ปักกิ่ง ประเทศจีน.
“พ่อครับ! นี่พ่อขับรถเร็วเกินไปแล้ว! ผมยังไม่อยากตายนะ!! เพราะคืนนี้ผมมีนัดกับเหม่ยซิง!” หวางเฉิน ซึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารกล่าวอย่างเป็กังวล
“อะไรนะ?! เหม่ยซิง?” หวางเฟิง ตอบด้วยความประหลาดใจว่า "สาวงามผู้เ็าอย่างนั้นหรือ เยี่ยมไปเลยลูกเอ๋ย ถ้าสามีของเธอรู้เื่นี้เข้า เขาคงจะกระอักเืสดๆออกมาแน่ เขาสามารถแต่งงานกับเธอได้เพราะครอบครัวของเขา แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคงเป็หญิงงามพรหมจรรย์เพราะเธอไม่อยากนอนห้องเดียวกับเขา”
เมื่อรู้ว่าลูกชายของตัวเองจะได้ออกเดทกับสาวงามผู้โด่งดัง หวางเฟิงรู้สึกมีความสุขอย่างท่วมท้น ดังนั้นเขาจึงขับรถเร็วขึ้นไปอีก
'ไอ้พ่อบ้านี่! ผมพึ่งอายุยี่สิบปี ผมไม่อยากตายั้แ่ยังหนุ่ม!'
หวางเฉิน ไม่มีความสุขเมื่อพ่อของเขาขับรถเร็วขึ้นไปอีก แต่เขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ เขาจึงได้แต่บ่นออกมา
“ลูกเอ๋ย ให้พ่อบอกบางอย่างแก่ลูก คืนนี้พ่อที่สุดยอดของลูกก็มีนัดกับภรรยาของ หลงยี่ด้วยเหมือนกัน!” หวางเฟิง กล่าวในขณะที่เขามองไปที่ลูกชายของเขาด้วยใบหน้าที่พึงพอใจ
“ผมไม่สน! พ่อครับ พ่อขับช้าๆลงกว่านี้หน่อย แล้วก็หยุดมองผมสักที! โน่นมองไปทางถนน!” หวางเฉิน พูดในขณะที่ชี้นิ้วชี้ไปทางถนน
“ฮ่าๆ ลูกไม่ต้องห่วง พ่อเธอขับรถเก่งมาก” หวางเฟิง ตอบอย่างภาคภูมิใจ
หวางเฉินที่เห็นรถบีเอ็มดับบลิวสีน้ำเงินพุ่งตรงมาทางรถของพวกเขาอย่างกะทันหัน ก็รีบะโทันทีว่า "พ่อ! ... ข้างหน้า! ... ข้างหน้า! ... มีรถกำลังพู่งหน้ามาที่รถของเรา!"
เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย หวางเฟิง พยายามหักพวงมาลัยรถหลีกเลี่ยงการปะทะกันในทันที แต่มันก็สายเกินไป
บูม!.!!
รถของพวกเขากลิ้งไปบนพื้นยางมะตอยไกลถึงสิบเมตร
หลังจากที่รถของพวกเขาหยุดกลิ้งบนถนนยางมะตอย หวางเฉินซึ่งได้รับาเ็สาหัสก็พูดอย่างอ่อนแรงว่า "พ่อ พ่อ สบายดีไหม"
หวางเฉิน เบิกตากว้างหลังจากที่เห็นพ่อของเขาไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป ในขณะนั้นเขาคิดว่าพ่อของเขาเสียชีวิตแล้ว
หวางเฉิน พยายามออกจากรถ แต่เนื่องจากอาการาเ็สาหัสมาก เขาจึงไม่สามารถขยับร่างกายได้ ในขณะนั้น หวางเฉิน ได้แต่ถอนหายใจและยอมรับชะตากรรมของตน
เฮ้อ!...พ่อที่โง่เขลาคนนี้นี่! เคยบอกไปแล้วว่าให้ขับช้าๆ ดูสิตอนนี้ผมไม่สามารถไปเดทกับ เหม่ยซิง ได้อีกแล้ว เฮ้อ การทำงานอย่างหนักของผมนั้นสูญเปล่า อ่า ลืมไปเลย อย่างน้อยผมก็ได้อยู่กับไอ้พ่อบ้าๆคนนี้อีกครั้ง แม้ว่าเขาจะทำอะไรก็ตามที่เขา้า แต่เขาก็ยังห่วงใยฉัน และฉันก็มีเวลาที่ดีกับเขาเช่นกัน หวางเฉินคิดกับตัวเอง
จู่ๆ หัวใจของ หวางเฉิน ก็กระตุก เืกระเซ็นออกจากปากของเขา และสายตาของเขาก็พร่ามัวลง
'แม่ครับ ในที่สุดลูกชายของแม่ก็จะได้ไปพบกับแม่อีกครั้ง ผมคิดถึงคุณแม่นะครับ พ่อก็คิดถึงคุณเช่นกัน ตอนนี้เราทุกคนสามารถกลับมารวมตัวกันได้อีกครั้ง'
ด้วยความคิดสุดท้าย หวางเฉิน ก็เสียชีวิต
--------------------
เซียงไฮ้ประเทศจีน.
"ไม่! ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะ!" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขณะที่เธอเดินถอยหลัง ขาของเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว และดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา
"ฮิฮิ อย่ากลัวไปเลย คนสวย พวกเราอยากให้คุณมีความสุขก็เท่านั้น" อันธพาลผมแดงตอบขณะเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวมากขึ้น
"ถูกต้อง คนสวย เราจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บน์ชั้นฟ้าเลย ฉันแน่ใจว่าเธอจะต้องถามหาอีกครั้งหลังจากที่ได้รับความสุขนี้ไป" อันธพาลผมสีน้ำเงินพูดด้วยสายตาหื่นกระหาย พลันเลียลิ้นด้วยความ้า
"ฮ่าๆ" พวกอันธพาลหัวเราะเสียงดังด้วยความชอบใจและตื่นเต้น
ไม่ไกลจากพวกอันธพาล มีชายหนุ่มคนหนึ่งหมดสติอยู่บนพื้น ชายหนุ่มอายุประมาณสิบเก้าปี บนศีรษะมีเืไหลอาบแก้ม อย่างไรก็ตาม จู่ๆ ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น
“บัดซบ! หน้าอกของฉันเจ็บ!” ชายหนุ่มครุ่นคิด
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหลังจากลืมตา "ฉันยัง....มีชีวิตอยู่?! ใครก็ได้ช่วยฉันที? เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหน? ฉันไม่รู้จักที่นี่!"
"ไม่ ปล่อยฉันนะ! หยุด! ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!"
ชายหนุ่มที่เพิ่งฟื้นคืนสติ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ
“นั่นเสียงอะไร?” ชายหนุ่มหันขวับไปทางต้นเสียงทันที
'เชี่ย!'
ชายหนุ่มสบถอย่างฉุนเฉียวและพยายามลุกขึ้นเมื่อเห็นพวกอันธพาลสองคนพยายามจะข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง
หลังจากที่เขาลุกขึ้นยืนได้ ชายหนุ่มก็เดินไปหาอันธพาลผมสีน้ำเงิน อันธพาลไม่รู้ว่าชายหนุ่มอยู่ข้างหลังพวกเขาเพราะพวกเขามัวแต่มุ่งความสนใจไปที่ผู้หญิงคนนั้น
หลังจากบอกใบ้ไม่ให้หญิงสาวพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มก็เตะหัวอันธพาลผมสีน้ำเงินทันที
ปัง!
อันธพาลผมสีน้ำเงินล้มลงกับพื้น และเืไหลออกมาจากปากของเขา
“ยังไม่ตาย?!” อันธพาลผมแดงรู้สึกประหลาดใจขณะที่เขาชำเลืองมองชายหนุ่ม เขาคิดว่าชายหนุ่มคนนี้ตายแล้ว นั่นเป็เหตุผลที่พวกเขาไม่เคยสนใจชายหนุ่มอีกเลย
เขากำลังพูดถึงอะไร? อา ชั่งมัน ฉันไม่สนใจ ชายหนุ่มคิดในใจ
แม้ว่าเขาจะได้รับาเ็ แต่ชายหนุ่มก็ได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้มาบ้าง เขามั่นใจว่าตนสามารถเอาชนะอันธพาลผมแดงได้แม้ในสภาพเช่นนั้น
อันธพาลผมแดงรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้และกัดฟันด้วยความโกรธ "คราวนี้ฉัน ตงกู่ จะอัดแกจนกว่าแกจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีก!" ชายอันธพาลผมแดงคำรามออกมาด้วยความโมโห
"ไม่! เสี่ยวเทียน วิ่ง! วิ่งหนีไปเร็ว!" ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความเป็ห่วงและหวาดกลัว
เสี่ยวเทียนได้รับาเ็จากการต่อสู้กับอันธพาลก่อนหน้านี้ ดังนั้นผู้หญิงคนนั้นจึงไม่้าให้เสี่ยวเทียนต่อสู้กับอันธพาลผมแดงอีกครั้ง
"ตาย!" ตงกู่ คำรามออกมา
“เสี่ยวเทียน ระวัง!” ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้อง
ตงกู่ เหวี่ยงกำปั้นไปที่หัวของ เสี่ยวเทียน ทันที ขณะที่เขากำลังมองกำปั้นของตนไกล้จะโดนเป้าหมายริมฝีปากของเขาก็โค้งเป็รอยยิ้ม ตงกู่ เชื่อว่า เสี่ยวเทียน จะไม่สามารถหลบหลีกกำปั้นของเขาด้วยร่างกายที่าเ็ได้แน่
แต่เขาคิดผิดเพราะ เสี่ยวเทียน สามารถหลบกำปั้นของ ตงกู่ ได้อย่างง่ายดายโดยขยับไปทางด้านซ้ายเล็กน้อย
หลังจากที่หลบหมัดของตงกู่แล้ว เสี่ยวเทียน ก็เตะหัวของ ตงกู่ ทันที
ปัง!
ตงกู่ กระอักเืและล้มลงกับพื้น
“อะไรนะ! เมื่อกี้แกบอกว่าจะทุบตีฉันจนกว่าฉันจะลุกไม่ขึ้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมแกถึงนอนลงบนพื้น?แบบนั้นล่ะ” เสี่ยวเทียน พูดอย่างเ็าขณะที่เขายกขาขึ้นเหยียบหน้าอกของ ตงกู่ ด้วยเท้าขวา
"ตาย!" อันธพาลผมสีฟ้าซึ่งอยู่ข้างหลังเสี่ยวเทียนคำรามด้วยความโกรธ เขาชกกำปั้นไปที่หัวของเสี่ยวเทียน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเทียนหันกลับมาและพูดว่า "ไอ้โง่!"
เสี่ยวเทียนหลบกำปั้นของเขาโดยขยับไปทางด้านซ้ายก่อนจะเหวี่ยงกำปั้นไปที่คางของอันธพาลผมสีน้ำเงินในที่สุด
ปัง!
อันธพาลผมสีน้ำเงินล้มลงกับพื้นและเป็ลม
“ดงวู!” ตงกู่ะโร้องออกมา
“พี่ชายของแกนี่มันช่างโง่ปัญญาอ่อนจริงๆ! ทำไมเขาต้องตะคอกก่อนโจมตีฉันด้วย?” เสี่ยวเทียนส่ายหัวและถอนหายใจ “เป็คนโง่อะไรอย่างนี้!”
"แก..แก....." ตงกู่ พูดไม่ออกได้แต่กัดฟันโกรธ
“แกจะโกรธไปทำไม มันคือความจริง!” เสี่ยวเทียนพูดและหยุดชั่วครู่ก่อนที่จะพูดต่อ "ถึงตาของแกแล้ว!"
“ทะ-แก้าจะทำอะไร?” ตงกู่ กล่าวด้วยความหวาดกลัวในดวงตาของเขา
“ไม่มีอะไรมาก” เสี่ยวเทียนตอบในขณะที่เขายกแขนซ้ายขึ้นและชกลงบนศีรษะของตงกู่
'ผัวะ!!
หัวแตก!
หลังจากที่โดนหมัดของเสี่ยวเทียนชกไปที่หัวตงกู่ ก็ไม่สามารถขยับร่างกายได้อีกต่อไป
"พวกแกสมควรจะได้รับมันแล้ว!" เสี่ยวเทียนกล่าวในขณะที่เขามองไปที่สองอันธพาลอย่างเ็า
“เสี่ยวเทียน นายสบายดีไหม” ผู้หญิงคนนั้นรีบเดินไปหาเสี่ยวเทียนอย่างเป็ห่วง และเมื่อเธอสังเกตเห็นเืบนหัวของเสี่ยวเทียน เธอก็ตื่นตระหนก "เสี่ยวเทียน หัวของนาย! ไป.. ไปที่บ้านของฉันกันเถอะ ให้ฉันดูแลาแของนายก่อน"
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก” เสี่ยวเทียนตอบในขณะที่เขายิ้มอย่างสวยงาม
“แต่….” หญิงสาวยังคง้ารักษาาแของเขา
เมื่อเขาเห็นการแสดงออกของเธอ เสี่ยวเทียนได้แต่ถอนหายใจ "เอาล่ะ"
เมื่อเขาคิดถึงเื่นี้ ผู้หญิงคนนั้นมักจะเรียกเขาว่าเสี่ยวเทียน เขาจำได้ว่าชื่อของเขาไม่ใช่เสี่ยวเทียน แต่เป็หวางเฉิน
ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าเสี่ยวเทียน? เขาคิดกับตัวเอง
เมื่อมองสำรวจร่างของเขา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
'นี่มันไม่ใช่ร่างกายของฉัน! เกิดอะไรขึ้น?'
จู่ๆ ความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา หลังจากนั้นเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
'นี่คืออะไร? ฉัน... ฉันกำลังยึดครองร่างของคนอื่น?'
"มีอะไรผิดปกติ?" ผู้หญิงคนนั้นถามเมื่อเธอสังเกตเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเสี่ยวเทียน
"ไม่มีอะไร." เสี่ยวเทียนตอบในขณะที่เขายิ้ม
เสี่ยวเทียนจับคางของเขาและจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น
'อืม... จากความทรงจำของเ้าของร่างนี้ ผู้หญิงคนนี้ชื่อ หลินซิงเสวี่ย และเธอเป็เพื่อนบ้านของเ้าของร่างนี้ที่เสียชีวิตไปแล้ว
เธอเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกสาวหนึ่งคน แต่อดีตสามีของเธอได้พรากลูกสาวไปจากเธอ โดยบอกว่าเขาสามารถเลี้ยงดูลูกสาวได้ดีกว่าเพราะเขารวย
เธอเสียใจกับมัน นั่นเป็เหตุผลที่เธอพยายามอย่างหนักที่จะหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อที่เธอจะได้พาลูกสาวกลับมาสักวันหนึ่ง
นี่คืออะไร?
เขาไม่อยากยอมรับว่าเขากำลังร่างกายของคนอื่น อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมัน
ชาติที่แล้วฉันทำอะไรดีไว้หรือเปล่า? แต่มันคืออะไร? ทำไมพระเ้าจึงให้โอกาสครั้งที่สองแก่ฉันที่จะมีชีวิตอีกครั้ง? เขาคิดกับตัวเอง
หลังจากคิดอยู่สองสามนาที เขาก็รู้คำตอบ เขาพยักหน้าและยิ้มทันที
'อ... เอ่อ... ฉันแน่ใจแล้ว ต้องเป็เพราะฉันช่วยภรรยาที่โดดเดี่ยวหลายคนด้วยความ้าของพวกเธอเมื่อสามีของพวกเธอไม่สามารถตอบสนองความ้าของพวกเธอได้
อ่า ใช่เลย
ดูเหมือนว่าเราจะต้องทำดีต่อไปในชีวิตนี้เพื่อให้พระเ้ามีความสุข'
#นิยายเื่นี้พึ่งหัดแปลหากมีคำที่พิมพ์ผิดหรือคำที่ฟังไม่รื่นหรือคำตกหล่นก็ขออภยด้วยนะครับ
แนะนำกันได้ครับจะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขครับ อาจมีการเพิ่มคำนิดๆหน่อยๆ
ให้อ่านได้ง่ายขึ้น คอมเม้นแนะนำการได้ครับ ขอบคุณครับ????????????#
204
