พลับพลาแห่งนิรันดร์

"ท่าน.."

"ฟึบ"จินหลงหายไปจากสายตาของทั้งสองคน

"ท่านรองเจ้าสำนักท่านเห็นแล้วใช่ไหมว่าคุณชายท่านนั้นเป็นวรยุทธด้วย"เยว่ฉีพูดออกมา

"หนอย..เจ้าน้องเวรเป็นวรยุทธกลับไม่บอกข้า"เทียนหลิวเหมือนกับกลายเป็นตัวตลก

"แล้วท่านจะทำยังไงต่อไปท่านรองเจ้าสำนัก"เยว่ฉีกล่าวถาม

"เจ้าจะทำยังไงก็แล้วแต่เจ้า..ข้าไม่ยุ่งเรื่องนี่แล้ว"เทียนหลิวพูดออกมา

"ศิษย์รับทราบแล้ว"เยว่ฉีตอบรับคำของเทียนหลิว

...

"หึหึ.. เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน"เยว่ฉีพึมพำขึ้นมา

เช้าวันถัดมา ณลานกว้างสำนักลำธารมรกต

จินหลงไม่มีอะไรทำจึงออกมาเดินเล่น

"นี่เจ้าชื่อจินหลงใช่หรือไม่"ศิษย์ชายของสำนักลำธารมรกตพูดขึ้น

"ใช่" จินหลงเอ่ยออกมา

"ดี.. ในที่สุดก็หาเจ้าเจอ"ศิษย์ชายของสำนักลำธารมรกตพูดขึ้นอีก

"ว่าแต่เจ้ามีเหตุใด"จินหลงเอ่ย

"นี่เจ้าไม่รู้หรือยังไงว่าคุณหนูเยว่ฉีตั้งภารกิจล่าตัวเจ้า"ศิษย์ชายคนเดิมพูดออกมา

"หือ.. ภารกิจอันใดกัน"จินหลงเอ่ยถาม

"ก็เพียงแค่เค้นคำตอบถึงวิธีการรักษาอาการประหลาดของคุณหนูเยว่ฉีจากเจ้าได้คุณหนูเฉย่ฉีจะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน" ศิษย์ชายตอบกลัวด้วยความฮึกเหิม

"ไร้สาระสิ้นดี..ข้าไปหละ"จินหลงเอ่ยออกมา

"เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะบอกวิธีการรักษาให้กับข้า"

"คืด.." แรงกดันปะทุออกมา

"เจ้าอย่ามาสร้างความรำคาญให้แก่ข้ามิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ" จินหลงเอ่ยออกมาด้วยความเย็นชา

"..."ศิษย์ชายยื่นตัวสั่นเป็นลูกนก

"ตึก.. ตึก" จินหลงเดินต่อไป

"นี่ทุกคน.. ชายคนนี้คือจินหลงคนที่คุณหนูเยว่ฉีต้องการตัว" ศิษย์ชายคนเดิมไม่กล้าบังคับจินหลงจึงตะโกนเรียกความสนใจของศิษย์คนอื่น

"ว่าไงนะเจ้าหมอนั่นหนะหรอ"

"จริงหรอเนี้ย"

"นับเป็นโชคของข้าจริงๆที่เจอตัวง่ายเช่นนี้"

เหล่าศิษย์ชายของสำนักลำธารมรกตต่างจับจ้องมาที่ตัวของจินหลง

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"จินหลงเอ่ยออกมาหลังจากเห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ตัวของตน

"นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือป่าวรู้วิธีรักษาอาการประหลาดของคุณหนูเยว่ฉีแต่กลับไม่ยอมบอก" ศิษย์ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

"ใช่ ใช่ ใช่"เหล่าศิษย์ชายคนที่เหลือต่างตะโกนเสริม

"พวกเจ้าตะโกนโหวกเหวกอะไรกัน"เสียงชายสูงอายุผู้หนึ่งตะโกนขึ้นมา

"ท่านเจ้าสำนัก"เหล่าศิษย์เมื่อเห็นคนที่ตะโกนขึ้นมาก็รีบหุบปากลงทันที

"ว่ายังไงพวกจเตะโกนอะไรกัน"เจ้าสำนักตะโกนถามขึ้น

"เรียนท่านเจ้าสำนักชายผู้นี้รู้วิธีรักษาอาการประหลาดของคุณหนูเยว่ฉีแต่กับไม่ยอมบอก"

"หือ..เจ้าหนูเจ้าเป็นศิษย์ของอาวุโสเทียนหลิวอย่างนั้นเรอะ" เจ้าสำนักตะโกนถามออกมา

"ไม่ใช่"จินหลงเอ่ยขึ้น

"แล้วเจ้าเป็นศิษย์ของผู้ใดกัน"เจ้าสำนักถามขึ้นอีกครั้ง

"ไม่มี"จินหลงยังเอ่ยยียวนตามเดิม

"นี่เจ้ากล้าพูดจาเช่นนี้กับท่านเจ้าสำนักได้ยังไงกัน"เหล่าศิษย์ต่างไม่พอใจที่จินหลงพูดจาไม่ให้เกียรติเจ้าสำนัก

"เงียบ.."เจ้าสำนักตะโกนออกมา

"พวกเจ้าจะพูดยังไงก็ช่างข้าพอใจจะไม่บอกซะอย่าง" จินหลงเอ่ยออกมาโดยไม่สนใจใครหน้าไหน

"ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องใช้กำลังแล้ว"เจ้าสำนักพูดออกมา

"หืม..ท่านคิดจะลงมือเพียงแค่อยากรู้วิธีรักษาอาการของนางจริงๆงั้นหรอ"จินหลงเอ่ยถาม

"เยว่ฉีนั้นถือเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของสำนักลำธารมรกตของข้าดังนั้นข้าจึงไม่มีทางเลือกที่จะต้องใช้กำลังบังคับให้เจ้าบอกวิธีรักษาออกมา"เจ้าสำนักตอบกลับ

"เช่นนั้นก็ย่อมได้..แต่ข้าขอเป็นวันรุ่งขึ้นได้หรือไม่วันนี้ข้าเหนื่อยมาก" จินหลงเอ่ยออกมา

"ได้..รุ่งขึ้นข้าจะมารอเจ้าที่ลานประลองยุทธ" เมื่อพูดจบเจ้าสำนักก็หายตัวไป

"ฟึบ"จินหลงเองก็หายตัวไปเช่นกัน

"นี่พวกเจ้าได้ยินหรือไม่เจ้าหนุ่มนั้นกล้าประลองกับท่านเจ้าสำนักด้วย"

"ข้าได้ยินเต็มสองหูเลย"

"เจ้านั่นมันใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว"

ข่าวการประลองในวันรุ่งขึ้นกระจายไปทั่วสำนักลำธารมรกตอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์นี่ท่านถึงขนาดไปท้าประลองเพียงเพื่อหาวิธีรักษาอาการประหลาดของข้าเลยงั้นรึ"เยว่ฉีกล่าวออกมา

"เยว่ฉีเอ้ยเจ้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของข้า ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าจะให้ข้าไปช่วยใครที่ไหน"เจ้าสำนักกล่าวออกมา

"แต่การที่ท่านทำเช่นนี้จะทำให้ท่านเสื่อมเสียเกียรติที่ไปท้าไปลองกับเด็กหนุ่มเช่นนั้น"เยว่ฉีกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ฮ่า.. ฮ่าเรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวน แค่รักษาอาการเจ้าได้ก็พอ"