Pioneer Era

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

ค่ายมีสภาพพังเละเทะไม่มีชิ้นดี

สภาพของค่ายที่พวกเราทุ่มทุนลงแรงสร้างถึงหนึ่งวันเต็ม ได้พังทลายสิ้นภายในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ยอดผู้บาดเจ็บมีทั้งหมดถึง 300 กว่าคน และมีผู้เสียชีวิตมากถึง 200 คน

เป็นนักรบของชนเผ่าท้องถิ่น 40 คน พวกผู้ใหญ่ที่เป็นทหารอีก 20 คน

ส่วนที่เหลือคือพวกนักเรียน…

“ทุกคนขึ้นรถ! พวกเราจะกลับโรงเรียนเดียวนี้! ”

ผอ. บานา กรีดเสียงดังไปทั่วป่าด้วยน้ำเสียงอันเหี้ยมเกรียม

ดวงตาสีเทาของเขากำลังกลายเป็นสีแดงฉาน และเต็มไปด้วยรอยจ้ำของคนที่ร่ำไห้

เพราะว่าหนึ่งในกลุ่มของผู้ใหญ่ที่เสียชีวิตไปนั้น มีลูกชายของเขาหนึ่งคนรวมอยู่ด้วย

เห็นว่าคนโตสุดแขนขาดไปข้าง ส่วนคนรองโดนไฟคลอกตายอย่างน่าอนาจ

พวกเขาทั้งคู่คือพี่ชายของพรุน...

เพราะมีเรื่องของโฮปกับไฮเจนรบกวนจิตใจอยู่แล้ว พอมาพบว่าหนึ่งในพี่ชายที่เกี่ยวข้องโดยสายเลือดตายจากไปแบบไม่ทันได้กล่าวอำลา เธอเลยยิ่งช็อคทำอะไรไม่ถูก

อาชีพนักสำรวจมันอันตรายจริง ๆ …

นี่คือความจริง… เป็นความจริงที่ฉันทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งแล้วไม่เคยตระหนักถึงมันมาก่อน

ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดปลอบใจพรุนยังไงดี

เพราะฉันเองก็ยังรู้สึกตกใจไม่หายกับการจากไปของโฮปกับไฮเจน

“หรือว่าฉันควรเลิกเดินในเส้นทางนี้ดี? ดอง...”

ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต

แม้แต่ยอดวีรบุรุษอย่าง ผอ. บานา ก็ยังไม่อาจปกป้องลูกชายตัวเองได้เมื่อถึงคราวเจออันตราย

เพราะแค่จะปกป้องชีวิตของตัวเองก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว

ความจริง…

นี่คือความจริงที่ไม่เคยไม่ปราณีใคร

ฉันเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าออก

“โฮป… ไฮเจน… พวกนาย… ฉันจะมีชีวิตต่อไปในส่วนของพวกนายเอง ดอง...”

พวกเขายอมสละชีวิตเพื่อช่วยฉันที่ตกอยู่ในอันตราย

ทั้งหมดเป็นความผิดที่ฉันประมาทเอง

ดังนั้นฉันจะต้องเข้มแข็งแล้วก้าวเดินต่อไป

มีชีวิตแทนในส่วนของพวกเขาที่ได้ตายจากไป

ตอนนี้ฉันทำได้เพียงแต่สิ่งนี้เท่านั้น… ดอง...

***เจ้าหนุ่มยาจก [โฮป]

“ฮัดชิ่ว! ”

“แค๊ก! ”

ผมกับเจ้าไฮเจนต่างจามออกมาพร้อมกัน

ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังโดนใครสักคนแช่งให้ตายอยู่เลยฟะ

"... ตอนนี้รีบกลับค่ายกันก่อนเถอะไฮเจน"

"ค่ะ---อืม…"

"...เมื่อกี้นี้พูดว่า [ค่ะ] ใช่ไหม? "

"ปะ… เปล่านะ"

"จะว่าไป เหมือนเคยมีเหตุการณ์ที่แกหวีดร้องเป็นผู้หญิง แถมยังเคยบุกหอพักหญิงอยู่ด้วยนี่? ไม่ใช่ว่าใจจริงอยากจะเป็นผู้หญิงอยู่แล้วหรือเปล่า? "

"มะ… ไม่ใช่สักหน่อย…"

แล้วทำไมต้องบิดตัวเขินตอบด้วยฟะ?

" ยังไงก็ทำโคลนนิงน้องหนูได้อยู่แล้ว กลับไปค่อยต่อกลับก็ได้นี่? "

"...นายไม่ชอบที่ฉันเป็นแบบนี้เรอะ? "

“อยู่ ๆ เพื่อนผู้ชายกลายเป็นผู้หญิง แถมเป็นผู้หญิงแบบตรงตามตัวอักษรด้วย ใครมันจะตั้งตัวได้ทันทีกันละฟะ? ”

“รังเกียจเราที่เป็นแบบนี้หรือ? ”

“...เปล่า”

“อืม! ”

แล้วทำไมต้อง [อืม] แบบดีใจกันด้วยละฟะ!?

สถานการณ์ปัจจุบันของป่าบึงมรกต คือได้กลายเป็นทะเลสาบสีเขียวที่มีความลึกราวหนึ่งเมตรครึ่ง

ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็พบแต่ผืนน้ำสีเขียวที่มีดอกบัวเฮเดสสีดำลอยกระจายตัวไปทั่ว

สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างเลี่ยงผืนน้ำ แล้วพร้อมใจกันปีนขึ้นสู่ที่สูง

พวกเราเองก็ทำแบบนั้นเช่นกัน

เพราะกลัวว่าจะโดนลอบโจมตีจากอะบอมอีกครั้ง คราวนี้เลยทิ้งระยะออกมาจากริมน้ำไกลถึงสิบเมตร

ถ้ายังจะยืดระยางมาโจมตีได้ไกลถึงตรงนี้ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วละ

"กรี๊ดดดดด! "

"กะ---เกิดอะไรขึ้น!? "

"คะ---โครงกระดูก! มีโครงกระดูกอยู่ตรงนี้ด้วย! "

ผมหันไปมองในทิศที่ไฮเจนชี้

ที่ตรงนั้นมีโครงสร้างล้ำสมัยที่ดูเก่าแก่ปรากฏอยู่

มันมีรูปลักษณ์คล้ายท่อเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกฝังลงไปในพื้นดิน

ผิวของมันดูเก่าแก่ สีหลุดร่อน และเต็มไปด้วยวัชพืชเกาะแน่น

ที่ตรงฐานของเสาทรงกลมลึกลับนั้น มีโครงกระดูกมนุษย์กองอยู่ด้วยกันสองศพ

ไม่สิ เป็นโครงกระดูกของเผ่ามนุษย์สัตว์หรือเปล่า?

ว่าแต่ของแค่นี้ถึงกับจะต้องตกใจด้วยหรือไฮเจน?

"โฮป…"

"...รู้แล้ว"

เจ้าไฮเจนมันเข้ามาเกาะที่แผ่นหลังของผมราวกับเป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอ

เออ...ไอนิสัยที่เคยหยิ่งในศักดิ์ศรีของแกมันหายไปไหนหมดแล้วฟะ?

น้องหนูเอ็งพึ่งขาดไปแปบเดียวเองนะ! นิสัยจะเปลี่ยนเร็วไปหรือเปล่าเฮ้ย!?

เริ่มรู้สึกชักจะแหม่ง ๆ กับไอหมอนี่แล้วแฮะ...

หวังว่าจริง ๆ มันคงไม่ได้กำลังรู้สึกชอบตรูหรืออะไรแบบนี้หรอกใช่ไหม?

เพราะคนที่ผมหลงรักนะ คือดิวซ์คนนั้นต่างหาก!

ถึงจะยังไม่เคยเริ่มลงมือจีบจริงจังสักครั้งเลยก็ตามทีอะนะ...

"อืม... และอืม… "

ผมเริ่มสำรวจโครงกระดูกทั้งสองตรงหน้า

โครงสร้าง ขนาด และรูปลักษณ์…

นี่เป็นโครงกระดูกมนุษย์ไม่ผิดแน่นอน

หนึ่งคนเป็นโครงกระดูกเพศชาย ส่วนอีกคนเป็นเพศหญิง

แถมเสื้อผ้าที่สวมใส่เอาไว้ ยังเป็นของหน่วยงานนักสำรวจอีกด้วย

ทั้งสองคนตายในสภาพที่ถูกบานประตูของเจ้าท่อกลมตรงนี้หนีบเขาเอาไว้ทั้งคู่

ดูจากบริบทโดยรวมแล้ว คงอนุมานได้ว่าคนเพศชายกำลังพยายามช่วยฝ่ายหญิงเพื่อให้หนีออกมา

แต่คงทำไม่สำเร็จ เลยจบลงที่ต้องมาติดแล้วตายด้วยกันทั้งคู่ไป

ในมือของทั้งสองคน ต่างกำลังกุมเอาไว้ด้วยกันจนแน่น

ราวกับเป็นคู่รักเช่นนั้น

"นี่มัน… กระดาษ? "

ในมือที่ทั้งสองคนกุมเอาไว้ มีกระดาษถูกกำอยู่ในมือหนึ่งแผ่น

ผมดึงมันออกมาช้า ๆ จากช่องว่างของโครงกระดูกอย่างระวัง

"นี่มัน…"

มันคือจดหมายลาตายที่ถูกเขียนด้วยเลือด…

***

ถึงผู้ที่มาพบศพของพวกเราสองคน…

พวกเราคือนักสำรวจแห่งไพโอเนียร์

พวกเราได้รับภารกิจให้มาตรวจสอบป่าทางทิศตะวันตกของทวีป

ที่ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยบึงขนาดเล็กจำนวนมาก

ทีมของพวกเราจำนวนสิบชีวิตเริ่มทำการสำรวจตามแผนการที่ได้รับมอบหมาย

แต่พวกเรากลับพลาดท่าให้กับสัตว์ป่าท้องถิ่นของที่นี่อย่างไม่น่าให้อภัย

สัตว์ป่าที่มีรูปร่างคล้ายสไลม์สีเขียวของป่านี้ มีพฤติกรรมที่แปลกประหลาด

พวกมันฉลาด และรู้จักวิธีล่าเหยื่อโดยการใช้ตัวล่อกับการลอบโจมตี

พวกเราพยายามหลีกเลี่ยงไม่ปะทะกับพวกมัน แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้

พวกเราถูกพวกมันล้อม ถูกลอบโจมตีจนเริ่มเหนื่อยล้า

พอรู้ตัวอีกที ทีมของพวกเราก็เหลือเพียงแค่สี่คนแล้ว

พวกเราตั้งใจที่จะกลับไปฐานหลัก เพื่อแจ้งเตือนเรื่องสัตว์อันตรายพวกนี้

แต่ทว่าพวกเราดันค้นพบซากโบราณโดยบังเอิญ ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับไปฐานหลัก

เพราะความอยากรู้อยากเห็นมีชัยเหนือความต้องการกลับบ้าน พวกเราจึงทำการสำรวจต่อ

มาคิดดูตอนนี้แล้ว… มันเป็นทางเลือกที่ผิดพลาดร้ายแรงของพวกเรา

ซากโบาราณที่เราค้นพบ หากจะให้พูดโดยสรุป มันคงเป็นซากของยานอวกาศโบราณ

ทำไมถึงมีของแบบนี้? พวกเราไม่รู้เลย

พวกเราฝืนแฮกระบบเพื่อเปิดประตู แล้วเริ่มสำรวจข้างในยาน

ข้างในยานมีสภาพเหมือนกับยานอพยพ มีแคปซูลสำหรับจำศีลเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก

พวกเราสำรวจไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งไปพบกับห้องทดลองบางอย่าง

ข้างในห้องนั้นเต็มไปด้วยหลอดแก้วแคปซูลกับตู้กระจกขนาดใหญ่ตั้งเอาไว้

ข้างในหลอดแก้วแคปซูลจำนวนมากเหล่านั้น มีบรรจุร่างของสัตว์ที่คล้ายกับสไลม์สีเขียวเอาไว้

ที่สำคัญคือพวกมันยังมีชีวิต…

พวกเราทำการถ่ายภาพกับบันทึกข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำไหว

พวกเราทั้งสี่คนลงความเห็นกันว่าที่นี่คงเป็นห้องทดลองอะไรสักอย่าง

ในตอนนั้นเองที่พวกเราสังเกตุเห็น ว่าหนึ่งในแคปซูลมันแตกอยู่

จากการตรวจสอง พวกเราพบว่ามันพึ่งแตกมาได้เพียงประมาณ 40-60 ปีเท่านั้น

พวกเรารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที และตกลงกันว่าค่อยกลับมาสำรวจใหม่น่าจะเป็นการฉลาดกว่า

แต่ทว่าพวกเรากลับถูกขังอยู่ข้างในเสียก่อน

ซากโบราณมันกู้ระบบตัวเองกลับมาได้ด้วยวิธีการบางอย่าง แล้วส่งหุ่นยนต์สังหารมาไล่ล่าพวกเรา

มันมีรูปร่างคล้ายเผ่ามนุษย์เพศหญิงที่ติดใบหูของแรคคูน มีผมสีครามตัดสั้นเข้าทรงเรียบร้อย และสวมชุดเมดสีดำน่ารัก

เมดลึกลับคนนั้นพูดด้วยภาษาแปลกประหลาด ก่อนจะเริ่มโจมตีใส่พวกเรา

พวกเราสู้ไม่ได้เลย…

สุดท้ายพวกเราจึงถูกเธอคนนั้นฆ่าจนเหลือเพียงแค่สามคน

สุดท้ายหัวหน้าเลยยอมสละชีวิตตัวเองเข้าแลกกับเมดสีดำ เพื่อให้พวกเราสองคนหนีเอาตัวรอด

แต่พวกเรากลับมาติดตรงประตูทางออกที่กลับมาปิดตายอีกครั้ง

พวกเราใช้ทุกอย่างที่มีเพื้องัดประตู

พวกเรางัดมันได้สำเร็จ

แต่ทว่าเหล็กที่พวกเราใช้ค้ำบานประตูไม่ให้ปิดกลับ ดันหลุดกระเด็นออกไปในตอนที่พวกเรากำลังวิ่งลอดผ่านประตูออกมา

พวกเราต่างช่วยเหลือกันสุดชีวิตเพื่อหนีจากการถูกหนีบ แต่กลายเป็นว่าทำให้พวกเราทั้งคู่ถูกประตูหนีบพร้อมกันไปแทน

พวกเราสองคนพยายามสุดชีวิตเพื่อง้างประตูออกมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้พวกเราทำไม่สำเร็จ เพราะอุปกรณ์ที่ใช้งัดมันพังไปหมดแล้ว

พวกเราทราบชะตากรรมตัวเองแล้วว่าคงต้องตายอยู่ที่นี่

แล้วตอนนั้นเองที่ตรงหน้าของพวกเรามีสิ่งมีชีวิตรูปร่างสไลม์สีเขียวปรากฏขึ้นอีกครั้ง

พวกมันคงเข้ามาเพื่อกินพวกเราให้เหลือแต่กระดูก

ดังนั้นพวกเราจึงเอาข้อมูลทุกอย่างบรรจุใส่กระเป๋า แล้วโยนทิ้งออกไปให้ห่างจากตัวเองมากที่สุด

ก่อนจะเริ่มเขียนเรื่องราวทั้งหมดด้วยเลือดของตัวเองทิ้งเอาไว้ในกระดาษแผ่นนี้

ทิ้งข้อมูลเอาไว้ เพื่อหวังว่าสักวันจะมีคนมาพบพวกเรา...

พวกเราขอเตือน ว่าศัตรูของพวกเราในป่านี้ มันไม่ใช่สัตว์ร้ายรูปร่างสไลม์ธรรมดา

เพราะศัตรูของพวกเรา อาจจะเป็นสัตว์ทดลองที่พวกเราค้นพบในซากยานโบราณลึกลับลำนี้

พวกเราไม่รู้ว่าทำไมถึงมีของแบบนี้บนโลกใบนี้

บางทีอาจจะเป็นการเล่นตลกของ [เทพเจ้าทั้งสาม] ที่ลักพาตัวพวกเรามาจุติบนโลกใบนี้กระมั้ง?

เอาเป็นว่าขอให้พวกท่านใช้ซากศพของพวกเราเป็นเครื่องเตือนใจ

ถ้าหากว่าพวกท่านยังไม่พร้อม ก็จงอย่าพึ่งเข้าไปท้าทายซากโบราณพวกนี้เป็นอันขาด…

พวกเราหวังว่าข้อมูลที่ทิ้งเอาไว้นี้ จะเป็นประโยชน์ต่อพวกท่านไม่มากก็น้อย…

อนึ่ง…

พวกเราทั้งสองคนมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง

ถ้าหากมาพบ ก็ขอฝากข้อความนี้ไปถึง… [โฮป] ลูกชายตัวน้อยที่น่ารักของพวกเราด้วย…

ฝากบอกเขาว่า “พวกเราขอโทษ”

จาก--**---.....

***

ข้อความหลังจากนี้ถูกฉีกขาดจนอ่านไม่ออกแล้ว

คงเป็นชื่อของพ่อแม่ผมเองนั่นละ

“โฮป… อย่าบอกนะว่าสองคนนี้คือ...”

“เออ… ศพพ่อแม่ตรูเองนี่แหละ”

ผมจ้องไปที่โครงกระดูกทั้งสองตรงหน้าด้วยดวงตาที่เหือดแห้ง

ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวไหลลงมาจากเป้าตาเลยแม้แต่น้อย

เพราะจิตใจของผมนั้นรับรู้ว่าพวกท่านตายไปตั้งนานแล้ว

ความเศร้า ความแค้น ความโกรธ?

ของแบบนั้นไม่มีแสดงออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

“...นั่นนายจะทำอะไรโฮป? ”

“หากระเป๋า ในนี้ระบุเอาไว้ว่ามีข้อมูลสำคัญ ต้องเอากลับไปส่งให้พวกอาจารย์”

ผมนำกระดาษเน่า ๆ มาพับเก็บเอาไว้ตรงกระเป๋าเสื้อ แล้วเริ่มออกค้นหากระเป๋าใบที่ถูกระบุเอาไว้ในข้อความของพวกเขา

“จะไม่ทำหลุมศพให้พวกเขาหน่อยหรือโฮป…”

“ไม่จำเป็น”

สำหรับผมแล้ว มันไม่จำเป็นต้องไปรู้สึกเวทนาสงสารอะไรพวกเขาหรอกนะ

ทิ้งผมที่ยังเด็กไปทำงานเสี่ยงอันตราย แล้วทั้งที่มีโอกาสเอาตัวรอดกลับฐาน แต่กลับถูกความอยากรู้อยากเห็นสำรวจต่อจนกระทั้งเอาชีวิตไปทิ้ง

ถ้ารักผมจริง พวกเขาก็ควรจะรีบกลับไปค่ายในตอนที่ยังมีโอกาสไม่ใช่หรือ?

พวกเขาคือพ่อแม่ที่ยอมเดินตามความฝันมากกว่าจะมาเลี้ยงดูแลผม

แถมเนื้อความในกระดาษส่วนใหญ่ ยังพูดถึงแต่การสำรวจที่เจอ และแทบไม่มีพูดถึงตัวผมเลยแม้แต่น้อยนิด

จะมีก็เพียงแค่ข้อความ [ขอโทษ] สั้น ๆ ท้ายกระดาษเท่านั้น

แล้วที่เขียนช่วงท้ายของกระดาษมันคืออะไร?

อะไรคือการเล่นตลกของ [เทพเจ้าทั้งสาม] ? เรื่องนั้นมันก็แค่ตำนานเองไม่ใช่หรือยังไง? จะตายอยู่แล้วยังมามีอารมณ์เขียนมุขตลกด้วยหรือ?

หงุดหงิดวุ้ย...

“เจอแล้ว”

กระเป๋าเจ้ากรรมที่ว่านั้น มันถูกโยนมากองตรงตีนของต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

“...”

ของข้างในพังเละเทะไม่มีชิ้นดี

กล้อง เครื่องบันทึก เอกสาร รวมไปถึงไดรฟ์เก็บข้อมูล

ของทั้งหมดพังไม่มีเหลือเค้าสภาพเดิมเลย

ตัวกระเป๋าเองก็ถูกฉีกทำลายด้วยกรงเล็บจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

บางทีคงมีสัตว์ป่ามาพบ มันเลยกลายสภาพเป็นของเล่นให้กับมันไป

ข้อมูลที่พวกเขาเสี่ยงชีวิตตรวจสอบ สุดท้ายก็กลายมาเป็นแบบนี้เนี่ยนะ?

กลายเป็นว่าเหลือแค่กระดาษเน่า ๆ แผ่นนี้แผ่นเดียวเท่านั้น ที่พูดได้เต็มปากว่าเป็นผลงานการสำรวจของพวกเขา

“ฮะ ฮะ ฮะ”

ช่างเป็นชีวิตที่ไร้สาระจริง ๆ

ทิ้งตัวผมเพื่อให้ได้ผลลัพธ์แบบนี้เนี่ยนะ?

“โฮป…”

“... ไม่เป็นไร รีบกลับค่ายแล้วไปแจ้งอาจารย์กันเถอะ ของในกระเป๋าก็เอากลับไปทั้ง ๆ ที่เป็นซากนี่ละ”

ตอนนี้รีบกลับไปที่ค่ายก่อนดีกว่า

รีบกลับ แจ้งอาจารย์ แล้วขอยื่นเรื่องกลับไปทวีปคริสตัลดีกว่า

ผมไม่อยากอยู่ทวีปนี้อีกแล้ว เพราะมันมีแต่เรื่องบ้า ๆ ทั้งนั้น

*บรึ้ม! *

“แย่แล้วโฮป! มีควันระเบิดลอยมาจากตรงนั้น! หรือว่าที่ค่ายของพวกเราจะ!? ”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง

ควันสีดำที่พวงพุ่งขึ้นท้องฟ้า ทำให้พวกเรารู้ว่าค่ายของพวกเราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพวกเราในตอนนี้

ดูจากขนาดกลุ่มควันแล้ว คิดว่าคงอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 100 เมตร

จะบอกว่าพวกอะบอมมันโจมตีค่ายพวกเราอีกรอบอย่างงั้นหรือ?

พวกอะบอม เจ้าสัตว์ร้ายที่โจมตีกลุ่มของพ่อแม่... และเป็นสัตว์ร้ายที่เข้ามากินพวกเขาในตอนช่วงท้ายของชีวิต

หงุดหงิด...

รู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้าเลยว้อย!

“โฮป! นั่นนายจะวิ่งไปไหน!? รอฉันด้วยสิ! ”

ผมไม่สนใจเสียงของไฮเจน แล้วเริ่มวิ่งไปทางกลุ่มควันสีดำตรงหน้า

หงุดหงิด

มันรู้สึกหงุดหงิด

หงุดหงิดจนอยากระบายความไม่พอใจทั้งหมดนี้ลงไปกับอะไรสักอย่าง

ใช่แล้ว… เอาไประบายลงกับสัตว์ร้ายที่ชื่อว่า [อะบอม] ดีกว่า

ตอนนี้พวกมันน่าจะอยู่กันเต็มค่ายแล้วด้วยสิ

ผมชักกระบี่รังสีขึ้นมาด้วยมือขวา แล้วปล่อยให้มันสูบพลังงานในร่างกายออกไปเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังงาน

ตั้งค่าพลังงานของดาบในระดับสูงสุด โดยไม่สนว่าจะเป็นผลเสียต่อร่างกายในภายหลัง

ฆ่า…

จะฆ่าพวกมันไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียวเลย คอยดูสิ!