ตอนที่ 22
"พ่อบ้านเหลียงติงเกาอยู่ไหมข้า้าพบเขา" ไป๋กุนหลางถามขึ้นหลังจากเดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลติงการมาพบกับเพื่อนสนิทของตนเองคือแผนการขั้นแรกของไป๋กุนหลาง
พ่อบ้านเหลียงคือหัวหน้าพ่อบ้านมีหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยของคฤหาสน์ตระกูลติงเมื่อเห็นว่าผู้มาเป็ถึงองค์ชายก็กล่าวอย่างนอบน้อมว่า "คุณชายใหญ่อยู่ที่ศาลาพักใจพะยะค่ะเดี๋ยวหม่อมฉันนำทางเอง"
"ไม่เป็ไรข้ารู้ทาง" ไป๋กุนหลางกล่าวจบก็เดินเข้าไปส่วนพ่อบ้านเหลียงก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะองค์ชายห้าผู้นี้เป็สหายสนิทกับคุณชายใหญ่และได้ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ
เมื่อไป๋กุนหลางเดินไปถึงศาลาพักใจก็เห็นติงเกากำลังจิบชาเดินหมากอยู่กับหานห้าวตงจึงกล่าวขึ้นว่า "ห้าวตงเ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นรึช่างบังเอิญจริงๆ"
ทั้งสองคนได้ยินเสียงก็หันมามองพอเห็นว่าเป็ใครหานห้าวตงก็กล่าวว่า "พี่ใหญ่ท่านก็มาเยี่ยมเยียนเกาน้อยเหมือนกันรึช่างบังเอิญจริงๆนั่นแหละ"
ส่วนติงเกากล่าว "ไปยังไงมายังไงละพี่ใหญ่ถึงได้มาถึงที่นี้มา,มาจิบชาเดินหมากกับพวกเราสิ" ว่าแล้วก็รินน้ำชาให้ไป๋กุนหลาง
ไป๋กุนหลางดื่มน้ำชาที่ติงเการินให้เสร็จก็กล่าวว่า "เอาละข้าจะไม่อ้อมค้อมนะเกาน้อยข้ามีเื่ให้เ้าช่วย"
"ไม่ว่าเื่อะไรขอเพียงทำได้ข้าจะช่วยท่านอย่างเต็มที่" ติงเกาตอบรับอย่างแข่งขัน
หานห้าวตงก็กล่าวเสริมขึ้นว่า "ข้าก็ด้วยพี่ใหญ่"
ไป๋กุนหลางได้ยินที่ทั้งสองกล่าวก็รู้สึกตื้นตันใจจึงชี้แจงว่า "ขอบใจพวกเ้าทั้งสองคนมากการได้พวกเ้าทั้งสองคนเป็เพื่อนถือเป็หนึ่งในเื่ที่ดีที่สุดในชีวิตข้าแต่ครั้งนี้ข้าไม่ได้้าให้พวกเ้าบุกน้ำลุยไฟข้าแค่้าใช้เครือข่ายการค้าของเกาน้อยรวบรวมดอกหญ้าพิสุทธิ์เท่านั้นเอง"
"หืม…" ติงเกามองเขาอย่างสงสัย
"ดอกหญ้าพิสุทธิ์นี่ใช่ดอกไม้ชนิดเดียวกับที่ข้าคิดหรือเปล่า?" หานห้าวตงสงสัย
ไป๋กุนหลางตอบ "ใช้ดอกนั้นนั่นแหละแต่ต้องเก็บตามวิธีของข้าเท่านั่นนะและมีงบรวบรวมให้ 150 เหรียญทอง" ความจริงเขาก็อยากให้มากกว่านี้นะแต่ว่าเงินค่าขนมในปีนี้ถูกเ้าไป๋กุนหลางคนก่อนมันละลายไปกับน้ำเมาและซื้อตั๋วพาเว่ยเว่ยเที่ยวชมเขาวูซันจนเหลือแค่นี้
หานห้าวตงยิ่งงงไปใหญ่ "งบ 150 เหรียญทองยาไล่แมลงของวังหลวงใช้ไม่ได้ผลหรือ?"
ไป๋กุนหลางเข้าใจที่หานห้าวตงสงสัยเพราะดอกหญ้าพิสุทธิ์นี้แม้จะมีชื่ออันไพเราะและฟังดูทรงคุณค่าแต่ความจริงนอกจากความสวยงามของมันแล้วมันมีสรรพคุณเพียงแค่ไล่แมลงเท่านั้น
ติงเกานึกไปถึงเื่ที่เขารู้มาจากคนรู้จักในหน่วยแพทย์หลวงจึงกล่าวว่า "หรือมันจะกับที่่นี้ที่ท่านได้เข้าไปศึกษาตำราในหอเก็บตำราปรุงโอสถ?"
ไป๋กุนหลางกล่าวอย่างสงสัยว่า "แม้แต่เื่นี้ท่านก็รู้งั้นหรือ?"
ติงเกากล่าวกลั้วหัวเราะว่า "ข้าเป็พ่อค้าก็ต้องมีเส้นสายเพื่อที่จะรู้ถึงความเป็ไปของราชอาณาจักรสิจะได้กำหนดสินค้าที่จะเก็งกำไรได้อย่างถูกต้อง"
"นั่นสินะ"
ไป๋กุนหลางได้ยินก็เห็นด้วยแล้วก็อธิบายว่าเขาได้รังสรรค์ยาเพิ่มพลังสูตรใหม่ที่มีสรรพคุณเทียบเท่ายากำเนิดปราชญ์ของสมาพันธ์เทพนักสู้และยาโอสถทองของสมาคมยื้อนรก
หานห้าวตงได้ยินก็ทั้งแตกตื่นทั้งชื่นชม "โอโฮ!!...พี่ใหญ่ท่านนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ"
ติงเกา "ท่านมั่นใจสักเท่าใด?"
ไป๋กุนหลาง "ประมาณห้าสิบ/ห้าสิบ" ห้าสิบนี้ของไป๋กุนหลางไม่ได้หมายถึงสรรพคุณของยาเพราะตัวเขานั้นเชื่อมั่นในเ้าระบบอยู่แล้วแต่หมายถึงผู้าุโหัตถ์เทวะยื้อนรกโฮ่วตงต่างหากไม่รู้ว่าท่านผู้เฒ่าจะยอมรับข้อเสนอของเขาหรือไม่
ติงเกา "แม้ท่านจะไม่มั่นใจแต่กลับรู้สึกว่าท่านต้องทำสำเร็จแน่นอนเพราะงั้นข้าจะร่วมลงทุนกับท่านอีก 150 เหรียญทอง" ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ติงเกากลับรู้สึกเชื่อมั่นอย่างนี้จริงๆ
หานห้าวตงเองก็อยากมีส่วนร่วมด้วย "เมื่อมีพวกท่านสองคนแล้วจะขาดข้าได้อย่างไรมาเงินของข้าที่เล่นพนันได้ยังเหลืออยู่ข้าขอลงทุนด้วยอีก 150 เหรียญทอง"
ไป๋กุนหลางที่เห็นเพื่อนๆเชื่อมั่นในตัวเขาก็ได้กล่าวอย่างแข็งขันว่า "ขอบใจพวกเ้าทั้งสองมากข้าจะไม่ทำให้พวกเ้าผิดหวังแน่นอน"
กล่าวเสร็จไป๋กุนหลางก็ขอตัวลาเพื่อที่จะไปทำตามแผนขั้นที่สองของตนเองแต่หานห้าวตงกีได้เอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ข้าขอเดินไปส่งท่านสักระยะแล้วกัน"
249
