คนงานยืนเป็ไทยมุงประหนึ่งเชียร์สนับสนุนมวยคู่เด็ดปะทะกันเืตกยางออก โซลาห์วิ่งเข้ามาดูอย่างใแต่ไม่สามารถห้ามได้จนมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ปัง!
เขม่าปืนคละคลุ้งในมือไอซ์ทำทุกคนหยุดนิ่ง โซลาห์มองไอซ์ก่อนหันกลับมามองมวยที่ละตัวออกจากกัน ระวิเอามืออุดหูอย่างใ
“มีอะไรกัน” ไอซ์เดินไปแทรกกลางอย่างเคร่งขรึม
“มันทรยศเอาสูตรไวน์ไปขายให้ไร่อื่นครับนายเล็ก” คนงานทางฝั่งซ้ายชี้หน้าต่อว่าคนฝั่งขวา
“ทำเพื่ออะไร” ไอซ์หันมองคนงานดังกล่าวอย่างใจเย็น
“เงินไง ทุกอย่างเป็ไปด้วยเงิน จะจมปลักทำไมกลับไร่ให้แรงงานน้อย เหนื่อยก็เหนื่อย”
ผลัวะ!
หมัดขวาโซลาห์ซัดเข้าหน้าชายดังกล่าวเต็มแรงหญิงจนชายคนนั้นเซเล็กน้อยอย่างไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวเขารีบง้างหมัดจะเอาคืนแต่โซลาห์ไหวตัวทันดึงปืนของไอซ์มาจ่อหน้าชายผู้ทรยศหยุดชะงัก
“ก็เอาสิ ถ้าคิดว่ากะโหลกไม่แหก แล้วก็อย่าหัวหมอแค่นัดเดียวป้องกันตัว คิดว่าตำรวจจะตัดสินยังไง”
“คิดว่าเก่งหรือไงว่ะ”
“ไม่เก่งแต่มีสมองกว่าคนอย่างแก คนทรยศอยู่ที่ไหนก็ทำอะไรไม่ขึ้น โทษละเมิดลิขสิทธิ์แกมีปัญญาดิ้นหลุดหรือไง ติดคุกสักระยะสมองน่าจะโปร่งขึ้น ทำไม นายจ้างดูแลไม่ดีหรือไงตอนแกมีปัญหาเดือดร้อนใครเป็คนช่วยแก จะหนักจะเหนื่อยแค่ไหนทุกคนก็ร่วมลงแรงกันตลอด หยาดเหงื่อที่หยดลงมาไม่ได้ช่วยให้คิดอะไรได้เลยสิเนอะ ช่างเถอะพูดไปก็เปลืองน้ำลายถ้าออกจากไร่นี้ไปแล้วอย่าคลานกลับมาแล้วกัน ฝากบอกคนที่แกเอาสูตรไปขายด้วยนะ ไวน์ที่ดีมันอยู่ที่การเอาใจใส่ไม่ใช่ลอกสูตรแล้วคิดว่าทำได้ ฉันนี่ละจะทำให้ที่นี่ดังไปทั่วโลกให้ดู” โซลาห์แสยะยิ้มยื่นปืนให้ไอซ์แล้วเดินออกไป ไอซ์หันมองชายดังกล่าวที่ก้มหน้าสลดใจ พีรับหน้าที่ดูแลต่อจึงเป็โอกาสให้ไอซ์วิ่งตามโซลาห์พร้อมเก็บปืน
สายลมพัดเอื่อยอยู่ท้ายไร่โซลาห์ยืนพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าสายตาเรียบนิ่ง ไอซ์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆชันเข่าพาดแขนจับต้นไม้มองโซลาห์ที่ก้มหน้าฟุบลงแขน
“โซลาห์…” เสียงสุขุมเอ่ยอย่างแ่เบาก่อนวางมือลงแตะบ่าเธอช้าๆ
“คุณไอซ์” เสียงเธอเรียกกลับทำเขาฉงน “วันนี้วันสิ้นเดือนสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้มันคงไม่สำคัญกับคุณแต่หากวันนี้เป็วันสุดท้ายที่เราจะเป็แฟนกันปลอมๆละก็ ฉันมีเื่จะบอกคุณ”
ไอซ์หยุดนิ่งมองและตั้งใจฟังคนตรงหน้าที่กำลังจะพูด
“ั้แ่ฉันรู้จักคุณ ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนสุภาพแต่ปากร้าย อบอุ่นเท่าคุณมาก่อน ยอมรับว่าฉันรู้สึกดีกับคุณจนหัวใจมันหยุดให้คิดเกินเลยไม่ได้ ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณ ฉันดีใจที่ได้เล่นเป็แฟนคุณปลอมๆและฉันก็ดีใจที่ฉัน…” โซลาห์เงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา “ฉันรักผู้ชายคนนี้”
“โซลาห์” ไอซ์ตะลึงอึ้งค้างผิดกับโซลาห์ที่ยืนขึ้นอมยิ้มบางๆอย่างตัดใจ
“ขอให้คุณโชคดีกับคุณระวิ เงินค่าจ้างโอนเข้าบัญชีนะ ฉันจะทิ้งไว้ให้เป็สิ่งสุดท้าย ฉันไว้ใจคุณ คุณไอซ์” โซลาห์เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงก้มมองไอซ์ที่ลุกขึ้น
“เธอคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นหรือไงที่คิดจะทิ้งฉัน” ไอซ์ยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม
“คุณจะชักดาบฉันหรอ” โซลาห์มองฉงน
“เปล่า ถ้าขอให้อยู่ต่อจะอยู่ไหม ฉันจะให้เธอทุกอย่าง จะซื้อหัวใจเธอด้วยหัวใจฉัน คิดว่าเธอรักเป็คนเดียวหรือไง ฉันก็รักเธอเหมือนกัน เมื่อคืนก็บอกจำไม่ได้หรือไง” ไอซ์เอื้อมมือจับมือโซลาห์ที่ดูงงๆ
“เอ่อ เมื่อคืนไม่ได้ฝันหรอ”
“ความจริงสิ แล้วก็ถ้าคราวนี้เธอเป็ลมไปอีกละก็ฉันจะปล้ำเธอให้ดู” ไอซ์กุมมือโซลาห์ด้วยรอยยิ้ม เธอกลืนน้ำลายลงคอจนเผลอหลุดเขินด้วยความงุนงง
“แต่คุณมีคุณระวิอยู่แล้ว สนิทสนมกันขนาดนั้น”
“หึงหรอ” ไอซ์ลูบแก้มเธอเบาๆด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“เปล่า ฉันแค่ย้อนกลับมาดูสภาพตัวเองไม่มีอะไรเหมาะสมกับคุณ ผิดกับคุณระวิทั้งสวย ดูดี คุณหนู ฐานะเท่าเทียม ดื่มไวน์ก็ได้” โซลาห์ก้มหน้าสลด
“จำได้ไหมฉันเคยบอกว่าถ้าเกิดมีภรรยาฉันจะหาให้ได้แบบเธอและตำแหน่งนั้นต้องเป็เธอเท่านั้น ถึงฉันกับวิจะเข้าใจกันแต่ไม่ได้แปลว่าต้องรักกันสักหน่อยอีกอย่างวิเขาก็มีตัวจริงอยู่แล้ว คราวนี้เข้าใจหรือยังโซลาห์ ม้าดีดกะโหลกน้อย” ไอซ์ยื่นหน้าจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอช้าๆทำเธอหลุดยิ้ม
“คุณไอซ์ จรัญทรัพย์สั่งสอนคุณเป็คนเ้าเล่ห์ั้แ่เมื่อไหร่” โซลาห์จับแขนไอซ์ที่โอบกอดเอวเธอ
“ั้แ่เจอเธอไง ฉันชอบเธอเป็เด็กกะโปโล เป็ตัวของตัวเอง ฉลาด เก่ง บ้าอีกต่างหาก” ไอซ์ยิ้มกว้างก้มหน้าเอาปลายจมูกชนกับปลายจมูกของเธอ
“คนบ้า” โซลาห์หัวเราะคิกคักตีแขนไอซ์แก้เขินก่อนมองสบตาเขาอย่างลึกซึ้ง จมูกของเขาเลื่อนเอียงไปสูดที่แก้มซ้ายของเธอ โซลาห์มองหน้าเขาอย่างใจเต้นแรงและยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเมื่อริมฝีปากของเขาใกล้เข้ามาถึงปากบางๆของเธอ
“โทษครับนาย คุณหญิงเป็ลม” เสียงคนงานชายวิ่งเข้ามาขัดจังหวะอย่างเหนื่อยหอบสีหน้าตื่นตระหนก โซลาห์ผละออกจากไอซ์ทันที ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจูงมือพากันไปที่เรือนแก้ว
1K
