นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

ในห้องทำงานหญิงสาวหัวหน้าองครักษ์ เข้ามารออยู่ก่อนแล้ว เธอยืนสงบนิ่งอยู่ที่ประจำของตัวเอง รอหญิงสาวผู้เป็นนายอย่างซื่อสัตย์

ลิอาน่าเปิดประตูเดินเข้ามาตรงกลางห้องที่เป็นที่นั่งสำหรับทำงาน นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเงียบงันไม่พูดจาอะไรเลยสักนิดเดียว ด้านข้างเป็นหัวหน้าองครักษ์หญิงสาวที่ใส่ชุดรัดรูปสีดำ มีผ้าปิดใบหน้า กำลังยืนอยู่โดยไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย เป็นเวลานานแล้วที่ลิอาน่านั่งนิ่งบนเกาอี้ ไม่มีแม้แต่เสียงขยับตัวของเธอเลย

"ปัง"

หัวหน้าองครักษ์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอก้มลงคุกเข่าลงพื้นอย่างรุนแรง เพื่อขอโทษเรื่องในวันนี้กับนายท่านลิอาน่า

"ข้าน้อยสมควรตาย ทำงานผิดพลาด ดูแลคุณหนูและนายท่านไม่ดีพอ ปล่อยให้ชายคนนั้นเช้าใกล้ได้ โปรดลงโทษฆ่าข้าด้วยเถอะค่ะ ข้าขอยอมรับโทษทุกข้อเองแต่เพียงผู้เดียว"

หญิงสาวพูดถึงความผิดพลาดในการทำงานของตัวเอง เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องพวกเธอน้าหลานได้ปล่อยให้ภัยร้ายคืบคานเข้ามาอยู่ใกล้ๆ มันเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยเธอจึงต้องการให้นายท่านของตัวเองลงโทษฆ่าเธอเสีย

"หยุดพูดซะ แอนเน็ตเธอนู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา เธอก็รู้ว่าฉันมองเห็นเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ไม่เคยแม้จะทำงานผิดพลาด มีความซื่อสัตย์ ฉลาด ทำงานเก่งมาโดยตลอด ฉันเข้าใจว่าคู่ต่อสู้ที่เธอเจอ มันแข็งแกร่งเกินไป การเฝ้าระวังคนเหล่านั้นมันคงยากที่จะทำได้ เพราะงั้นไม่ต้องโทษตัวเองไปเลย ฉันไม่ได้จะตำหนิเธอ"

ลิอาน่ามึนงงเล็กน้อยที่อยู่ดีๆ หัวหน้าองครักษ์หญิงสาวก็ก้มหัวขอโทษขอโพยอย่างรู้สึกผิดและต้องการให้เธอฆ่านางซะ ลิอาน่ายังไม่ได้ทำอะไรที่สื่อออกมาว่าหัวหน้าองครักษ์ทำผิดอะไรสักหน่อย เธอก็แค่กำลังคิดอะไรอยู่ในใจว่าทำไมอาเบลถึงเข้าใกล้หลานสาวของเธอมากกว่า

"แต่...."

ไม่ทันได้พูดจบลิอาน่าพูดขัดขึ้นมาทันที เธอแัดเรื่องนี้ตกไปโดยไม่สนใจอีก

"เรื่องมันผ่านมาแล้วให้มันแล้วไป ตอนนี้ต้องหาทางแก้ไข โดยหาทางกำจัดอาเบลชายคนนั้นออกห่างจากลาล่าให้ได้ซะก่อน"

"ไปนำเอาข้อมูลที่รวบรวมมาทั้งหมดของนักเรียนที่มีปัญหากับแก๊งสิงโตคลั่งที่ไปรวบรวมมาเอามาให้หมด และเพิ่มการสืบค้นข้อมูลขึ้นไปอีก เราต้องรู้ให้ได้ว่า อาเบลเป็นใครกันแน่ ยอดฝีมือที่เก่งกาจขนาดนี้ในอายุแค่นี้ มันต้องมีชื่อเสียงที่ยิ่งใหญ่มากๆสิ เบื้องลึกเบื้องหลังคืออะไร รีบทำทันทีอย่าชักช้า"

ลิอาน่า หันไปพูดสั่งการให้กับหัวหน้าองครักษ์ ไปจัดการเรื่องนี้ทันที จะมัวรอช้าอยู่ไม่ได้ หลานสาวของเธอจะต้องถูกหลอกมากกว่านี้แน่ถ้าไม่ทำอะไรเลย

หัวหน้าองครักษ์เงยหน้ามองนายท่านต้วเองอย่างซาบซึ้ง ตัวเธอได้รับโอกาสจากนายท่านในการมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ต้องอยู่อย่างอดๆอยากๆ ถูกรับมาเลี้ยงดูอย่างดี ถึงจะมีช่วงเวลาลำบาก นายท่านก็ไม่เคยทอดทิ้งพวกเธอไปไหนเลยแม้แต่น้อย และยังคอยเอาใจใส่ดูแลไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทุกๆคนมองเธอเป็นพี่สาวใจดี

"ค่ะ นายท่าน"

เธอก้มหัวทำความเคารพก่อนจะจากไปทำตามคำสั่งทันที

"เห้อออออ แค่กกกก แค่กกกก แค่กกกกก"

"อาการบาดเจ็บกำเริบอีกแล้ว ฉันต้องพักรักษาตัวแล้ว"

หลังจากหัวหน้าองครักษ์หญิงสาวออกไปได้ไม่นาน อาการบาดเจ็บที่ลิอาน่ากดไม่ให้กำเริบเอาไว้ ก็ไม่สามารถทนไหวได้อีก เธอกระอักเลือดออกมาเป็นอย่างรุนแรง เพราะใช้พลังในการเคลื่อนไหวหลบการโจมตีของอาเบลอย่างรวดเร็ว เพราะร่างกายเธอที่บาดเจ็บสาหัสมาจากการต่อสู้ครั้งนั้นมันยังไม่หายดี เมื่อเกิดการกระตุ้นพลังงานก็ทำให้ร่างกายเธอกลับไปอยู่จุดเดิมที่บาดเจ็บสาหัส ลิอาน่าจึงต้องเร่งการรักษาอยู่ในห้องทำงานตลอดทั้งคืน จึงกลับมาดีขึ้นเล็กน้อย ขยับร่างกายได้อย่างปกติ

************************†*********************************

วันแรกของงานโรงเรียน ทางเข้าประดับประดาเต็มไปด้วยสิ่งของตกแต่งมากมายที่ทางประธานนักเรียนและคนสภาเป็นคนจัดเตรียม มันดูสวยงามอลังการเป็นอย่างมาก ทุกคนที่กำลังจะเข้าไปเยี่ยมชมต่างตื่นตาตื่นใจหลังจากได้พบเห็น เมื่อพวกเขาเข้ามาก็พบ ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา มีการจัดตั้งบูธต่างๆ พวกของซื้อของขายที่ทำเองโดยนักเรียน ถัดไปอีกก็จะมีร้านอาหารมากมายที่ถูกจัดอยู่ในโซนนี้ ถัดออกไปก็เป็นในสวนที่เปิดให้นั่งกินอาหารอย่างอิสระต้นไม้ล่มรื่น เป็นธรรมชาติมันดูสวยงามเป็นอย่างมาก

ในห้องเรียนของแต่ละห้องที่จัดตกแต่งร้านต่างๆ พวกเขาทุกคนต่างทำดีที่สุด ต้องบอกเลยว่าปีนี้งานโรงเรียนใหญ่เป็นอย่างพิเศษ แค่วันแรกช่วงเช้าก็มีผู้คนเดินเข้ามามากมายแล้ว

"เอาละสาวๆ ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยได้แล้ววววว"

ในห้องเรียนของอาเบล พวกผู้ชายได้รับชุดและเปลี่ยนก่อนพวกผู้หญิง ชุดแต่ละชุดเป็นฮวาฮวาที่ทำแบบขึ้นมาเองตามรูปลักษณ์ของแต่ละคนออกแบบให้เสริมสร้างบุคลิกภาพท่าทางของเขาและเธอคนนั้นให้ออกมาดูดี พวกผู้ชายแต่ละคน ได้รับชุดที่แตกต่างกันไป แต่ทุกคนก็ได้รับการยกระดับความหล่อและดูดีของตัวเอง ถึงจะหล่อขึ้นยังไง ดาวเด่นของผู้ชายก็มีให้เห็นแค่คนเดียวนั่นก็คือ

อาเบล เขาได้รับชุดที่ดูเป็นสุภาพบุรุษหล่อเหลา แต่แฝงไปด้วยความอันตราย ดูเป็นพ่อบ้านที่สามารถปกป้องภัยร้ายที่กำลังคุกคามนายท่านของตัวเองได้เป็นอย่างดี บวกกับร่างกายที่สูงกำยำของเขา ส่งเสริมให้ดูเป็นนายแบบหนุ่มหล่อมีเสน่ห์ ทำเอาสาวๆที่มองดูกรี๊ดกร๊าดเอาเป็นเอาตาย บางคนหันไปหาฮวาฮวา และยกนิ้วโป้งแสดงความชื่นชมที่ทำให้พวกเธอเห็นอาหารตาดีๆแบบนี้

หญิงสาวทุกคนเริ่มทยอยกันเข้าไปเปลี่ยน และมีนก็นานมากแล้ว ใกล้จะถึงเวลาเริ่มงานโรงเรียน แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แววว่าจะแต่งตัวเสร็จสักที ช่วงแรกพวกผู้ชายทุกคนต่างก็ตื่นเต้นดีอกดีใจที่จะได้เห็นชุดเมดหูสัตว์ แต่พอนานๆเข้า ก็รู้สึกเคร่งเครียดกลัวว่าจะเปิดร้านไม่ทันเอา พวกเขายืนรออย่างกระวนกระวาย บางคนเดินไปมาลุกลี้ลุกลน แต่ไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูออกมา

"พรืบบบบบบบบบ"

เป็นหญิงสาวที่ผู้ชายทุกคนต่างก็ไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย เธอสวยสง่าเจิดจรัสเป็นอย่างมาก พวกผู้ชายที่มองดูชุดเมดที่เข้ากับเธอได้เป็นอย่างดี บนหัวของเธอใส่หูแมวที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูมีความสวยงาม บุกคลิกดูเป็นหญิงสาวขี้อ้อนเหมือนแมว ใบหน้างดงามเป็นอย่างมาก รูปร่างสมส่วนได้รูป พวกผู้ชายต่างหันหน้ามองกันตาไม่กระพริบ แต่ไม่นานก็รู้สึกตัวหันกลับไปถามเพื่อนข้างๆ

"เธอเป็นใครกัน"

"เธออยู่ห้องเดียวกับเราหรอ"

"ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนหนิ"

"ห้องเรามีหญิงสาวที่สวยมากๆอยู่ไม่กี่คน และเธอสวยขนาดนี้ทำไมพวกเราจะจำเธอไม่ได้กัน"

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหญิงสาวขยับร่างกายเดินตรงไปที่กลุ่มของพวกผู้ชาย ตรงนั้นมีอาเบลยืนมองอยู่ หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆ ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งมีเสียงฮือฮาดังมากขึ้น

"ฮือฮา ฮือฮา ฮือฮา ฮือฮา"

"นั่น!!! เธอเดินไปหาใครกัน"

'ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก"

หญิงสาวเดินตรงมองชายที่เธอหลงไหล โดยไม่หันเหลียวแลมองใครที่ไหนเลย เดินตรงมาอย่างช้าๆ ก้าวทีละก้าว ใช้เวลาไม่นาน แต่สำหรับคนรอบข้าง ทุกคนเหมือนตกอยู่ในมนตร์สะกดของเธอทำให้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเชื่องช้า แต่ก็ต้องตื่นจากฝันเมื่อ เธอคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าอาเบล แววตาของเธอเหมือนหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

"อย่าบอกนะ?"

ทุกคนต่างมีคำถามนี้ขึ้นมาบนหัวโดยพร้อมเพรียง บางคนถึงขั้นคุกเข่าลงด้วยความผิดหวัง บางคนหลั่งน้ำตาออกมา บางคนยืนเหม่อลอย ต้องบอกเลยว่า ดาวห้องเรียน2คนตัวติดกับอาเบล และเหลืออีกสองคนเท่านั้น และถ้าสาวสวยคนนี้ตกอยู่ในเงื้อมมือของอาเบล มันคงยากที่จะปกป้องดาวห้องเรียนอีก2คนเป็นแน่แท้

"ลาล่า แต่งชุดนี้ คุณสวยน่ารักมากเลยครับ"

อาเบลชมลาล่าออกมาอย่างจริงใจ เขาเคยพูดกับเธอแล้วถ้าเธอหันมาแต่งหน้าแต่งตัว เธอต้องเป็นสาวสาวมากๆคนหนึ่งเลยทีเดียว และเธอก็แสดงให้พวกผู้ชายได้เห็นแล้วว่าเธอสวยขนาดไหน

"อืมขอบใจนะ นายก็ดูดี หล่อมากๆเลยด้วย"

"อืม"

"หืม ลาล่า?"

"ใครหรอ"

"เหมือนจะคุ้นๆนะ "

"เออใช่ สาวแว่นที่ทำตัวเฉลิมๆคนนั้นไง ปกติเธอจะไม่ค่อยมาโรงเรียน แต่หลังๆมานี้เธอมาประจำทุกวันเลย ไม่น่าเชื่อ!!!!"

ชายที่จับกลุ่มคุยกันเรื่องลาล่า ต่างตื่นตกใจ เมื่อทราบว่าสาวสวยคนนี้เธอคือลาล่า สาวแว่นมืดมนประจำห้องเรียนของเขา

"ว้าวว เปลี่ยนลุคแล้วดูสวยพอๆกับดาวห้องเรียนเลย"

"มันจะทันไหมว่ะ ถ้าฉันจะจีบเธอ"

"ยาก นายไม่เห็นหรอว่าเธออยู่กับอาเบลนะ ก่อนหน้านี้ด้วย ฉันเห็นพวกเขากลับบ้านพร้อมกันด้วยนะ"

"จริงหรอ น่าเสียดายจัง"

"เหอะถึงเธอกับอาเบลจะไม่ได้เป็นอะไรกันเธอก็คงไม่มองนายหรอก นายมันขี้เหร่ไงละ"

"อะไรของนายเนี่ย นายนั่นแหละขี้เหร่ จะเอาหรอ"

"อย่าเข้ามา เดี๋ยวชุดฉันยับหมด ไปไกลๆเลย"

ชายสองสามคนวิ่งไล่กันด้วยความโกลาหล พวกเขาใส่กันไปกันมา จนเหนื่อยหอบ เหตุการณ์นี้สร้างความตลกขบขันให้กับเพื่อนร่วมห้องที่มองดูอยู่ไม่น้อย

"ฮ่า ฮ่า พวกเขาทำอะไรกันนะ"

ลาล่าที่ยืนคุยกับอาเบลอยู่ เธอเหลือบไปมองเห็นชายกลุ่มนั้นทำตัวฮ่าๆ เธอพยายามกั้นขำสุดชีวิต จนเธออดไม่ไหวยิ้มหัวเราะออกมา พวกผู้ชายบางคนที่มองเธออยู่ตลอดเวลา ต่างถูกธนูแห่งความน่ารักยิงปักกลางใจ จนบางคนล่วงลงพื้นสลบไสลไป บางคนยืนเหม่อน้ำลายยืด

อาเบลมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างเอือมละอา เขาไม่เคยพบเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต และพึมพำออกมาอย่างปวดหัว

"มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!!!!!!!!"