หลังจากวันนั้นเป็ต้นมา ไช่หย่าเหมยก็ไม่ได้มาปรากฏตัวในเรือนรับรองจวนเ้าเมืองอีก ทำให้เซี่ยงมู่หยางรู้สึกปลอดโปร่งใจ กินอิ่ม นอนสบาย ตกเย็นบางวันก็นั่งเขียนบันทึกอะไรบางอย่างจนเสิ่นเชาที่เห็นความประหลาดของสมุดและพู่กันของเขาต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“นี่คือกระดาษประเภทใด แล้วนี่คือพู่กันชนิดใดกัน” เขาพยายามมองหาแท่นฝนหมึกบนโต๊ะก็ไม่พบ อีกทั้งปลายพู่กันยังเป็โลหะที่มีลักษณะเล็กแหลมด้วย จะเขียนได้อย่างไรกัน
“นี่คือสมุดบันทึกรุ่นใหม่ ส่วนนี่คือปากกาเจล”
เสิ่นเชาไม่รู้ว่าปากกาเจลคืออะไร แต่เขารู้สึกสนใจมันมากจนอยากจะขอมาทดลองใช้เสียหน่อย
“มันใช้เขียนได้จริงหรือ แล้วน้ำหมึกมันอยู่ที่ใดกัน ขอข้ายืมใช้หน่อยได้หรือไม่”
เซี่ยงมู่หยางยกยิ้มมุมปาก ยื่นปากกาให้สหายดูอย่างไม่อิดออด
เมื่อเห็นเสิ่นเชาขีด ๆ เขียน ๆ ลงบนกระดาษว่าง ๆ แล้วหมึกไม่มีทีท่าว่าจะหมดเสียที อีกทั้งหมึกที่ออกมายังเป็เส้นคมสม่ำเสมออีกด้วย เขาก็อ้าปากตกตะลึง
“นี่มันจะเป็ไปได้อย่างไร ท่านไปได้สิ่งนี้มาจากที่ใด”
“อนุภรรยาของข้าให้มา”
เสิ่นเชาหันมามองเ้าของปากกาแล้วเลิกคิ้ว ไม่มีใครไม่รู้ว่าเซี่ยงมู่หยางมีอนุภรรยาอยู่คนหนึ่ง เพราะเื่ของเขาและนางเรียกได้ว่า…ออกจะโด่งดังอยู่สักหน่อย แต่เพราะมันเป็เื่ที่ไม่สามารถยกมาพูดกันต่อหน้าได้ จึงไม่เคยมีใครพูดคำว่า ‘อนุภรรยา’ ต่อหน้าเซี่ยงมู่หยางเลยสักครั้ง ไม่คิดว่าจะเป็เขาเองที่เอ่ยถึงนางออกมา และไม่ใช่ด้วยท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์เสียด้วย
หรือว่าเขามีอนุภรรยาคนอื่นอยู่อีก?
“ท่านหมายถึงอนุภรรยาจากตระกูลจางหรือ”
เซี่ยงมู่หยางพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ เสิ่นเชาได้แต่คิดในใจว่า คำว่า ‘อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง’ ก็ยังคงได้ผลแม้กระทั่งกรณีนี้ด้วยสินะ
“นางไปได้ปากกานี้มาจากที่ใดหรือ”
เซี่ยงมู่หยางนึกไปถึงค่ำคืนที่อนุภรรยาจัดเตรียมห่อผ้า ซึ่งนางเรียกว่า ‘กระเป๋าเป้’ สำหรับเดินทางไกลให้เขา
ด้านในบรรจุข้าวของประหลาดมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือสมุดและปากกาหลายแบบ นางบอกว่า ‘เผื่อเอาไว้ใช้ในหลาย ๆ สถานการณ์’
และเมื่อเขาถามว่าไปได้ข้าวของเหล่านี้มาจากที่ใด นางเพียงตอบมาว่า ‘ท่านอาจไม่รู้ แต่บ้านเดิมของท่านแม่ข้ามีกิจการหลายอย่าง’
“ร้านค้าจากต่างเมือง”
เสิ่นเชาเกิดความสงสัยมากขึ้นไปอีก สินค้าที่น่าสนใจถึงเพียงนี้ไม่มีขายในเมืองหลวง แต่กลับมีขายในต่างเมืองน่ะหรือ เมืองใดกัน?
“หากข้าอยากได้สมุดบันทึกและปากกานี้บ้างเล่า จะขอฝากซื้อได้หรือไม่”
“คงต้องกลับไปถามนางก่อน”
และคำตอบนั้นก็ทำให้เ้าตัวอดนึกถึงอนุภรรยาท้ายจวนไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะนอนหลับไปหรือยัง ไม่มีเขาไปกินข้าวเย็นและคอยอยู่ด้วยยามค่ำคืนตั้งหลายวัน นางจะ……
เซี่ยงมู่หยางสะบัดหน้าเบา ๆ เพื่อไล่ความคิดไร้สาระออกไป ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจเสิ่นเชาที่ตั้งคำถามไม่หยุด
ส่วนคนที่ถูกสองบุรุษพูดถึงในตอนนี้กำลังมีแพชชั่นในการเตรียมของอย่างแรงชนิดที่ไฟลุกท่วม เหลียงซูถิงคิดว่าต้องเริ่มวาดยอดพธูคนที่ 2 แล้ว นั่นก็คือ ‘ซินเดอเรลล่า’
ซึ่งพร็อพประกอบสำคัญของซินเดอเรลล่าคือรองเท้าแก้วที่ทิ้งไว้ให้เ้าชายดูต่างหน้าข้างหนึ่ง
ไม่แน่ว่าเธออาจจะขายรองเท้าแก้วเป็สินค้าเกาะกระแสในภายหลังก็ได้?
เหลียงซูถิงรีบดึงสติตัวเองกลับมาที่การวาดโครงร่างของภาพซินเดอเรลล่า และโครงเื่นิยายที่ต้องมีการดัดแปลงให้แซ่บขึ้นกว่าเดิม นิยายประเภทที่แม่ตาย พ่อแต่งงานใหม่ พาแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงเข้าบ้านมารังแกนางเอก มันเป็เื่ที่เกิดขึ้นได้ทั่วทุกมุมโลก ในยุคนี้ก็เห็นกันได้แทบทุกจวน โดยเฉพาะจวนขุนนางและคหบดีร่ำรวยที่นิยมมีภรรยาหลายคนและมีลูกเต็มบ้าน รับรองว่าเหล่าฮูหยินคนแรกและบรรดาลูกสาวของฮูหยินคนแรกอ่านนิยายเื่นี้แล้วต้องอินแน่นอน
เช้าวันใหม่ในเรือนท้ายจวนอันเงียบสงัด ปิ่งจีหันมาถามเ้านายที่ยังคงนอนี้เีอยู่บนเตียง
“วันนี้อี๋เหนียงจะสวมชุดใดดีเ้าคะ”
“ทำไมถามเื่นี้ล่ะ? อยู่บ้านปกติแต่งยังไงก็ได้ไม่ใช่เหรอ หรือวันนี้เราต้องออกไปไหนกัน?”
“บ่าวคาดไว้แล้วว่าอี๋เหนียงต้องลืมแน่ วันนี้อี๋เหนียงต้องไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเ้าค่ะ”
แน่นอนว่าเหลียงซูถิงไม่มีเื่พวกนี้อยู่ในสมองเลย แต่เมื่อรื้อความทรงจำของจางซูถิงขึ้นมาก็ค้นพบว่า นางจะต้องไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเดือนละครั้งจริง ๆ ด้วย ซึ่งเดือนนี้ก็คือวันนี้สินะ
“อืม... ไปก็ไป ชุดก็...อันไหนก็ได้ที่ดูดีหน่อย เดี๋ยวข้าคงต้องไปคิดหาของฝากให้คุณหญิงย่าสักหน่อย” ประโยคหลังเธอพึมพำกับตัวเอง
น่าเสียดายที่ห้างแต้มบุญมีทุกอย่างยกเว้น อ.ย. (อาหารและยา) ไม่งั้นป่านนี้เธอคงส่งอาหารสำเร็จรูปไปขายที่ร้านอาหารจนรวยได้เหมือนกัน เห็นนิยายหลายเื่นางเอกเอาดีด้านการขายอาหารจนล่ำซำกันไปถึงไหนต่อไหน แต่เอาเถอะ ได้ของดีขนาดนี้มาแล้วควรจะดีใจและซาบซึ้งถึงจะถูก อย่าโลภมากไปกว่านี้เลย!
แต่เธอจะเอาอะไรไปฝากคุณหญิงย่าดีล่ะ? ถ้ามีอาหารและยาก็ง่ายเลย อาหารบำรุงร่างกายและสมุนไพรนานาชนิดเหมาะกับผู้สูงอายุที่สุด แต่พอเป็ของที่กินไม่ได้นี่... ดูเหมือนจะยากขึ้นหน่อย
เหลียงซูถิงเปิดหน้าจอโฮโลแกรม พิมพ์ค้นหาคำว่า ‘ของฝากผู้สูงอายุ’ ด้วยจิต แค่เสี้ยววินาทีก็มีรายการสินค้าผุดขึ้นมาให้เลือกมากมาย แน่นอนว่าในห้างแต้มบุญมีสินค้าสำเร็จรูปวางขายอยู่เป็ปกติ แต่ออปชั่นเสริมพิเศษของมันคือระบบ Custom Made-to-Order คือปรับเปลี่ยนทุกรายละเอียดได้ตามความพอใจในแต่ละการสั่งซื้อนั่นเอง
เธอกวาดตาไปเรื่อย ๆ เจอทั้งสมาร์ทวอทช์ เครื่องวัดความดัน เก้าอี้นวดแบบใช้ไฟฟ้า ซึ่งมันไม่เหมาะกับยุคสมัยนี้เลย เธอจึงหันไปมองหาอะไรที่มันไม่ใช่อุปกรณ์ไฟฟ้าหรือพวกสินค้าไอที ก็เจอหมอนยางพารา หมอนอิง น้ำมันนวด ไม้เท้าสามขาทั้งแบบที่มีไฟฉายและไม่มี แว่นขยาย โลชั่นและครีมบำรุงผิวป้องกันผิวแห้งแตก ฯลฯ
เยอะดีเนอะ...
ในเมื่อเลือกไม่ได้ ก็เหมามาทั้งหมดซะเลย ปิ่งจีที่เลือกเสื้อผ้าให้เ้านายได้แล้ว หันกลับมาเห็นข้าวของวางอยู่เต็มก็ผงะไป
“สิ่งของมากมายนี่...คืออันใดกันเ้าคะ”
“ของฝากฮูหยินผู้เฒ่าไง”
“เอ่อ...” ‘มากมายปานนี้จะดีหรือ’ คือสิ่งที่ปิ่งจีอยากพูดออกมา แต่เมื่อคิดว่าหากมันทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าพึงพอใจและเอ็นดูอี๋เหนียงของนางมากขึ้นไปอีกได้ ก็เป็เื่ดี นางจึงไม่เอ่ยขัดอะไรอีก
“เราสองคนคงขนไปไม่ไหว งั้นใส่รถเข็นไปแล้วกัน” เหลียงซูถิงจัดการดึงรถเข็นอเนกประสงค์แบบ 4 ล้อออกมาจากมิติอีกชิ้นหนึ่ง จะได้ไม่ต้องลำบากไปเรียกบ่าวไพร่คนอื่นมาช่วยกันแบกออกไป
5K
