จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 80 ผู้ชนะในการตกปลา

“ท่านพ่อ ข้าตกได้ปลาตัวใหญ่” เสียงร้องตะโกนบอกตลอดเวลาที่พากันตกปลา

“ท่านพ่อดูนี่สิเจ้าคะปลาสีสวยมากเจ้าค่ะ” ซิวเสี่ยวฮวาร้องบอกพลางชูปลาตัวใหญ่ให้ผู้เป็นพ่อดูอย่างอวดๆ

“พวกเจ้าเก่งมาก” ซิวเหวยหลงเอ่ยชมพลางเลื่อนสายตาไปมองซีเหลียนฮวากับซิวเสี่ยวซือที่กำลังนั่งตกปลาเงียบๆ

“ท่านแม่ๆ ปลากินเบ็ดแล้วขอรับ” ไม่นานซิวเสี่ยวซือก็ร้องบอกผู้เป็นแม่ทันทีที่แรงดึงมหาศาลทำให้ซิวเสี่ยวซือต้องออกแรงดึงมากขึ้น

“ปลาตัวใหญ่ด้วย เสี่ยวซือดึงเบ็ดเลยลูก” ซีเหลียนฮวาที่เห็นว่าแรงดึงเบ็ดของซิวเสี่ยวซือนั้นมีแรงมากผิดปกติก็ร้องบอกพลางดึงเบ็ดตัวเองกลับมา

“ท่านแม่มันแรงเยอะมากขอรับ” ซิวเสี่ยวซือร้องบอกพลางออกแรงดึงมากขึ้น เรือเหาะของพวกเขาเอียงเอนไปมา

“มาแม่ช่วย” ซีเหลียนฮวาบอกพลางเดินไปซ้อนด้านหลังของซิวเสี่ยวซือพลางจับคันเบ็ดก่อนจะตวัดมันขึ้นมา

ตู้ม!!!

ปลาตัวใหญ่ยักษ์ชนิดที่ว่าทำอาหารเลี้ยงคนทั้งแคว้นเสี่ยวหลางก็ทานไม่หมด

ตุ้บ!!

ซิวเหวยหลงที่มองปลาตัวใหญ่ยักษ์ที่ลอยขึ้นมาก็โบกมือไปมาปลาตัวใหญ่ยักษ์ก็ถูกแล่ออกมาเป็นชิ้นๆ ลอยตกลงมาที่เรือ

“วันนี้พอก่อน เดี๋ยวไปทำอาหารมาให้” ซิวเหวยหลงบอกเพราะวันนี้ได้ปลามาเยอะแล้ว

“เอ๋ แล้วใครตกปลาชนะล่ะเจ้าคะท่านพ่อ” ซิวเสี่ยวฮวาเอ่ยถามทันที

“ใครตกปลาได้เยอะที่สุดล่ะ” ซิวเหวยหลงถามพลางมองซีเหลียนฮวาที่ตอนนี้กำลังนับปลาที่ตกได้

“ต้องเป็นลูกอยู่แล้วขอรับ” ซิวเสี่ยวซานกล่าวบอกพร้อมกับยืดอกรับอย่างภาคภูมิใจให้ความสามารถของตัวเอง

“แม่ได้ผู้ชนะแล้ว” ซีเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นหลังจากนับปลาเสร็จแล้ว ของเธอนั้นถึงจะตกปลาด้วยแต่ก็ไม่คิดจะแข่งกับลูกๆ ของตัวเองหรอก เธอแค่หาเรื่องเล่นกับสามแสบเท่านั้น เลยตกปลาได้ไม่มาก

“ใครขอรับ/เจ้าคะ” สามแสบร้องถามทันทีพลางทำหน้าลุ้นว่าใครจะเป็นผู้ชนะ

“เสี่ยวฮวา” ซีเหลียนฮวากล่าวบอกเพราะที่ซิวเสี่ยวฮวาชนะนั้นก็เพราะปลาที่ตกได้นั้นมีแต่สวยๆ ทั้งนั้น เธอก็เลยให้ชนะไป

“แต่ข้าตกปลาได้มากสุดนะขอรับท่านแม่” ซิวเสี่ยวซานกล่าวท้วงทันทีเพราะเขานับดูแล้วเขาได้มากที่สุด

“เจ้านี่น่า ที่ท่านแม่ให้เสี่ยวฮวาชนะก็เพราะว่าตกปลาได้ตัวสวยๆ อย่างไรเล่า” ซิวเสี่ยวซือเอ่ยบอกน้องชายตัวเอง

“แบบนี้ก็ได้หรือ” ซิวเสี่ยวซานเอ่ยถาม เพราะถ้ารู้แบบนี้แล้วเขาจะตกแต่ปลาสวยๆ เลย

“เย้ ข้าชนะ” ซิวเสี่ยวฮวาร้องอย่างดีใจทันทีพลางกระโดดกอดผู้เป็นแม่ทันที

“แล้วที่สองละขอรับ” ซิวเสี่ยวซานเอ่ยถามต่อ

“เสมอกัน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยตอบเพราะว่าที่จริงแล้วถึงแม้ซิวเสี่ยวซานจะได้เยอะที่สุด แต่ก็มีแต่ตัวเล็กกว่าซิวเสี่ยวซือที่ตกแต่ละตัวได้แต่ตัวใหญ่ ดูอย่างล่าสุดเป็นตัวอย่างก็ได้

“โธ่ ข้าไม่เคยชนะพี่เสี่ยวซือเลย” ซิวเสี่ยวซานเอ่ยขึ้นเพราะท่านแม่ชอบให้พวกเขาเสมอกันทุกครั้ง

“มีสิ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกยิ้มๆ

“อะไรหรือขอรับ” ซิวเสี่ยวซานเอ่ยถามมีเรื่องอะไรที่เขาชนะซิวเสี่ยวซือได้บ้าง

“ความซนของเจ้าอย่างไรเล่า” ซีเหลียนฮวากล่าวจบก็ยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นสีหน้าของลูกชายของนาง

“ท่านแม่อ่า” ซิวเสี่ยวซานมุ่ยหน้าพลางเดินหนีหายไปหายซิวเหวยหลงทันทีเมื่อถูกผู้เป็นแม่แกล้ง

“ท่านแม่ก็ไปแกล้งเสี่ยวซาน” ซิวเสี่ยวซือกล่าวขึ้นเมื่อเห็นว่าซิวเสี่ยวซานที่ถูกท่านแม่แกล้งก็เดินไปหาท่านพ่อทันที เชื่อเถอะอีกเดี๋ยวก็กลับมาหาท่านแม่

“ท่านแม่ขอรับ ท่านพ่อแกล้งข้าขอรับ”

นั่นไงเล่าเป็นจริงดั่งเขาว่าเสียที่ไหนกันเล่า

ซิวเสี่ยวซานที่วิ่งออกมาก็ร้องบอกทันทีพลางลูบแก้มตัวเองไปด้วยดูก็รู้ว่าถูกหยิกแก้มมา

“ไหนดูสิ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยถามพลางจับแก้มยุ้ยๆ ของซิวเสี่ยวซานก่อนจะมองดูรอยแดงๆ ที่ถูกซิวเหวยหลงหยิกมา

“เพี้ยง! หายแล้ว” ซีเหลียนฮวาเป่าแก้มให้ซิวเสี่ยวซานพลางลูบแก้มให้กับลูกชายของตัวเองไปด้วย

“อาหารเสร็จแล้ว” ซิวเหวยหลงร้องบอกพลางโบกมือไปมา อาหารมากมายก็ถูกจัดวางเอาไว้เรียบร้อยนั้นทำให้ร่างทั้งสี่พุ่งเข้าหาทันทีอย่างรวดเร็ว

“อร่อย!” สี่เสียงร้องประสานเมื่อพากันทานเข้าไปแล้ว ทำเอาซิวเหวยหลงได้เองส่ายหน้าไปมาทันทีอย่างอดไม่ได้

“ทานเสร็จแล้วก็จะพาขึ้นฝั่ง” ซิวเหวยหลงบอกเพราะรู้สึกว่าวันนี้ที่เสี่ยวหลางจะมีงานเทศกาลอีกด้วย

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” สามเสียงเอ่ยตอบทั้งที่อาหารยังเต็มปาก

“โอ้! ท่านแม่ดูนั้นสิขอรับ” ซิวเสี่ยวซานร้องขึ้นพลางมองรอบตัว เขาเห็นปลาบินได้ด้วยละ

“ท่านแม่มีการประลองยุทธ์ด้วยขอรับ ข้าอยากลงประลองบ้างขอรับ” ซิวเสี่ยวซือร้องบอก เพราะปกติประลองกับองครักษ์ของท่านพ่อและพ่อบ้านฉางบ้างละ

ทำให้เขาเบื่อนิดหน่อย เพราะประลองอยู่ด้วยกันบ่อยๆ เขาอยากจะรู้ว่าถ้าเขาประลองกับคนอื่นจะเป็นอย่างไร

“ประลองวรยุทธ์รุ่นเยาว์หรือ เอาสิ แต่อย่าหนักมือนักละ” ซีเหลียนฮวาหันไปมองป้ายก่อนจะเอ่ยขึ้นมา พลางหันไปบอกซิวเสี่ยวซือ เพราะคาดว่าเด็กรุ่นนี้ไม่น่าจะเอาชนะลูกชายของเธอได้

“ขอรับๆ” ซิวเสี่ยวซือเอ่ยตอบอย่างดีใจ

“ท่านแม่ๆ ข้าด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ” สองแสบร้องบอกด้วยเพราะอยากจะประลองเหมือนกัน

“ได้ๆ” ซีเหลียนฮวาตอบเพราะถ้าให้ไปประลองคนเดียวก็จะลำเอียงไปหน่อย ไหนๆ ก็พามาเที่ยวแล้วอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำกันทั้งหมดนี้แหละ

“งั้นก็ไปลงชื่อกันเถิด” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกก่อนจะอุ้มซิวเสี่ยวฮวาขึ้นมาอีกมือก็จับมือของซิวเสี่ยวซือที่จับมือซิวเสี่ยวซานโดยมีซีเหลียนฮวาจับมองของซิวเสี่ยวซานเอาไว้

ภาพนั้นทำให้ผู้คนที่เห็นต่างพากันอิจฉาที่คนเป็นพ่อก็ดูดีส่วนคนเป็นแม่ก็งดงามส่วนลูกๆ ก็น่ารัก จนบางคนยังอดคิดไม่ได้ว่าถ้าตัวเองมีลูกแบบนี้คงรักตายเลย