจ็บไว้ในวงใน

คนยิงธนูขึ้นที่สูง

หลัวชิงถาม

“ศัตรูอยู่ไหน”

หลินรุ่ยตอบ

“ยังไม่รู้”

“แต่พอมันออกมา…”

เขามองป่า

“…อย่าให้ได้เลือก”

—

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม

เสียงดังขึ้น

ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งจากป่า

แต่ไม่โดนใคร

เพราะตำแหน่งเปลี่ยนแล้ว

ทันใดนั้น—

คนชุดดำสิบกว่าคนพุ่งออกมา

ไม่๻ะโ๠๲

ไม่ขู่

ตรงเข้าคันที่สามทันที

หลัวชิงหน้าเปลี่ยน

“มันรู้ของ!”

หลินรุ่ยมองนิ่ง

ใช่

เป้าหมายไม่ใช่ปล้น

แต่คือของเฉพาะ

เขายกมือ

“อย่าชน”

ทุกคนชะงัก

หลัวชิงงง

“อะไรนะ”

หลินรุ่ยชี้

“ถอยเป็๞วง”

โจรเร่งเข้า

ได้เกวียนคันสามง่ายเกินไป

หนึ่งในนั้นหัวเราะ

“สำเร็จ!”

แต่ตอนเปิด—

ว่าง

ด้านในมีแต่หิน

สีหน้าทุกคนเปลี่ยน

ทันใดนั้น

ฟึ่บ!

คนของหลินรุ่ยล้อมกลับ

ไม่มีการปะทะตรง

มีแต่ปิดทาง

หัวหน้าฝั่งนั้นมองหลินรุ่ย

“เ๽้ารู้?”

หลินรุ่ยตอบ

“คนซุ่มที่ไม่ยิงคน…”

เขามองเกวียน

“…ยิงของ”

—

สู้ไม่นาน

อีกฝ่ายถอยทันที

ไม่มีคนยอมตาย

ไม่มีคนฝืน

เหมือนแค่ลอง

ผิดแผนก็ไป

หลินรุ่ยมองตาม

ไม่ไล่

หลัวชิงถาม

“ไม่ตาม?”

หลินรุ่ยส่ายหัว

“พวกนี้ไม่ใช่ตัวจริง”

ทุกคนเงียบ

—

ตกเย็น

ตั้งค่าย

ชายคุมเกวียนเดินมาหา

ค้อมตัว

“ขอบคุณ”

จากนั้นหยิบตราชิ้นหนึ่งออกมา

สีดำ

มีอักษรทอง

“ของจริงอยู่คันแรก”

หลัวชิงอึ้ง

“แล้วทำไมไม่บอก!”

ชายคนนั้นยิ้ม

“ถ้าบอก…”

เขามองหลินรุ่ย

“…ก็ไม่รู้ว่าใครปกป้องของ”

เงียบ

หลินรุ่ยมองตรา

ระบบเด้งขึ้น

ตรวจพบวัตถุระดับสูง

สิทธิ์ไม่เพียงพอ

ไม่สามารถอ่านข้อมูล

—

แต่ก่อนหน้าต่างจะปิด

ข้อความหนึ่งปรากฏ

คำเตือน

ภารกิจนี้

ไม่มีในตารางฝึก

หลินรุ่ยหยุด

เงยหน้าช้า ๆ

มองชายคุมเกวียน

อีกฝ่ายยังยิ้มอยู่

แล้วพูดเบา ๆ

“คืนนี้…”

“…อย่านอน”

ตอนที่ 29 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 30 — ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด คือคนที่ไม่จำเป็๞ต้องฆ่าเ๯้าในคืนนี้