(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 32 อับอายขายหน้าจนต้องเอาปี๊บคลุมหัว

จางจือจือเผยยิ้มมุมปากพลางจ้องมองจางจิงจิงเขม็ง อยากเห็นเธอทำพลาด แต่พอจางจิงจิงเอ่ยปากขึ้น เธอก็ถึงกับหน้าเหวอ

จางจิงจิงราวกับกลายเป็นคนละคน ไม่เพียงแต่สำเนียงที่เปลี่ยนไป แต่สำเนียงภาษากลางของเธอก็ยังชัดเจนมาก บวกกับความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากทั่วทั้งตัว ทำให้จางจือจือเทียบไม่ติด

หัวใจของพี่สาวหวู่รู้สึกสะใจ มองจางจือจือโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอบ่งบอกความหมายที่ลึกซึ้ง

ใบหน้าของจางจือจือซีดเผือดลงในทันที ไม่กี่วินาทีต่อมาก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ใบหน้าบูดบึ้งราวกับลาในทีมผลิตที่เพิ่งทำงานเสร็จ

จางจิงจิงไม่ได้สนใจท่าทีของอีกฝ่าย เธอจดจ่ออยู่กับต้นฉบับในมือ ในฐานะผู้ประกาศข่าว เธอต้องใส่ใจในรายละเอียด แม้แต่เสียงที่ไม่ตรงกันหรืออ่านผิดแม้แต่คำเดียวนั้นถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ เพราะนี่เป็นสิ่งที่คนทั้งประเทศได้ยิน เธอไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองทำผิดพลาดแบบนั้นเด็ดขาด

ยิ่งจางจิงจิงอ่าน เธอก็ยิ่งอ่านได้อย่างคล่องแคล่ว สีหน้าของพี่สาวหวู่ยิ่งผ่อนคลาย ขณะที่ใบหน้าของจางจือจือยิ่งบึ้งตึง

เธอจ้องมองจางจิงจิงตาไม่กระพริบ ราวกับเพิ่งเคยเห็นหญิงสาวตรงหน้าเป็นครั้งแรก เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจางจิงจิงจะอ่านได้ดีขนาดนี้ เป็นไปได้ยังไงที่เด็กสาวบ้านนอกอย่างหล่อนจะอ่านออกเสียงได้ชัดเจนขนาดนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

ตอนนี้จางจือจืออยากจะพุ่งตัวเข้าไปปิดปากจางจิงจิงไม่ให้หล่อนพูดอะไรออกมาอีก

ทุกนาทีและทุกวินาทีที่จางจิงจิงอ่านออกมา มันคือการทรมานสำหรับจางจือจือ จนกระทั่งถึงตอนเเที่ยง จางจิงจิงก็อ่านจบและวางต้นฉบับลง

"ตอนนี้เธอยังจะกล้าพูดอีกไหมว่าฉันเข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะเส้นสาย?" จางจิงจิงเอ่ยถามพลางมองจางจือจือด้วยแววตาเย้ยหยัน 

จางจือจืออ้าปากจะพูดแต่กลับไม่สามารถเปล่งคำใด ๆ ออกมาได้ เพราะผลคะแนนของจางจิงจิงดีกว่าเธอหลายร้อยเท่า เธอไม่อาจโกหกได้ว่าความสามารถของจางจิงจิงไม่ถึงขั้น

ขณะที่จางจือจือได้แต่นิ่งเงียบ พี่สาวหวู่ก็เอ่ยขึ้นว่า "ความสามารถของสหายจางจิงจิงนั้นไม่ต้องสงสัยเลย หากไม่ใช่เพราะเธอเพิ่งย้ายมาใหม่ ฉันคงให้เธอเริ่มงานได้เลย  แต่เธอกลับมาตั้งคำถามกับความสามารถของอีกฝ่ายแบบนี้ มันน่าขันสิ้นดี"

ดูเหมือนพี่สาวหวู่จะไม่คิดไว้หน้าไว้หลังจางจือจือเลยแม้แต่น้อย เดิมทีเธอค่อนข้างมีความประทับใจที่ดีต่อจางจือจือ แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะไร้สมองจนพูดจาเช่นนี้ออกมา ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกฝ่ายเช่นกัน

จางจือจือยืนก้มหน้า จนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝันร้าย เธอรู้ดีว่าวันนี้ตนเองทำเรื่องขายหน้าครั้งใหญ่ แถมคนข้างนอกคงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด พอออกไปจากห้องนี้แล้ว เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับใคร

ทั้งหมดเป็นความผิดของยัยจางจิงจิงคนนี้!  ทำไมหล่อนถึงเก่งกาจแบบนี้  ถ้าพ่อของเธอล่วงรู้เข้า คงจะต้องผิดหวังในตัวเธอมากแน่ ๆ 

ไม่ได้! เธอจะต้องกำจัดจางจิงจิงออกไปจากที่นี่!  เธอไม่สนว่าจางจิงจิงจะไปอยู่ที่ไหน  ขอแค่ออกไปจากหน่วยงานนี้ก็พอ อย่าให้ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเธอเป็นอันขาด!

"สหายจางจือจือ กลับไปเขียนรายงานการตรวจสอบตัวเองมาส่งให้ฉันด้วยนะ ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอพูดแบบนี้ ถ้าครั้งหน้าเธอยังทำลายชื่อเสียงของหน่วยงานเราอีก ต่อไปเธอก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว"

พี่สาวหวู่พูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป จางจิงจิงเดินตามออกไปเช่นกัน ทิ้งให้จางจือจืออยู่ที่เดิมขยับตัวไม่ได้

แม้จะรู้ว่าออกไปก็ต้องอับอาย แต่ก็ต้องออกไป จะอยู่ในห้องกระจายเสียงตลอดไปก็ไม่ได้

จางจือจือหน้าด้านเดินออกไป เห็นสีหน้าของทุกคนแล้วรู้สึกอับอายที่สุด นึกถึงคำพูดโอหังของตัวเองเมื่อครู่ และการถูกตบหน้าอย่างแรงในภายหลัง เธออยากจะหาหลุมซ่อนตัวนัก

หวังลี่น่าเองก็รู้สึกอึดอัดแทนจางจือจือ มันช่างน่าอายเหลือเกิน ดูถูกคนอื่นสารพัด สุดท้ายตัวตลกกลับเป็นตัวเธอเอง

หลังจากจางจิงจิงตบหน้าจางจือจืออย่างแรง เธอรู้สึกสดชื่นโล่งอก ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นชอบอ่านนิยายที่จรรโลงใจ ตัวเอกมีร่างอวตารตั้ง 108 ร่าง ความรู้สึกที่ได้ตบหน้าคนอื่นพร้อมกับเปิดเผยร่างอวตารมันช่างสะใจจริงๆ

หลังจากนั้น ทุกคนก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง

ทำงานยุ่งทั้งบ่าย ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน หญิงสาวเก็บของลงบันได ตั้งใจจะขี่จักรยานกลับบ้าน แต่พอเพิ่งจะขึ้นคร่อมจักรยานก็ถูกคนจับแฮนด์ไว้

จางจิงจิงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นใบหน้าโกรธเกรี้ยวของจางจือจือ

"จางจิงจิง เธอมานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ!"

จางจิงจิงมองสีหน้าของจางจือจือก็รู้ทันทีว่าหล่อนต้องมีแผนร้ายแน่ๆ 

“มีอะไรไว้คุยกันวันหลังเถอะ ฉันรีบกลับบ้าน” 

จางจิงจิงไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำด้วย 

“งั้นเธอก็อย่าเพิ่งไปไหน เราค่อยๆ คุยกันตรงนี้แหละ” 

จางจือจือเป็นคนหน้าด้าน ยืนกรานไม่ยอมไปไหน จางจิงจิงอยากจะกระชากแขนหล่อนออกไปจริงๆ หมาดีๆ ยังไม่ขวางทางคนอื่นเลย แต่ตอนนี้คนในหน่วยงานเยอะแยะ เธอทำแบบนั้นก็กระไรอยู่

“ว่ามาสิ เธอจะคุยอะไรกับฉัน”

จางจิงจิงพูดพลางกระโดดลงจากจักรยาน

จางจือจือรีบจูงมือจางจิงจิงไปคุยกันตรงที่ลับตาคน พลางจ้องหน้าด้วยสายตาอาฆาตแค้น “จางจิงจิง ฉันเตือนเธอแล้วนะ ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอ เธอลาออกซะตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลยจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”

ต่อหน้าจางจิงจิง จางจือจือไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง จึงเผยธาตุแท้ออกมาจนหมด

จางจิงจิงกอดอก มองจางจือจือด้วยสายตาเย้ยหยัน คิดในใจว่าหล่อนเป็นใครกัน ถึงมาสั่งให้ฉันลาออก ตำรวจยังไม่กล้าบังคับฉันขนาดนี้เลย

"ทำไมที่นี่ถึงไม่เหมาะกับฉันล่ะ? หัวหน้าทุกคนบอกว่าฉันอ่านได้ดีมาก และได้รับการรับเข้าทำงานอย่างเป็นทางการแล้ว ทำไมถึงไม่เหมาะล่ะ? เธออ่านไม่ค่อยดีแต่ยังสามารถฝึกงานที่นี่ได้เลย แล้วทำไมฉันต้องออกไปด้วย?"

คำพูดนี้ทำให้จางจือจือโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

"แกเป็นใครกันหะ? แกมีสิทธิ์ทำงานที่นี่ด้วยเหรอ? แกเชื่อไหมว่าฉันจะกลับไปบอกพ่อฉันน่ะ?"

เมื่อเห็นว่าตัวเองพูดไม่ชนะจางจิงจิง จางจือจือก็เริ่มใช้จางอ้ายกั๋วมากดดัน

"ฉันไม่มีทางลาออกหรอก ตำแหน่งนี้ฉันได้มาด้วยความพยายามของตัวเอง เธอจะให้ฉันยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

เมื่อเห็นว่าจางจิงจิงไม่ยอมอ่อนข้อ จางจือจือก็รู้สึกกังวล "งั้นรอดูเถอะ เดี๋ยวกลับไปฉันจะบอกพ่อให้หมด!"

"ตามสบายเลย"

จางจิงจิงพูดจบก็เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย หลังจากขึ้นจักรยานแล้วก็ปั่นออกไปทันที

จางจือจือโกรธจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ ยัยบ้านนอกคนนี้ช่างน่าเกลียดเหลือเกิน!

เมื่อกลับถึงบ้าน ต่งฮุ่ยเจวียนเห็นลูกสาวหน้าเศร้าก็อดถามไม่ได้ "เป็นอะไรไปจือจือ? ทำไมดูไม่มีความสุขล่ะ?"

"แม่คะ เรื่องนี้แม่ต้องช่วยหนูนะ หนูทนไม่ไหวแล้ว!" จางจือจือร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าฟ้อง ผู้เป็นแม่เห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ก็ตกใจไม่น้อย

"เกิดอะไรขึ้น? บอกแม่มาสิ" 

จางจือจือสะอื้นไห้ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้แม่ฟัง 

"แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นหนูอับอายแค่ไหน ทุกคนมองหนูเป็นตัวตลก จางจิงจิง นังนั่นมันเป็นใครกันถึงได้มาอยู่หน่วยงานเดียวกับหนูแบบนี้! ถ้ายังมีหล่อนอยู่ หนูไม่อยากไปทำงานแล้ว!"

ยิ่งพูด จางจือจือก็ยิ่งโมโห เหมือนกับตนเองถูกกลั่นแกล้งอย่างหนัก

"มันน่าเหลือเชื่อมาก ยัยบ้านนอกคนนั้น ทำไมถึงได้เป็นผู้ประกาศ ได้ เกินคาดจริงๆ"