Pioneer Era

“ร่างกาย! ข้าต้องการ! ร่างกาย--- ของเธอ! "

ชายเผ่าหมีเหวี่ยงขวานสงครามอย่างบ้าคลั่งใส่สตรีเผ่ายักษ์ผู้งดงามหาใครเปรียบ

ความปราถนาของเขาได้ถูกกลั่นออกมาเป็นพลัง แล้วเหวี่ยงอาวุธสีขาวขนาดยักษ์ฟาดฟันอย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อย

แต่ทว่า---

“... กล้ามเนื้อของนายมันเริ่มบอบช้ำแล้วนะ”

---การกระทำเช่นนั้น กลับยิ่งเป็นการทำร้ายตัวเอง เฉกเช่นระเบิดเวลาที่จวนเจียนใกล้จะปะทุออกมา

กล้ามเนื้อของเขาเริ่มปูนโปนไปด้วยเลือดที่สูบฉีดอย่างทรมานร่างกาย อีกทั้งผิวหนังยังหมองคล้ำปรากฏเป็นรอยปะทุขึ้นตามกล้ามเนื้อแขนและขา

ชุดเกราะที่สวมทับ กลับกลายเป็นภาระให้กับผู้สวมใส่ เพราะขาดซึ่งระบบสนับสนุนเสริมพลังกายา

อีกทั้งเขายังต่อสู้ติดต่อกันมามากกว่าหนึ่งชั่วโมงโดยมิได้พักผ่อนคลาย

แต่กระนั้น ชายตรงหน้าก็ยังไม่ยอมถอย

ความปราถนาที่ถูกกระตุ้น มันคือแรงขับดันที่ทำให้เขายังคงเหวี่ยงขวานต่อไป

“อยากได้ตัวฉันถึงเพียงนี้เลยเรอะ...”

ถึงฝ่ายตรงข้ามจะถูกกระตุ้นด้วยยาพิษ แต่ความปราถนาที่กลายเป็นแรงพลักดันจนยอมฝืนตัวเอง มันนับว่าเป็นแรงใจที่ไม่อาจดูถูกได้

พรุนย่อขาเพื่อยึดตัวเองให้อยู่กับพื้น แล้วตั้งท่าดาบเตรียมรับขวานสงครามที่กำลังถูกหวดลงมาใส่

ขวานสีขาวถูกเหวี่ยงตรงลงมาจากด้านบน ทาบกดบนใบดาบเล่มโตของเธออย่างรุนแรง

ร่างของเธอถูกอัดจนฝ่าเท้าจมลึกลงไปในดินถึงครึ่งเมตร

เสียงกัดฟัน เสียงกล้ามเนื้อที่ปริแตก และเสียงกระดูกที่กำลังถูกบดหัก กำลังดังออกมาจากร่างกายของชายผู้ที่โจมตีใส่สตรีเผ่ายักษ์

“...หนูลี่ ฝากกันศัตรูคนอื่นออกไปก่อนที ---"

*ปี๊! *

มังกรวารีของเธอตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ก่อนจะมุดดินหายไปโผล่ที่ใจกลางดงกองทัพของศัตรู

" --- [ผสานวิชา-ดาบเวทสายฟ้า] ! ”

เธอพึมพำเบา ๆ ด้วยริมฝีปากที่อวบอิ่ม

ในตอนนั้นเองที่ดาบควายสีดำของเธอถูกหุ้มไปด้วยแสงสว่างสีเหลือง พร้อมกับเสียงแตกซ่านของอากาศดังก้อง

ประกายสายฟ้านั้นฟาดฟันกระจายออกไปทั่วบริเวณ ราวกับมีเทพแห่งอสนีบาตได้เสด็จลงมาประทับอยู่ที่ร่างกายของเธอ

“อั๊ก!?! ”

บุรุษหมีผมแดงปลิวกระเด็นออกไปไกล เพราะการระเบิดของอสนีที่ฝ่าลงมาจากท้องฟ้าสู่ปลายดาบของเธอ

ขวานสงครามของเขาแตกกระจายเป็นเมล็ดโฟม กลับคืนสภาพสู่รูปแบบดั้งเดิมของอาวุธไร้ลักษณ์

ร่างกายไหม้เกรียม ชุดเกราะที่สวมขาดวิ่น หมดสภาพสิ้นแรงกายที่จะรบราต่อสู้ต่อไป

มันควรจะเป็นเช่นนั้น

“ร่าง---กาย---”

แต่ทว่าชายผู้นั้นกลับยังคงยืนขึ้นมาได้อีกครั้ง

เขาจ้องมาที่สตรีเผ่ายักษ์ด้วยดวงตาของนักรบที่เด็ดเดี่ยว

เป็นดวงตาของนักรบที่อาจหาญเข้าสู้กับมังกรทั้งที่รู้ว่าไร้ซึ่งหนทางชนะ แต่ก็ขอจักสู้ต่อไป เพื่อให้บรรลุภารกิจที่ตนได้มุ่งหมายเอาไว้

*บรึ้ม! *

เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากด้านหลังของสตรีเผ่ายักษ์ในจุดที่ห่างออกไปไม่ไกล

กระแสอากาศที่รุนแรง กำลังเริ่มหมุนเป็นวงกลมเหมือนน้ำวนที่กำลังไหลแทนที่แอ่งน้ำอันว่างเปล่า

เธอรีบใช้ดาบยักษ์ปักลงดิน เพื่อรั้งร่างกายไม่ให้ไหลไปตามกระแสลมอันเชี่ยวกราก

"กรี๊ดดด! "

"แว๊กกก! "

มีร่างสีดำสองจุดพุ่งลอยผ่านข้างลำตัวของพรุน

ร่างนั้นคือภูติตัวน้อยผมสีเงิน กับกระต่ายที่มีใบหูสีขาว

พวกเขาถูกเหวี่ยงในอากาศอย่างรุนแรง ก่อนจะกลิ้งไถลไปตามพื้น

เกิดเสียงกระดูกหักดั่งลั่นออกมาทั่วร่างกายของภูติตัวน้อย

ในทางกลับกัน มีเพียงแค่กระต่ายขาวผู้ยอดยุทธ ที่สามารถพลิกตัวกลิ้งลงพื้นดินได้อย่างปลอดภัย

"พรุน! ขอโทษที ไม่เป็นไรนะดอง!? "

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่นี่เป็นฝีมือของลี่หรือคะ? ”

“ฉันกับโนอาร์จับคู่กันสู้นะ แต่เป็นเพราะแบบนี้ พิธีกรรมที่เตรียมเอาไว้เพื่อจัดการกองทัพ เลยต้องเอามาลงกับเจ้าบ้าเยลโลแทนนะดอง”

ภูติน้อยหัวเขียวบินร่อนลงมาจากท้องฟ้าด้วยร้อยยิ้มดั่งเทพธิดาจากสรวงสวรรค์

ในเวลาเดียวกัน สตรีเผ่าแมวขนเงินผู้สวมชุดเมดที่เปรอะเปื้อนดิน กำลังวิ่งผ่านตัวของพวกเขาทั้งสองคนไปโดยไม่พูดจาสิ่งใด

“...”

โนอาร์วิ่งเข้าประชิดกระต่ายขาวที่กำลังลุกขึ้นมายืนเพื่อตั้งหลักต่อสู้

เธอเหวี่ยงหมัดแมวรัวใส่กระต่ายขาว

หมัดที่อุดมไปด้วยก้อนขนนุ่มนิ่มกำลังประทับลงบนร่างของศัตรูไปทั่วร่างกาย

ความรู้สึกแสนนุ่มสบายเริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่าง จนกระต่ายขาวเผลอยิ้มออกมาเพราะความผ่อนคลายที่รู้สึกดีนั้น

“ไม่ ไม่ ไม่! ทำไมถึงไม่มีพายุออกมากันละ!?! พวกแก! คืนค่าระบบต่อสู้ให้ฉันเดียวนี้เลยนะ! ”

โนอาร์กรีดร้องดังลั่น

อาจเป็นเพราะรู้สึกว่ามันดูไร้สาระ กระต่ายสาวจึงหวดหมัดใส่ใบหน้าของโนอาร์เต็มแรง

ร่างของโนอาร์ปลิวกลับมากองอยู่แทบเท้าของพรุนกับลิลลี่

ดวงตาของโนอาร์กำลังปลิ่มไปด้วยน้ำตาแห่งความอับอาย

เธอไม่เคยรู้สึกไร้ซึ่งพลัง และถูกหยามเท่านี้มาก่อนในชีวิต

“คืนพลังของฉันมา! ”

โนอาร์ คือคนเดียวที่แฟตไม่เชื่อใจ รวมไปถึงไม่ยอมคืนค่าระบบสนับสนุนต่อสู้กับให้เธอ

เธอใช้สองมือจับขาของพรุน พยายามเค้นแรงบีบจนแน่นราวกับจะหักขาของเธอให้ได้

แต่พรุนกลับรู้สึกเพียงแค่ความมุ่มนิ่มไร้ขีดจำกัด อันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าแมวเท่านั้น

โนอาร์ในเวลานี้ ได้กลายเป็นเด็กสาวธรรมดาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ตรงนี้ฉันจัดการเองค่ะ”

พรุนเหวี่ยงดาบใส่ร่างของกระต่ายขาวที่กำลังกระโดดไล่ตามเข้ามาหมายปลิดชีพโนอาร์

“แค้น! เทพเจ้า… ระยำ! ”

ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความเศร้ากับความแค้น

เธอถีบอากาศด้วยวิชาตัวเบา ใช้ร่างกายที่ยืดหยุ่นสปริงตัวเองลอยขึ้นสูงในจังหวะที่ประกายแสงสีดำฟาดฟันเข้าใส่

ร่างของเธอบิดเกลียวใจกลางอากาศอย่างสวยงาม แล้วลงมาประทับลงบนหัวของสตรีเผ่ายักษ์ด้วยเรียวขาทั้งสองข้าง

ก่อนจะบิดตัวเองพร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวลงมาเพื่อหักคอของเธอให้สิ้นชีพเสียตรงนั้น

ร่างของและส่วนหัวของสตรีเผ่ายักษ์บิดตามการหมุนร่างกายของศัตรู

เธอหมุนร่างกายกับส่วนหัวไปตามแรงบิด เพื่อลดโอกาสที่น้ำหนักของศัตรูจะจนกดลงมาตรงกระดูกต้นคอ

เธอหลบเลี่ยงความตาย แล้วจับศัตรูด้วยสองแขนของตัวเอง พร้อมกับทุ่มลงไปที่ผิวหินแข็งของทางเดินแทน

“กรี๊ด!? ”

ร่างของกระต่ายข่าวจมลึกเข้าไปในผิวหิน

ดวงตาของเธอกลายเป็นสีขาวโพล้นไร้ซึ่งสติ

หยาดเลือดสีน้ำเงินจำนวนมาก ไหลท่วมออกมาตามรอยแยกที่ร่างของเธอจมลึกลงไป

“... คนหนึ่งคือความแค้น คนหนึ่งคือความอยาก และอีกคนคือความมุ่มหวั่งอย่างงั้นหรือดอง? ”

ลิลลี่พึมพำกับตัวเองพร้อมกับมองไปที่เยลโล่กับวานาดิไนต์ที่กำลังลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง

“หมายความว่ายังไงค่ะ? ”

“เดาจากคำพูดและดวงตาของพวกเขานะดอง”

ดวงตาของกระต่ายสาว คือความเคียดแค้นที่มีต่อเทพเจ้า ซึ่งไม่เคยคิดหันมาเหลี่ยวแลช่วยเหลือพวกเธอยามที่เธอต้องการ

ในขณะที่ดวงตาของเยลโล่คือความ “หื่น” อันไร้ที่สิ้นสุด

ดวงตาที่จับจ้องไปหยั่งลิลลี่นั้น มันเปี่ยมไปด้วย “ความรัก” กับ “ความปราถนาต่อเรือนร่าง” ของเธอเอง

“ทำไมถึงไม่เคยสนใจผม”

“ทำไมถึงมองข้ามผมตลอด”

แต่มันเป็นความรักที่ไม่สมหวังอันน่าเศร้าของเขามาตั้งแต่แรกแล้ว

ลิลี่ไม่สามารถตอบรับชายหื่นผู้มีความรักอย่างจริงใจของเยลโล่ได้

เพราะหัวใจของเธอนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งมาแย่งชิงไปแล้วนั่นเอง

ส่วนดวงตาของบุรุษหมีผมสีแดง

“ต้องการ--- ร่างกาย”

คำพูดนั้นขัดกับดวงตาของเขาเอง

เขาไม่ได้มีดวงตาของผู้หื่นกระหายทางเพศเหมือนอย่างเยลโล่

หากแต่เป็นดวงตาของนักรบที่มุ่งหวังจะบรรลุภารกิจบางอย่าง

พวกพรุนกับลิลลี่ไม่รู้ ว่าชายผู้นี้ได้รับภารกิจมาจากมารดา ให้มาหาลูกสาวของเผ่าศัตรู แล้วแต่งงานเพื่อมุ่งหวังทางการเมือง

ดังนั้นแล้ว มันจึงสะท้อนออกมาทางดวงตาของเขา ณ เวลานี้

ว่าความจริงแล้ว---

“ชายคนนั้น ไม่ได้รักพรุนอย่างที่ปากพูดนะดอง เขา… คงมีเหตุผลบางอย่าง เลยยึดติดกับเธอนะดอง”

“ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งดีค่ะ จะได้ไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไปค่ะ”

"เดียวฉันสนับสนุนให้นะดอง"

ว่าแล้วพรุนก็รวมพลังลงไปที่ดาบดำ

แหวนเวทมนตร์บนนิ้วมือขวากับซ้ายเริ่มส่องแสงสีฟ้าเรืองรอง พร้อมกับมีไอน้ำแข็งเกิดขึ้นที่รอบใบดาบ

ปีกของลิลลี่เริ่มส่องแสงสีฟ้า

อุณหภูมิอากาศโดยรอบเริ่มลดต่ำลง จนลมหายใจทั้งสี่คนกลายเป็นไอสีขาว

“--- [วิชาประสาน ดาบภูผาเยือกแข็ง!] ”

โดยไม่รอให้ศัตรูได้ทันตั้งตัว

โดยไม่จำเป็นต้องให้โอกาสศัตรูโจมตีสวนกลับ

ภูผาน้ำแข็งจักบังเกิดขึ้นบนพื้นหญ้าสีดำ

ไอน้ำถูกจับตัวสู่จุดเยือกแข็งอย่างฉับพลัน แล้วหุ้มร่างกายของศัตรูทั้งสอง จมลงสู่เสาน้ำแข็งไปชั่วนิรันดร์

“... คงไม่ทำเกินไปหรอกนะดอง? ”

“ไม่น่าตายหรอกค่ะ หรือต่อให้ตาย ถ้าสมองกับเซลล์ไม่เน่าไปก่อน เครื่องช่วยชีวิตฉุกเฉินก็ยังพอจะกู้ให้พวกเขากลับมาเหมือนเดิมได้อยู่แล้วค่ะ”

“นั่นสินะ ยังไงฉันก็ไม่อยากเผลอฆ่าคนนะดอง”

“... ตอนนี้รีบเข้าไปช่วยไฮเจนกันก่อนเถอะค่ะ”

“อื่ม! ”

พวกลิลลี่กำลังจะเริ่มออกตัววิ่งไปช่วยเพื่อนที่จมหายไปในกองทัพผู้บ้าคลั่งของลัส

แต่ทว่า

“เดียวก่อน ใครสักคน! ได้โปรด ไปช่วยนายท่านของฉันก่อนเถอะ! ท่านไพไรต์กำลังตกอยู่ในอันตราย! ”

โนอาร์กลับรั้งตัวพวกเธอเอาไว้ก่อน

***

ที่อีกด้านหนึ่งของการต่อสู้ ไพไรต์กับโทแพซกำลังพลาดท่าให้กับศัตรูตรงหน้า

ไพไรต์ที่หมดเรี่ยวแรง ไม่อาจสามารถดึงศักยภาพของชุดเกราะออกมาใช้ได้เต็มร้อย

โทแพซ เธอเองก็ไม่ต่างจากไพไรต์ เพราะเธอพิการแขนขามาตั้งแต่แรก อีกทั้งยังสู้ติดต่อมาหนึ่งชั่วโมง ถึงจะมีระบบชุดเกราะช่วยเสริม แต่นับว่ายังเสียเปรียบศัตรูของเธอที่มีสภาพร่างกายดีกว่า

"หยุดนะซุนไกท์! ได้สติเสียทีสิ นายไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย! "

"โทแพซ… โทแพซ! "

ชุดเกราะของโทแพซกำลังถูกดึงอย่างรุนแรง

บุรุษเผ่ากอลิล่าที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเธอ กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อถอดชุดเกราะของสตรีตรงหน้า

เป็นโชคดีที่สติไม่สมประกอบ เขาเลยจบลงที่ใช้มือเปล่าดึงเสื้อเกราะอย่างสิ้นหวังแทน

มิเช่นนั้น เธอคงได้เสียซึ่งความบริสุทธิ์ไปแล้ว

"โทแพซ! แก! หลีกไปซะ! "

บุรุษสิงโตคำรามลั่น พร้อมกับทุ่มพลังกายเพื่อพลักศัตรูให้กระเด็น

เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย ฤทธิ์ยาจาดชุดเกราะ ทำให้มิอาจได้ยินเสียงกรีดร้องของร่างกาย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ดี สิ่งมีชีวิตก็ยังเป็นเพียงสิ่งมีชีวิต

เขาไม่อาจฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดได้อีกต่อไป

"เพราะแก--- เพราะแกคนเดียว! "

บุรุษสีทองกำลังถูกไล่ต้อนกลับ

ดาบของเขาไม่อาจต้านทานดาบของศัตรู

ทุกการเหวี่ยงปะทะ ทุกเสียงโลหะที่ดังกังวาล คือภาพของบุรุษสิงโตที่เกือบพลาดท่าถูกสังหาร

อาวุธถูกปัดกระเด็นจนเกือบหลุดร่วงจากมือ

ปลายคมอาวุธกรีดลงบนผิวเกราะโลหะจนเป็นรอยด่างพร้อย

ไม่อาจเข้าช่วยสตรีที่ตนรัก

ไม่อาจต่อสู้เอาชัยชนะ

ไม่อาจแม้แต่จะปกป้องชีวิตตัวเองได้

"เพราะแก! ลูกน้องของข้าถึงต้องตาย! "

บุรุษหมาป่าดำกรีดเสียงดังด้วยน้ำตาที่นองใบหน้า

"ทุกคนต่างมีคนรัก! มีครอบครอบครัว! แต่เพื่อแผ่นดินนี้ พวกเราจึงลุกขึ้นสู้! แทนคนที่ไม่คิดสู้อย่างพวกแก! "

เสียงที่ออกมาจากหัวใจยังคงดังไม่หยุด

"ถ้าจะตั้งใจทำสงครามกับเผ่าอสูรแต่แรก ก็บอกกันบ้างสิฟะ! "

ดาบเสี้ยวพระจันทร์ในมือของเขา ถูกหวดลงบนชุดเกราะทองคำอย่างบ้าคลั่ง

ไพไรต์ไม่เหลือแรงที่จะหวดดาบปัดป้องดาบของบุรุษหมาป่าอีกต่อไป

"ข้าจะได้ไม่ต้องสร้างกลุ่มนักรบขาวขึ้นมาตั้งแต่แรก! "

ความคับแค้นใจถูกเปลี่ยนเป็นรอยประทับลงบนชุดเกราะสีทองคำ

"ข้าจะได้ไม่ต้องแบกรับบาปที่พาลูกน้องไปตาย! "

แสงเรืองรองที่เคยเจิดจ้าของบุรุษสิงโตเริ่มพลันจางหาย

"เพราะแก! ลูกน้อง และทุกคนถึงต้องตาย! "

ดาบสุดท้ายของบุรุษหมาป่าถูกหักลง พร้อมกับร่างกายของบุรุษสิงโตที่ถูกหวดกระเด็นลอยไปไกลนับสิบเมตร

ใบดาบพระจันทร์เสี้ยวหักออกจากด้าม แล้วติดแน่นฝังเข้าไปในชุดเกราะสีทองคำ

เลือดสีน้ำเงินจำนวนมากเริ่มไหลเป็นสายน้ำตก ออกมาจากรอยแยกที่ดาบเล่มนั้นฝังลึกเข้าไป

"เพราะแก! "

หนุ่มหมาป่าดำใช้ขาของเขาแตะซ้ำลงไปบนคมดาบของเขา

"เพราะแกกกก! "

ถีบซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความแค้นที่ฝังลึก

"ตาย---"

*ผั๊วะ! *

ในตอนนั้นเองที่มีหมัดขวาตรงสีเขียวลูบลงบนใบหน้าของบุรุษหมาป่าดำอย่างอ่อนโยน

อ่อนโยน--- ประดุจเท้าช้างตกมันที่กำลังเหยียบย่ำลงบนพื้นดินเช่นนั้น

"ไพไรต์ค่ะ คนที่เอาชนะฉันในงานแข่งประลองยุทธ์ได้ จะมานอนน่าอนาถเช่นนี้ไม่ได้ค่ะ"

เจ้าของหมัดนั้นคือพรุน สตรีเผ่ายักษ์ผู้มากด้วยพลังกายที่หาใครเทียบเทียม

"รู้แล้วน่า--- อึ๊ก! "

ไพไรต์พยายามที่จะฝืนตัวเองลุกขึ้นยืน

แต่บาดแผลกับแรงกายที่เหลือไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น

ด้วยเหตุนี้

" เดียวฉันจัดการที่เหลือเองค่ะ"

พรุนจึงจัดการสานต่อในสิ่งที่เขาควรจะลงมือด้วยตัวของเธอเอง

เธอวิ่งเข้าใส่ซุนไกท์ที่กำลังขึ้นคร่อมร่างของโทแพซ

"โทแพซ… ผมรัก! ... ผมชอบเธอ! "

"กรี๊ดดดด!!! "

บุรุษกอลิล่ายังคงพยายามออกแรงทึ้งชุดเกราะของสตรีตรงหน้าอย่างไม่ย่อยอมแพ้

"ผมนะ… ผมชอบเธอ! "

ถึงเล็บจะฉีกขาดหลุดร่วง

"ชอบ! "

ถึงเลือดจะไหลทะลักจากปลายนิ้ว

"รัก! "

ถึงกล้ามเนื้อจะบอบช้ำกรีดร้องเพียงใด

"รักจนหัวใจกรีดร้องร่ำ! "

"ผมนะ--- เพราะกลัว! "

ใบหน้าของเขาเริ่มหมองคล้ำ

" กลัวว่าจะถูกพวกเธอรังเกียจเพราะเข้าไปแทรก! "

แรงทึ้งชุดเริ่มอ่อนล้าลง

"กลัวว่ามิตรภาพของพวกเราจะพังทลาย! "

ดวงตาของเขาเริ่มสั่นคลอน

"เพราะแบบนั้น… ผม… เลยปิดกั้นความรู้สึก…"

หยาดน้ำตาแห่งลูกผู้ชายไหลรินจากเป้าตาทั้งสอง

"ปิด… มาตลอด… ทรมาน… ฮึก…"

เป็นหยาดน้ำตา… แห่งจิตใจที่ปิดกั้นมาตลอดชั่วชีวิตนี้ของเขา

"ทรมานนนนนนนนน! "

ความเศร้าแห่งความริษยาในรักของเขา ได้ถูกพลักดันออกมาในรูปลักษณ์ของความบ้าคลั่ง

"---ช่างน่าเศร้าค่ะ"

แต่ความเศร้าที่บ้าคลั่งของเขา คงไม่อาจได้รับการตอลสนองกลับ

ดาบดำถูกหวดเข้าใส่จากทางด้านหลังของเขาในเวลานั้น

ถูกใบดาบที่หนาและหนัก ส่งร่างของบุรุษผู้น่าเศร้าจนลอยขึ้นฟากฟ้าสูง

"พวกคุณสองคนช่างน่าเศร้ายิ่งนักค่ะ"

พรุนเข้ามาแทรกกลางการต่อสู้ของทั้งสองคนด้วยพลังที่เหนือกว่า

จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากเธอ ถึงกับทำให้ชายผู้คลุ้มคลั่งต้องหยุดชะงักเคลื่อนไหว

"คนหนึ่งโกรธแค้น แต่ถือโทษความตายว่าเป็นความผิดของผู้อื่น"

เธอตั้งท่าง้างดาบ พร้อมกับยึดฝ่าเท้าจนจมลงในแผ่นดิน

"ทั้งที่ตัวเองอ่อนแอจนปกป้องลูกน้องไม่ได้ แล้วทำไมถึงไปโทษผู้อื่นกันเช่นนั้นละคะ? ธรรมชาติมันไม่ได้อ่อนโยนเฉกเช่นที่คุณคิดหรอกค่ะ คนอ่อนแอย่อมก้มหัวต่อผู้แข็งแกร่ง แค่นี้ก็ไม่เข้าใจหรือคะ? "

คำพูดของเธอ ทำให้ดวงตาของบุรุษหมาป่าเบนเป้ามาที่ตัวเธอแทน

"ส่วนอีกคนมาเศร้าโศกเพราะการปิดกั้นหัวใจ มาหวาดกลัวต่อมิตรภาพระหว่างเพื่อน---"

พรุนหันหน้าไปทางบุรุษกอลิลล่าที่กำลังลุกขึ้นยืน

"---ความรักของคุณมีค่าเพียงแค่มิตรภาพที่เปราะบางถึงเพียงนั้นเลยหรือคะ? "

""โอ๊ววววว! แกกกก! ""

คำพูดยั่วยุของเธอทำให้ความปรารถนาของชายทั้งสอง เปลี่ยนเป็นความมุ่งร้ายมาที่เธอแทย

กรงเล็บกับคมเขี้ยวของสัตว์ร้าย ได้ถูกหันเข้าใส่สตรีเผ่ายักษ์ที่กำลังยืนประจันหน้า

ความโกรธทำให้พวกเขาหน้ามืดตามัว

ถูกอารมณ์ครอบงำจนดวงตามืดบอด

พวกเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

" [ดาบภูผาเยือกแข็ง!] ”

ว่าสตรีเผ่ายักษ์กำลังรอเวลาช่วงนี้อยู่