ข้ามเวลามาตามหารัก (มี E-book)

        ด้วยตำแหน่งนายอำเภอรับค่าตอบแทน 1,200 ต้านต่อปี และเบี้ยหวัดเดือนละ 70 ตำลึงของตนนอกจากการพบปะสังสรรค์กันในหมู่แวดวงขุนนางแล้ว ยังมีการเดินทางออกไปเก็บภาษีจากชาวบ้าน ซึ่งค่าใช้จ่ายในการเดินทางหรือการขนส่ง การทำบัญชี การสำรวจสำมะโนครัวเรือน ทุกอย่างล้วนรวมอยู่ในค่าตอบแทน 1,200 ต้านนั้น แล้วมันไม่เพียงพออย่างยิ่ง เรียกได้ว่าตำแหน่งนายอำเภอของตนเวลานี้ยากจนเสียยิ่งกว่าพ่อค้าคหบดีบางคนในต้าฉู่เสียด้วยซ้ำ

        ยังดีที่เกาซ่งอวิ้นถูกส่งมาที่นี่พร้อมกับชื่อเสียงที่เสียหายไปแล้วส่วนหนึ่ง ขุนนางและคนใหญ่คนโตในเมืองต้าฉู่จึงยังลังเลในการเริ่มต้นคบหาหรือประจบเอาใจนายอำเภอคนใหม่ ทำให้เขามีเวลาว่างในการจัดการแก้ปัญหาและจัดการวางแผนงานของตนและผู้ใต้บังคับบัญชาให้เข้าที่เข้าทางและยังไม่ต้อนรับผู้ที่จะมาเยี่ยมเยียน

        นอกจากเกาซ่งอวิ้นที่เดินทางมายังต้าฉู่ สกุลเกายังส่งเกาเจียงกั่วคุณชายสี่ เกาเจียวเจี๋ยคุณชายหกและภรรยาของพวกเขารวมทั้งเกาหลินหลันมาอยู่ที่เมืองต้าฉู่ด้วยเช่นกัน เพราะสกุลเกายังมีการค้าหลายอย่างที่มีสัญญาซื้อขายกับทางราชสำนักต้องส่งเข้ากองทัพ 

        แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้าไปพักอาศัยอยู่ในจวนพักเล็กๆ ของนายอำเภอ แต่ก็แวะเวียนเข้าไปช่วยเหลือให้คำแนะนำเรื่องบัญชีและการตรวจสอบที่เป็นประโยชน์อันเป็นเรื่องที่คนสกุลเกาถนัดได้มากพอสมควร

        ผ่านไปสามเดือนในขณะที่ทุกอย่างเริ่มเข้ารูปเข้ารอย นายอำเภอจากเมืองใกล้เคียงอีกสามเมืองก็เดินทางมาหาเกาซ่งอวิ้นที่ต้าฉู่

        “นายอำเภอเกา สิ่งที่ท่านทำอยู่เวลานี้แม้จะซื่อตรงแต่นั้นทำให้พวกเราพลอยเดือดร้อนไปด้วย ขอท่านเห็นใจพวกเราด้วยเถิด หากเรื่องนี้ขยายวงกว้างออกไปพวกเราจะใช้ชีวิตอยู่กันอย่างไร ไม่ได้มีเพียงนายอำเภออย่างเราๆ เท่านั้นขุนนางตัวเล็กๆ ก็พลอยต้องลำบากไปอีก หลายคนไม่ได้ร่ำรวยเช่นสกุลเกาของท่านหรอกนะ”

        เกาซ่งอวิ้นเผยสีหน้าลำบากใจออกมา เหม่อมองไปยังคุณชายเกาที่สี่และคุณหนูเกาที่เก้า กำลังยืนออกคำสั่งให้บ่าวไพร่ขนย้ายธัญพืชเข้าไปส่งไว้ในจวน

        ปัญหาเรื่องค่าตอบแทนนายอำเภอที่ไม่พอใช้จ่ายอย่างหนักนั้นเกาซ่งอวิ้นรับรู้ด้วยตนเองแล้ว นายอำเภอคนเก่าที่ลาออกไปก็เป็นด้วยเหตุผลนี้เช่นกัน พวกเขามีเพียงใบหน้าที่กว้างขวางแต่แท้จริงนั้นท้องแห้งจนติดกระดูก ทุกวันนี้ตนมีพี่น้องสกุลเกาช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินไม่เดือดร้อน แต่ตนก็ลืมคิดถึงผู้อื่นอยู่บ้างจริง

        “เป็นข้าที่คิดน้อยเกินไปด้วยเห็นกับความยากลำบากของชาวบ้าน เรื่องนี้ข้าจะเร่งดำเนินการเปลี่ยนแปลงให้เร็วที่สุดขอรับ ขอเวลาข้าไตร่ตรองสักสามวันเถิด”