ขณะที่พวกหมาที่อยู่ภายนอกรั้วยังเห่ากรรโชกกันยังไม่ขาดเสียง เมฆาก็ได้วิ่งออกมาจากห้องและเลี้ยวอ้อมเข้ามายังจุดที่มีคนเพิ่งจะโดดลงมาทันที
แต่ทว่าก็กลับไม่มีใครอยู่ณ.ที่ตรงนั้นแล้ว จากนั้นเขาก็ได้เหลือบไปเห็นพวกหมาสองสามตัวที่ได้อาศัยอยู่แถวข้างๆ รั้วบ้านนี้กำลังวิ่งไล่กวดใครบางคนไปยังซอยแยกซ้ายมือข้างหน้านั่นพร้อมๆ กับส่งเสียงเห่ากันอย่างเอ็ดอึงขึ้นมาอีกครั้ง
'หึ... ต้องเป็ไอ้โจรที่เข้ามารื้อห้องของเราแน่ ตอนนี้สมุดวาดเขียนนั่นก็คงอยู่กับมันด้วยอย่างแน่นอน' เมฆาขบคิดขณะที่มองตามหลังหมาตัวสุดท้ายที่เพิ่งวิ่งลับตาไป
'หมาพวกนี้ คงจะวิ่งตามไอ้โจรนั่นไปได้ไม่ไกลเท่าไร แต่เอาเถอะ เราจะลองตามรอยไปสักพักก็แล้วกัน' เมฆาคิดแล้วก็วิ่งเหยาะๆ ตามเสียงของพวกหมาไปทันที
ระหว่างทางในซอยแคบๆ และมืดสลัวนั้น เมฆาก็ได้เห็นพวกหมาสองสามตัวเดินสวนกลับมาโดยที่พวกมันก็ไม่ได้สนใจอะไรกับตัวเขาแม้แต่นิดเดียว
แต่เมฆายังคงตรงไปข้างหน้าด้วยคิดว่าอาจจะเจอร่องรอยอะไรสักอย่างขึ้นมาก็เป็ได้
เหมือนจะโชคดี เพราะหลังจากที่เมฆาเดินตามซอยของถนนบ้านป่าจนเลี้ยวเข้าไปทางขวามือได้เล็กน้อยแล้วเขาก็ได้พบกับทางตันที่มีรั้วบ้านของบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของท้ายซอยนั้น และที่ว่าเหมือนจะโชคดีก็คือ เขากลับได้พบกับมือถือเก่าๆเครื่องหนึ่งตกอยู่ที่ริมรั้วบ้านเข้าพอดี
มือถือเครื่องนี้เป็มือถือปุ่มกดยี่ห้อดังยี่ห้อหนึ่งที่ดูจะไม่ได้มีราคาค่างงวดอะไรในสายตาของเขานัก แต่คุณค่าในความรู้สึกของเขานั้นก็คือ มือถือเครื่องนี้จะต้องเป็ของเ้าโจรที่ได้แอบเข้าไปขโมยสมุดวาดเขียนออกมาจากห้องของเขาแน่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วเขาก็ทดลองกดปุ่มให้หน้าจอมือถือสว่างขึ้นมาและพบว่าแบ็ตเตอรี่ของมันยังอยู่เกือบเต็ม
จากนั้นเมฆาก็เดินถอยหลังออกมาพิจารณาดูบ้านหลังนี้อย่างตั้งใจ เมื่อมองข้ามรั้วเข้าไปแล้วเขาก็พบว่าบ้านหลังนี้เป็บ้านไม้ชั้นเดียวที่มีขนาดไม่ใหญ่นักและยังเป็บ้านเพียงหลังเดียวที่ได้ตั้งอยู่ในบริเวณนี้ โดยที่ไฟฟ้าภายในบ้านนี้ก็ไม่ได้ถูกเปิดไว้ ทั้งบ้านและรอบๆบ้านมันดูมืดมิดมาั้แ่ก่อนที่เขาจะตามมาถึงตรงนี้แล้ว และเขาก็คิดว่าเ้าโจรคนนี้คงจะได้ปีนรั้วเข้าบ้านหลังนี้จากทางฝั่งนี้ที่เป็ด้านหลังของบ้านอย่างค่อนข้างแน่นอน และนั่นจึงเป็สาเหตุที่ทำให้มือถือเครื่องนี้ได้บังเอิญร่วงหล่นตกอยู่ที่บริเวณนี้นั่นเอง
'งั้นก็ขอฝากสมุดวาดเขียนไว้ที่นี่ก่อนเถอะนะ เพราะยังไงฉันก็ได้มือถือของแกมาแล้วนะเ้าโจรห้าร้อย หึหึ' เมฆาพูดภายในใจและมั่นใจว่าพรุ่งนี้เขาก็คงจะรู้แล้วว่าใครเป็เ้าของมือถือเครื่องนี้กันแน่...
"นี่มัน... เป็มือถือของนายเม้งคนที่เคยเป็ภารโรงอยู่ที่โรงเรียนของเราอย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับคุณเมฆา... เพราะเบอร์นี้เคยเป็เบอร์ที่ผมเคยได้โทรเข้าไปบ่อยๆ ั้แ่สมัยก่อนแล้วล่ะครับ... " ครูสุนทรพูดขึ้นในวันต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเต็มปากเต็มคำนัก ขณะที่เมฆากำลังนั่งฟังอยู่ข้างหน้าโต๊ะของครูสุนทรภายในห้องธุรการของโรงเรียนซึ่งขณะนี้ไม่ได้มีใครคนอื่นอยู่ในห้องด้วย
"ครับ... แล้วนายเม้งคนที่ครูสุนทรพูดถึงนี้ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะครับ? " เมฆาถาม
ครูสุนทรจับมือถือปุ่มกดเครื่องนี้พลิกไปพลิกมาอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถอนใจขึ้นมาก่อนจะเล่าต่อไป
"ที่จริง ผมอยากจะขอบอกสักนิดว่า แท้จริงแล้ว นายเม้งคนนี้นั้นก็เป็ญาติกับทางเมียของผมนั่นเองครับ... คืองี้นะครับ มันเคยมีเื่ไม่ดีอยู่บ้างกับนิสัยของนายเม้งคนนี้ระหว่างที่เคยอยู่ที่นี่ และเมื่อก่อนนี้ที่ผมเคยให้เขาทำงานเป็ภารโรงอยู่ที่นี่ก็เพราะเห็นว่าเขาเป็ญาติที่ใกล้ชิดกับเมียของผม ผมจะพูดไงดี... เอาเป็ว่าที่จริงเขาก็เป็น้องชายแท้ๆ ของเมียผมนั่นเองล่ะครับ..."
"ครับ... แล้วครูสุนทรลำบากใจหรือเปล่าครับที่จะเล่าเื่ราวของนายเม้งให้ผมฟังน่ะครับ? " เมฆาออกตัวถามทันที เพราะเห็นว่าครูสุนทรดูจะไม่ค่อยสบายอกสบายใจเท่าไรนักในตอนนี้ บางทีสำหรับเื่รายละเอียดทั้งหมดหลังจากที่รู้ว่ามือถือเครื่องนี้เป็ของนายเม้งคนที่เคยเป็ภารโรงอยู่ที่นี่ เขาก็พอจะสืบได้เป็ลำดับต่อไปโดยไม่ต้องขอรายละเอียดจากครูสุนทรต่อไปให้มากนักก็ได้
"ไม่ๆ ไม่ครับคุณเมฆาอย่าได้เข้าใจว่าผมจะลำเอียงกับเื่ใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกญาติๆ ของผมนะครับ สำหรับผมแล้วเื่ผิดเื่ถูกนี่ผมเองก็อยากจะให้มันตรงไปตรงมาอย่างที่สุดน่ะครับ" ครูสุนทรรีบออกตัวขึ้นมาเพราะคงจะสังเกตุเห็นท่าทางที่ไม่สบายใจของเมฆาขึ้นมาเช่นกัน
"ครับ... ผมเข้าใจแล้วครับครูสุนทร งั้นเชิญครูเล่าต่อไปเถอะครับ" นับว่าเป็ครูใหญ่ที่ตงฉินดีทีเดียวสำหรับครูสนทรคนนี้ เมฆาคิด
"ครับคุณเมฆา... คือนายเม้งคนนี้น่ะได้เข้ามาเป็ภารโรงอยู่ที่นี่ได้ราวสองปีก่อน ก่อนที่ผมจะให้เขาออกไปจากโรงเรียนนี้ได้สักราวปีหนึ่งมาแล้วล่ะครับ เพราะในระหว่างที่เขาอยู่ที่นี่แม้ว่าจะทำงานเป็นักการภารโรงได้อย่างครบถ้วนตามหน้าที่ แต่เขาก็กลับมีพฤติกรรมส่วนตัวที่น่ารังเกียจอยู่หลายอย่างน่ะครับ..."
แล้วครูสุนทรก็ดึงซองบุหรี่ออกมา "ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ เอาบุหรี่สักหน่อยก่อนไม๊ครับคุณเมฆา? "
แม้ครูสุนทรจะดูตรงไปตรงมาดี แต่การที่จะต้องมาเล่าเื่ของคนในเครือญาติก็ดูจะทำให้เขาอดจะเครียดขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน จึงคงอยากจะใช้บุหรี่ช่วยคลาย แต่เมฆาเองก็ได้ปฏิเสธไปในตอนนี้
หลังจากครูสุนทรได้สูบบุหรี่ไปเล็กน้อยก็เล่าเื่ต่อไป
"พฤติกรรมที่น่ารังเกียจของนายเม้งมีอยู่ว่า นายเม้งนี้เป็คนที่มีนิสัยชอบดุด่านักเรียนในโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นักเรียนหญิงหรือนักเรียนชายหากใครทำอะไรสกปรกเลอะเทอะที่ตรงไหนนายเม้งมักจะใช้คำหยาบคายดุด่ารุนแรง จนในบางครั้งก็ถึงขนาดด่าพ่อล่อแม่เอาเลยทีเดียว และนายเม้งนี่ก็ยังมีพฤติกรรมทำตัวเป็มาเฟียในบางครั้งบางคราวด้วย คือเขามักจะหาทางรีดไถเงินพวกเด็กนักเรียนชายอยู่เป็ระยะๆ น่ะครับถ้ามีโอกาส และสิ่งที่ผมได้ข่าวมาอีกอย่างในตอนนั้น ซึ่งผมก็ไม่มั่นใจว่าจะจริงเท็จแค่ไหนก็คือว่า นายเม้งนี่อาจจะเอายาเสพติดบางอย่างมาแอบขายให้กับพวกเด็กนักเรียนบางคนซะด้วยซ้ำไป แต่เื่นี้ผมก็พิสูจน์อะไรไม่ได้แม้ว่าตอนนั้นผมจะพยายามขู่ถามเขาอยู่บ้างแต่เขาก็กลับปฏิเสธซะทั้งหมด แต่... แต่พฤติกรรมของเขาที่ทำให้ผมไม่สบายใจจริงๆ มันกลับเป็อีกเื่หนึ่งนะครับคุณเมฆา..."
แล้วครูสุนทรก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"คุณเมฆาครับ คือหลังจากนายเม้งได้มาเป็นักการภารโรงอยู่ที่นี่ได้ราวปีนึงแล้ว ผมก็ได้ข่าวลือมาว่า นายเม้งคนนี้ยังมีพฤติกรรมชอบไปแต๊ะอั๋งพวกเด็กนักเรียนผู้หญิงในโรงเรียนนี้ด้วยนะครับ และพฤติกรรมกะริ้มกะเหรี่ยกับเด็กนักเรียนผู้หญิงั้แ่ชั้น ป.4 ขึ้นไปของนายเม้งก็เริ่มหนาหูผมมากขึ้นเรื่อยๆ จนพ่อแม่ผู้ปกครองของเด็กนักเรียนหญิงบางคนก็ได้เอาเื่นี้มาบอกให้ผมลงมือจัดการอย่างใดอย่างหนึ่งกับนายเม้งก่อนที่จะไปทำให้ลูกหลานของเขาต้องมาเสียหายหรือมีมลทินขึ้นมาจริงๆ แต่ในเมื่อมันยังขาดพยานหลักฐานที่ชัดเจน ผมเองก็เลยลงโทษหรือทำอะไรกับตัวนายเม้งนั้นไม่ได้ และจะว่าไปอีกอย่างหนึ่งก็คือ... ผมอาจจะเกรงอกเกรงใจเมียของผมเองด้วยนะครับในตอนนั้น ผมจึงพยายามทำเป็ไม่ได้ยินเื่ที่ไม่ค่อยดีต่างๆ ของนายเม้งในหลายๆ ครั้งอยู่เหมือนกัน..."
ถึงตอนนี้ครูสุนทรก็เคาะนิ้วลงกับโต๊ะอย่างกำลังตรึกตรองถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดต่อไป พลางจ้องหน้าของเมฆาอย่างเครียดๆ
"คุณเมฆารู้หรือเปล่า ว่าผมอาจจะทำเป็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่อยู่อีกพักใหญ่จนกว่าจะมีหลักฐานอย่างแน่นอนที่จะเอาผิดกับตัวนายเม้งได้โดยไม่ต้องเกรงใจใคร ถ้าไม่มีข่าวเื่มีเด็กผู้หญิงในโรงเรียนถูกข่มขืนขึ้นมาซะก่อน! "
"อะไรนะครับ...?!! " เมฆาถึงกับแทบลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้
"มีเด็กผู้หญิงในโรงเรียนถูกข่มขืนงั้นเหรอครับ?! ป... เป็ฝีมือของนายเม้งงั้นหรือครับครูสุนทร...?!! "
309
