ตอนที่6 ความขัดแย้งภายในใจของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น
ภายในตำหนักของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยามค่ำคืน
เปลวเทียนสั่นไหว สะท้อนเงาบนผนังอ๋องหยางเหว่ยจิ๋น นั่งอยู่หน้าตำรากลางดึกแต่สายตากลับไม่จับจ้องตัวอักษรแม้แต่น้อย เขาถือถ้วยชาอยู่ในมือแต่ปล่อยให้มันเย็นชืดโดยไม่รู้ตัว
สมองของเขา วกวนอยู่กับภาพของเซี่ยเหมยเมี่ยน นางที่ถูกใส่ร้าย นางที่ถูกตราหน้าว่าเป็หญิงไร้ค่า นางที่เขาเคยบอกตนเองว่าเป็เพียงหมากตัวหนึ่ง แต่เหตุใดกัน...
เหตุใดต้องรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่มีผู้กล่าวร้ายต่อนาง? เหตุใดต้องเป็เขาที่คอยปกป้องนางทุกครั้ง?
"นางเป็เพียงหมาก" เขาพยายามบอกตัวเอง
ทว่า ภาพดวงตาของนาง กลับลอยเข้ามาในความคิด ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง แม้จะถูกทำร้ายอย่างไร นางก็ยังคงยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรี
"หากเป็เช่นนั้น เหตุใดข้าจึงปล่อยให้ผู้อื่น แตะต้องนางไม่ได้?"
เขาวางถ้วยชาลง เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะ ดังขึ้นในห้องอันเงียบงันหัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อคำถามหนึ่งแทรกเข้ามาในจิตใจ
นางเป็เพียงหมากจริงหรือ? หรือว่านาง... เป็สิ่งที่เขาอยากปกป้องด้วยใจของตนเอง?
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่สายลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่าง เขาหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเอง บนกระจกทองเหลือง
"นี่ข้ากำลังทำสิ่งใดกันแน่..."
เขาหัวเราะเยาะตัวเองแ่เบา สายตาเ็าเช่นเดิม แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง…
ท่านอ๋อง...เหตุใดจึงทรงต้องช่วยข้าถึงเพียงนี้?”
เสียงของเซี่ยเหมยเมี่ยน ดังก้องในความเงียบ อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น นั่งตรงข้ามกับนางร่างสูงสง่าเหยียดหลังตรงเช่นทุกครั้ง แต่ในแววตากลับมีบางสิ่งแฝงอยู่ บางสิ่งที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ
“ข้าช่วยเ้าเพราะมันเป็หน้าที่ของข้า” เสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าหัวใจกลับเต้นแรง โดยไม่เข้าใจเหตุผล
เซี่ยเหมยเมี่ยนจ้องมองเขา ด้วยสายตาคมกริบ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความระแวง ไม่ใช่ระแวงว่าเขาจะทำร้ายนาง แต่เป็ระแวงว่า เขามีเป้าหมายใดแอบแฝง
“หน้าที่หรือ?” นางหัวเราะเบา ๆแต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ข้าคงไม่สำคัญพอให้ท่านอ๋อง ต้องลงแรงถึงเพียงนี้”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าหงุดหงิดที่นางไม่เชื่อเขา หรือหงุดหงิดที่ตัวเขาเอง ก็ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้
เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มองนางจากที่สูงด้วยแววตาที่เ็า “เ้าคิดไปเองทั้งนั้น เซี่ยเหมยเมี่ยน”
เช่นนั้นหรือ?” นางเงยหน้ามองเขาโดยไม่หวาดกลัว ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าจะไม่ใส่ใจอีก”
หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อได้ยินคำนั้น แต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง
“ก็ดีแล้ว” เขาตอบกลับเสียงต่ำ แต่ขณะที่หันหลังเดินออกจากห้อง มือของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว
หากนางไม่ใส่ใจจริง เหตุใดเขาถึงรู้สึกเหมือนถูกแทงกลางอก
การตากฝนในคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด ส่งผลให้เซี่ยเหมยเมี่ยน ป่วยหนักอย่างไม่คาดคิด หายใจหอบถี่ และร่างกายร้อนจัด จนแทบทนไม่ไหว แต่สิ่งที่น่าสังเกตที่สุดคือ อ๋องหยางเหว่ยจิ๋น ไม่ยอมให้ใครเข้ามาดูแลนาง เขาเฝ้าระวังนางอย่างใกล้ชิด และทำทุกวิถีทางเพื่อให้ความช่วยเหลือ
“ท่านหญิง... ท่านต้องดื่มยานี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขณะถือถ้วยยา จ่อไปที่ริมฝีปากของเซี่ยเหมยเมี่ยน เซี่ยเหมยเมี่ยนยังคงหลับตาพริ้ม ร่างกายสั่นเทาด้วยไข้สูง นางฝันเห็นภาพแห่งอดีต ที่เต็มไปด้วยความเ็ป ภาพของการถูกทิ้งขว้างจากครอบครัว และความลำบากที่เผชิญตอนเด็กๆ ภาพเ่าั้รบกวนจิตใจนางไม่หยุด และใน่ที่ลึกที่สุดของฝัน นางละเมอออกมา
“พ่อ... ช่วยข้าด้วย... ข้าไม่อยากตาย... ท่านพ่อ...”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นที่ยืนอยู่ข้างเตียง หยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่นางละเมอออกมา หัวใจของเขากระตุกแปลกๆ เขารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่เกาะกุมภายในอก แต่ไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหน
“พ่อ? พ่อของเ้า?” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ในขณะที่เฝ้ามองเซี่ยเหมยเมี่ยน ที่ยังคงหลับอยู่
เขาจัดท่านอนให้นางอย่างระมัดระวัง มือของเขาััผมของเซี่ยเหมยเมี่ยนโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหยุดมือและดึงออกมาในทันที
“ทำไมต้องเป็เขา... ทำไม?” อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นกระซิบออกมาด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง เขาหมุนตัวไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง พลางคิดถึงสิ่งที่นางพูด
เขามองเซี่ยเหมยเมี่ยนด้วยสายตาเ็า แต่ในใจกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้ บางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเองอย่างลึกซึ้ง เขาเคยบอกกับตัวเองว่า นางเป็แค่หมากในเกมของเขา แต่ตอนนี้... ความรู้สึกนั้นมันเริ่มสั่นคลอน
8K
