พิภพเทพเจ้า

ภายในห้อง บนที่นอนเตียงไม้ จ้าวหลงนั่งมองกล่องที่ทำขึ้นจากหยกที่มีสีสันสวยงามดูแล้วหน้าจะทำจาก
หยกที่มีระดับสูง ตัวกล่องมีลักษณะเรียบง่าย บนกล่องมีกระบี่เล่มเล็กอยู่ติดบนฝากล่อง มีตัวหนังสื่อ 'จ้าวหลง ' อยู่บนกล่อง
แม่เฒ่าให้กล่องใบนี้กับเขาเมื่อเขาอายุครบ 10ปี แม่เฒ่าไป๋บอกว่า พบมันอยู่กับเขาเมื่อแม่เฒ่าเจอจ้าวหลงครั้งแรก
ครั้งนั่นแม่เฒ่าเล่าว่าพบจ้าวหลงโดยบังเอิญข้างต้นส่นภายในป่า ข้างตัวเขามีอสูรจิ่งจอกตัวใหญ่
อยู่ตัวหนึ่ง ตอนแรกที่แม่เฒ่าเห็น คิดว่าอสูรจิ่งจอกตัวนั้นกำลังจะกินเขา
แม่เฒ่าหมายที่จะเข้าไปช้วยเขา แต่ขณะที่กำลังจะเข้าไปหมาป่าจิ่งจอกมองเห็นแม่เฒ่ามันจึงปล่อยพลังวิญ
ญาณระดับจักรพรรดิออกมาจางๆ ทำให้แม่เฒ่าตกใจไม่น้อย แต่ด้วยรู้สึกว่ามันได้รับบาดเจ็บภายในแม่เฒ่า
จึงคิดที่จะลงมือ หมาป่ามองมาที่แม่เฒ่า มันเข้าใจได้ว่าแม่เฒ่าต้องการเพียงจะช้วยเด็กน้อยไม่มีจิตสังหาร
มันลุกขึ้นก้มหัวให้แม่เฒ่า และเดินถอยหลังออกไปยืนอยู่ยังจุดที่ห่างใกล เมื่อแม่เฒ่าเดินไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาหมาป่า ก้มหัวให้อีกครั้งแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ในเมื่อตอนนี้ข้ายังเปิดเจ้าไม่ได้ แม่เฒ่าเคยบอกว่าเมื่อถึงเวลาข้าควรจะเปิดมันได้เอง ข้าคงได้แต่ต้องรอ"หลังจากที่เขาได้พบกับพญางูเกล็ดนิลหนึ่งเดือนผ่านไป ถัดจากบ้านพักเข้าไปประมาณ สองลี่ จะมีแม่น้ำอยู่ ภายในแม่น้ำนี้จะชุกชุมไปด้วยหมู่ฝูงปลา
เนื่องจากบริเวณโดยรอบป่าแห่งนี้จะมีแค่จ้าวหลงและแม่เฒ่าอาศัยอยู่เท่านั้นจ้าวหลงจะมาหาจับสัตว์น้ำจำพวกปลาไปไปกินบางครั้งก็จะนำไปแลกข้าวและของใช้ในตลาด
ทำให้ไม่เกิดการล่าสัตว์มาทำเป็นอาหารในจำนวนที่น้อย ทำให้บริเวณนี้ชุกชุมไปด้วยหมู่สัตว์นานาพันย์ ในขณะที่จ้าวหลงจับปลาภายในแม่น้ำได้เกิด เสียงการต่อสู้เกิดขึ้นภายในป่า
ลึกเข้าไปจะมีลำธารขนาดเล็กอยู่ ลำธารนี้จะไหลลงสู่แม่น้ำที่จ้าวหลงอยู่ ป่าแห่งนี้จะถูกเรียกว่าป่าม่านหมอกเพราะมีหมอกหนาจึงเป็นที่มาของชื่อป่าแห่งม่านหมอก
" ตูม ตูม บูมมม บูม "
" เกิด อะไรขึ้นภายในนั้นกัน " จ้าวหลงลุกขึ้นจากการไร่จับปลาและมองเข้าไปทางต้นลำธารภายในป่าแห่งม่านหมอก ลำธารนี้เป็นลำธารขนาดเล็กที่ไหลลงมาสูแม่น้ำเสือป่า แต่ด้วยตัวเขาเป็นเพียงแค่ปุถุชนคนธรรมดา
การต่อสู้จึงเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเขาที่จะเข้าไปเกี่ยวข้อง เพราะขืนไปเกี่ยวข้องคนธรรมดาเช่นเขาจะตาย ไม่ต่างจากมดเลยมันมาจากการสอนของแม่เฒ่าไม่ให้เขาไปเกี่ยวข้องกับการสู้ลบ
ของพวกชาวยุทธเด็กขาด และเป็นสิ้งต้องห้ามสำหรับเขาที่ไม่มีวรยุทธจะเข้าไปภายในป่าแห่งม่านหมอกก็ไม่ต่างจากการไปตาย จ้าวหลงจึงไม่สนใจการต่อสู้ที่เกิดขึ้น เขาก็ทำงานจับปลาตามวิถีชีวิตของเขาต่อไป
"ใกล้ค่ำละข้าคงต้องเตรียมตัวกลับ เอาปลาไปขัง พรุ่งนี้เช้าจะได้เอาไปแลกข้าวในหมู่บ้าน"
ช้วงพระอาทิตย์ตกดินจ้าวหลงนำปลาในตะกร้าเตรียมตัวกลับขณะที่เขากำลังยกตะกร้าปลาขึ้นจากแม่น้ำเขาสังเกตุเห็นขอนไม้ลอยมาตามลำธารกำลังจะไหลลงไปในแม่น้ำ
แต่ที่หน้าแปลกใจคือขอนไม้ นั้นกับมีบางสิ่งเกาะมากับขอนไม้ซึ่งหลังจากใช้เวลาสังเกตุอยู่ชัวขณะ จ้าวหลงก็พบกับ หญิงสาวที่ลำตัวท่อนบนพาดเกาะกับขอนไม้มือข้างขวายังถือกระบี่พาดอยู่กับขอนไม้
จากการมองระยะไกล ของเขา แน่นอนว่าแม่นางคนนี้หมดสติอยู่ ซึ่งถ้าปล่อยให้รอยต่อไปนางคงตกลงไปในน้ำตกแน่นอนเพราะถัดจาก ที่เขาอยู่ไปอีกหนึ่งลี้เป็น หน้าผ้าน้ำตก
ถ้าร่วงลงไปนางอาจตายได้ แต่แม่เฒ่าเคยบอกเขาไว้อย่าไปเกี่ยวข้องกับชาวยุทธ แต่แม่เฒ่าก็เคยสอนไว้อีกถ้าเจอคนกำลัง ลำบากถ้าไม่ทำให้เจ้าเดือดร้อนก็อย่านิ่งดูดาย
"แล้วนี้ข้าจะช้วยดีใหม อืมจากทีดูแล้วแม่นางคนนี้ ผิมขาวหยังกับหยก หน้าอกนี้ก็ยังกับผูเขาไท่ซาน ข้าก็ผู้ชายคนหนึ่งละนะถ้าปล่อยให้นางตายไปแบบนี้สวรรค์ลงโทษข้าหนักกว่าเก่าแน่ๆแบบนั้นคงแย่ "
ขณะที่จ้าวหลงกำลังคิดอย่างหนักในการที่เขาจะช้วยคนคนนี้ดีหรือทำเป็นไม่เห็นดีอยู่นั้น แม่นางที่หมดสติอยู่ด้วยกระแสน้ำพัดนางไปชนโขดหินทำให้นางหลุดจากขอนไม้
"อ้าวแย่แล้ว ช้วยก่อนละกันค่อยคิดทีหลัง" ระว่างที่เขากำลังใช้ความคิด อยู่นั้นได้เห็นแม่นางที่เกาะอยู่ที่ขอนไม้หลุดล้วงไปในลำธาล เขากระโดดลงไปแต่ด้วยน้ำในลำธารมีลักษณะขุ่นทำให้การข้นหาหญิงสาวด้วยสายตาเป็นสิ่งที่ยาก
"อยู่ตรงใหนน้า น้ำขุนมัวมากข้ามองไม่เห็นอะไรเลย ...แม่นางอย่าผึ่งตายนะ ถ้าตายก็อย่ามาหลอกข้านะ ข้าช้วยท่านเต็มที่แล้ว"
ขณะที่จ้าวหลงพยายามดำหาเขาก็คิดว่าจะช้วยนางทันใหม
"อะเจอแล้ว....แต่เอ๋.....ทำไมมันนิ่มแบบนี้"
แต่สิ่งที่เขาได้สัมผัสแลกของมือกลับเป็นภูเขาไท่ซาน หลังจากนั้นเขาลากตัวหญิงสาวขึ้นมาอย่างทุลักทุเลด้วยกระแสน้ำที่แรงทำให้นางหลุดจากมือเขา เขาขวาไปร่างกายนางจับใด้ที่ข้อเท้านางลากนางขึ้นจากลำธาร ด้วยที่เขาไม่ได้ดูเลยว่าในลำธารมีแต่โขดหินด้วยเขาเป็นเพียงแค่เด็ก อายุ15 ปีเท่านั้นเองระหวางทางที่เขาลากนางขึ้นทำให้หัวนางไปกระแทกกับโขดหิน
"ข้าจะทำอย่างไรดี นางไม่หายใจ "
จากการสังเกตุภูเขาไท่ซานไม่กระเพื่อม เขาเอานิ้วไปอิงกับจมูกของหญิงสาวเพื่อดูการหายใจ แต่กลับพบว่านางไม่หายใจ
"ใจเย็นๆ นึกสิ นึกสิ นึกให้ได้ดีว่าต้องทำอะไร การทำอะไรต้องมีสติแม่เฒ่าสอนไว้......อ้าฮา..ข้าจำได้แม่เฒ่าเคยสอนไว้การช้วยคนจมน้ำให้ทำตามขั้นตอน"
เอาละน่ะขั้นตอนที่หนึ่งให้เอามือทับกัน แล้วว่างไว้ที่หน้าอกผู้ที่จมน้ำจากนั้น ให้กดขึ้นกดลง สาม ครั้งพร้อมกับทำการเป่าลมเข้าทางปาก ....
"แต่ เอ๋เออออ ต้องปากต่อปากด้วยหรอ "
หลังจากที่นึกตามขั้นตอนที่เรียนก็ต้องตกใจกับขั้นตอนที่ต้องทำ ตั้งแต่เกิดมาอย่าว่าแต่จูบเลย แม้แต่มือสาวเขาก็ยังไม่เคยจับนี้เป็นครั้งแรกของเขา
"เอาน่ะช้วยคนสำคัญกว่า ..... นี้ถ้านางเป็นผู้ชายข้าจะไม่แลเลย" ภายในใจของจ้าวหลงในขณะนั้น พยายามสะกดข่มความตืนเต้น เอาไว้เป็นอย่างมากหลังจากที่ทำตามขั้นตอนไปได้สักระยะ แม่นางก็มีการรู้สึกตัวและนางสำลักน้ำออกมาและลูกขึ้นพ้นน้ำ ออกเป็นสาย แต่ทางที่นางพ้นน้ำออกไปกลับเป็นทางด้านข้างที่จ้าวหลงนั้งอยู่

" นี้ข้าต้องเสียงชีวิตช้วยท่านแต่ท่านกับมาพ้นน้ำใส่ข้าอะนะ "
จ้าวหลงลุกขึ้นยืนพร้อมกับเช็ดน้ำที่หน้า แล้วมองไปทางนางเมื่อสาวน้อยพ้นน้ำออกเมื่อรู้สึกตัว แต่หลังจากนั้น นางก็สลบไปอีกทำให้จ้าวหลงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เขาใช้เวลานั่งมองร่างกายที่เปียกไปด้วยน้ำและยอดของภูเขากระเพื่อมไปตามแรงของการหายใจ
ถ้าไม่ทำให้ตัวนางแห้ง นางคงรอดจากการจมน้ำ แต่จะหนาวตายแทนแน่ ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ว สิ่งแรกที่ข้าจะต้องทำคือพานางไปที่ถ้ำแล้วทำให้ตัวนางแห้ง เขาอุ้มนางไปที่ถ้ำ
แล้วจัดการเปลี่ยนชุดของนางโดยให้ไส่เสื้อผ้าของเขาแทน เขานำผ้า มามัดปิดบังตาตัวเองไว้โดยใช้มือคลำตัวนางในการเปลี่ยนชุด แต่ด้วยการปิดตาแล้วใช้มือ ทำให้เขาใด้กำไลจากการได้สำรวจร่างกายนางไป ทุกสัดส่วน
เวลาผ่านไป2ชั่วยาม
หลังจากที่ นางนอนแน่นิ้ง ร่างกายขยับไปมาและนางลุกขึ้น" ที่นี้ ที่ใหน " นางมองไปโดยลอบ"แล้วเจ้าเป็นใคร" นางมองไปทางจ้าวหลง จ้าวหลงกำลังจะตอบนาง"แล้วข้าเป็นใค..." ระวางนางกำลังพลังพรูคำถามออกมา นางก็เกิดอาการปวดหัวและสลบไปอีก"แม่นาง แม่นาง อะไรกันพอฟืนขึ้นมาก็ยิ่งคำถามมาเป็นชุดข้าจะตอบยังไง ข้าก็ไม่รู้จักเจ้าสักหน่อย "
ขณะที่เขาจะตอบกลับไปนางก็สลบไปอีกรอบหนึ่งเขาได้แต่ยืนนิ่งดูนางที่หมดสติไป ข้าจะทิ้งนางไว้ที่นี้หรือจะพากลับไปบ้านดี แต่ถ้าพานางกลับบ้านแม่เฒ่าได้บ่นข้าหูชาแน่
ข้าจะทำอย่างไรดี ถ้ากลับตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วการเดินทางกลับต้องผ่านป่า การเดินทางกลางคืนไม่ใช้สิ่งที่ดีของชาวบ้านธรรมดาแค่สัตว์วิญญาณ ระดับตำก็สามารถฆ้าเขาได้อย่างสบายแล้ว
หลังจากพึงชุดกับกองไฟให้หญิงสาวแล้ว เขาเดินไปหยิบปลามาจำนวนหนึ่งทำการย่างปลา ที่จับมาได้ทำให้ส่งกลิ่นหอมของปลาย่างรอยไปทั่วในถ้ำ ทำให้หญิงสาวตื่นจากการสลบ
"อืม ... " หญิงสาวลุกขึ้นนังมองไปรอบภายในถ่ำ พร้อมกับไปประสานเข้ากับสายตาของจ้าวหลง" เจ้าเป็นใคร "" ที่นี้ที่ใหน""แล้วข้ามาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร""แล้วข้าเป็นใคร ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลย"
เป็นชุดอีกแล้วไม่คิดจะถามคำถามอื่นบ้างหรอ เจ้าหลงบ่นอุบอยู่ในใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ต้นกำเนิด ตอนที่ 5

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ต้นกำเนิด ตอนที่ 5

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้