สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

หลังจากผ่านประตูกำแพงเข้ามา ผมถูกนำตัวไปยังจุดลงทะเบียนอีกจุดหนึ่ง แยกออกจากห้องที่ผมเพิ่งผ่านการตรวจสอบสิ่งของมา

บริเวณนี้แตกต่างไปจากห้องเล็ก ๆ ก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เป็นโถงกว้างขวางที่มีโต๊ะลงทะเบียนเรียงรายเป็นแถว นักเรียนคนอื่น ๆ ที่ผ่านการตรวจสอบมาก่อนหน้าผมกำลังยืนต่อคิวอยู่ประปราย บางคนดูตื่นเต้น บางคนดูกังวล

เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่หลังโต๊ะที่ผมถูกเรียกไป เธอยิ้มต้อนรับก่อนหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาวางตรงหน้าผม

"ยินดีต้อนรับสู่สถาบันลูนาเรียอย่างเป็นทางการค่ะ"

เธอเปิดกล่อง เผยให้เห็นกำไลโลหะสีเงินเรียบเนียน มีอักขระเวทมนตร์สลักละเอียดอยู่รอบวง แสงสะท้อนจากเพดานทำให้อักขระเหล่านั้นดูราวกับมีชีวิต

"นี่คือกำไลประจำตัวนักเรียนค่ะ กรุณาสวมไว้ตลอดเวลาที่อยู่ในสถาบัน ห้ามถอดออกไม่ว่ากรณีใด ๆ"

ผมหยิบกำไลขึ้นมาสวมที่ข้อมือ ทันทีที่สัมผัสผิวหนัง มันก็ปรับขนาดพอดีโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านข้อมือชั่วครู่ ก่อนที่แสงสีฟ้าอ่อนจะสว่างวาบขึ้นชั่วครู่ ตามด้วยตัวอักษรลอยขึ้นกลางอากาศเหนือข้อมือ

เรน ซินเดอร์เกรฟ

คะแนนสะสม: 1700

อันดับประจำปี: 7

ผมมองตัวเลขนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

อันดับเจ็ด...

ผมมองตัวเลขทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง ทบทวนซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

คะแนนหนึ่งพันเจ็ดร้อย...และอันดับเจ็ด

จากนักเรียนทั้งหมดที่สอบผ่านเข้ามาปีนี้กว่าร้อยคน ผมอยู่อันดับเจ็ด นับว่าเกินความคาดหมายที่อัลเฟรดตั้งไว้ไปมาก เขาต้องการแค่ติดสิบอันดับแรกเท่านั้น

ส่วนคะแนนสะสมที่ได้มาตั้งแต่ต้น คงมาจากผลรวมของอันดับภายในชั้นเรียนและคะแนนที่ทางสถาบันทำการแจกให้ทุกเดือน บวกกับคะแนนที่คงได้มาจากผลการสอบทั้งสามรอบ การสอบความรู้ และการสัมภาษณ์

"กำไลเรือนนี้ทำหน้าที่หลายอย่างค่ะ"

เจ้าหน้าที่อธิบายต่อ น้ำเสียงเป็นระเบียบราวกับพูดประโยคเดียวกันนี้มาแล้วนับร้อยครั้งในวันนี้

"ใช้แสดงคะแนนสะสมและอันดับของนักเรียน ใช้จ่ายแทนเงินตราตามร้านค้าภายในสถาบัน และยังเชื่อมต่อกับระบบแผนที่ของสถาบันด้วยค่ะ หากต้องการหาสถานที่ใด เพียงป้อนชื่อสถานที่นั้นลงไป กำไลจะแสดงเส้นทางให้ทันที"

เธอหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

"วันนี้ขอให้ไปพักผ่อนที่หอพักก่อนนะคะ การเรียนการสอนจะเริ่มอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้"

"ขอบคุณครับ"

ผมพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากจุดลงทะเบียน

ผมยกข้อมือขึ้น พูดคำว่า "หอพัก" เบา ๆ

แผนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศทันที เส้นสีทองบางเรียวลากยาวจากตำแหน่งปัจจุบันของผมไปยังอาคารหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก พร้อมระยะทางและเวลาโดยประมาณที่จะใช้เดินถึง

หอพักของสถาบันตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยสวนที่ตัดแต่งอย่างประณีต น้ำพุหินอ่อนไหลเอื่อยอยู่กลางลาน ต้นไม้ประดับเรียงรายเป็นแนวยาวสองข้างทางเดิน ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งอยู่ตามขอบทาง ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาตามลม

ตัวอาคารสูงตระหง่านราวกับปราสาทมากกว่าหอพักนักเรียน 

กำแพงหินสีขาวนวลถูกแกะสลักลวดลายเวทมนตร์ประดับอย่างวิจิตร หน้าต่างกระจกสีหลากสีสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายงดงาม เสาหินขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายรับหลังคาโดมที่ปกคลุมด้วยแผ่นทองคำเปลว

ผมยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

นี่มันหรูหรากว่าคฤหาสน์ของเซนิธเสียอีก...

ความคิดนั้นทำให้ผมอมยิ้มเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว คฤหาสน์ใต้ดินที่ผมเคยอยู่มาหลายปีนั้นแม้จะกว้างขวางและเต็มไปด้วยทรัพยากรมหาศาล แต่ก็ไม่เคยมีความสวยงามแบบที่ต้องการโอ้อวดให้ใครเห็นเลยแม้แต่น้อย ต่างจากที่นี่ที่ทุกตารางนิ้วดูเหมือนถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเครื่องยืนยันสถานะของสถาบัน

ผมเดินเข้าไปในล็อบบี้ พื้นหินอ่อนขัดเงาสะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง แสงระยิบระยับกระจายไปทั่วห้องราวกับดวงดาว เจ้าหน้าที่หอพักยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้แกะสลัก

ผมยกข้อมือขึ้นแสดงกำไล

เจ้าหน้าที่สแกนข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนยิ้มและหยิบกุญแจทองเหลืองเล็ก ๆ ยื่นให้

"ห้อง 214 ค่ะ ยินดีต้อนรับสู่หอพักลูนาเรีย"

"ขอบคุณครับ"

ผมเดินขึ้นบันไดหินไปจนถึงชั้นสอง เปิดประตูห้อง 214 เข้าไป

ภายในห้องกว้างขวางเกินคาด ผนังสีครีมอ่อนตัดกับพื้นไม้เนื้อแข็งขัดเงา หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวสวนด้านล่างได้เต็มตา แสงแดดสาดส่องเข้ามาทำให้ห้องดูสว่างไสวตลอดเวลา

แต่เมื่อมองให้ละเอียด...

เฟอร์นิเจอร์ภายในกลับมีเพียงเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

เตียงนอนหนึ่งหลังตั้งอยู่มุมห้อง ผ้าปูสีขาวสะอาดเรียบร้อย ห้องน้ำในตัวมีอ่างอาบน้ำหินอ่อนขนาดพอเหมาะ และตู้เสื้อผ้าไม้บานใหญ่ที่เมื่อผมเปิดออกดู...

ภายในมีเพียงชุดนักเรียนของสถาบันแขวนเรียงกันไม่กี่ชุดเท่านั้น

ไม่มีโต๊ะทำงาน ไม่มีชั้นหนังสือ ไม่มีเครื่องประดับตกแต่งใด ๆ

ผมเข้าใจได้ทันที

ของทุกอย่างต้องซื้อด้วยคะแนนเองทั้งหมด...

ความหรูหราของตัวอาคารเป็นเพียงเปลือกนอกที่สถาบันสร้างไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ แต่ในทางปฏิบัติ นักเรียนทุกคนเริ่มต้นจากศูนย์เท่ากันหมด ไม่ว่าจะเป็นทายาทตระกูลดยุคหรือเด็กกำพร้าไร้ตระกูลอย่างที่ผมควรจะเป็น

นี่คงเป็นอีกวิธีหนึ่งที่สถาบันใช้ยืนยันคำว่า "นักเรียนทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน"

ผมปิดประตูห้อง ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้เคียง ก่อนดึงอุปกรณ์ติดต่อออกมาจากสวนแห่งเงา

ผมส่งมานาเข้าไปในอุปกรณ์ชิ้นแรก

"อัลเฟรดครับ"

ไม่นานนัก เสียงของอัลเฟรดก็ดังขึ้น เบาแต่ชัดเจน ราวกับเขายืนอยู่ในห้องเดียวกัน

"เข้าไปถึงเรียบร้อยแล้วสินะครับ"

"ครับ"

ผมตอบ

"อันดับที่ได้คือเจ็ด จากนักเรียนทั้งหมดที่สอบผ่านปีนี้"

ความเงียบสั้น ๆ ดังขึ้นที่ปลายสาย ก่อนอัลเฟรดจะตอบด้วยน้ำเสียงพอใจ

"เกินคาดไปมากครับ ยินดีด้วย"

"ขอบคุณครับ"

"มีอะไรผิดปกติระหว่างเข้าตรวจสอบไหมครับ"

"ไม่มีครับ ผ่านไปได้ด้วยดี"

ผมนึกถึงการห่อหุ้มอุปกรณ์ด้วยอัมบราที่เพิ่งทำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ไม่จำเป็นต้องเล่ารายละเอียดนั้นให้อัลเฟรดฟังตอนนี้ เดี๋ยวคงมีโอกาสรายงานทีหลัง

"ดีครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอวางสายก่อนนะครับ ระวังตัวด้วย"

"ครับ"

ผมเก็บอุปกรณ์ชิ้นแรก ก่อนหยิบอุปกรณ์ชิ้นที่สองขึ้นมา — อุปกรณ์ติดต่อของภาคีรุ่งอรุณ

ผมส่งมานาเข้าไป

"นี่ เนอร์กัล แทรกซึมสำเร็จ"

ผมรายงานสั้น ๆ ตามระเบียบการติดต่อที่เคยได้รับแจ้งไว้

เสียงตอบกลับดังขึ้นในทันที เป็นเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แหบเล็กน้อย ปิดบังตัวตนด้วยเวทแปลงเสียงอย่างชัดเจน ไม่มีทางระบุอายุ เพศ หรือแม้แต่เชื้อชาติของเจ้าของเสียงได้เลย

"รับทราบ"

สั้น ห้วน ไร้อารมณ์

เนอร์กัล...

ภายในภาคีรุ่งอรุณ ไม่มีใครล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน สมาชิกทุกคนถูกเรียกด้วยโค้ดเนมเท่านั้น แม้แต่ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าคนที่กำลังพูดกับผมอยู่ตอนนี้คือใคร อาจเป็นขุนนางระดับสูง อาจเป็นพ่อค้าธรรมดา หรืออาจเป็นสมาชิกครอบครัวเดียวกับที่ผมเคยรู้จักมาก่อนก็ได้ ไม่มีทางรู้เลย

"รอรับคำสั่งต่อไปได้เลย"

เสียงนั้นพูดต่อ

"อย่าติดต่อเข้ามาบ่อยเกินความจำเป็น"

การติดต่อตัดขาดลงทันที ไม่มีการกล่าวลา ไม่มีคำถามเพิ่มเติมใด ๆ

ผมเก็บอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นกลับเข้าไปในสวนแห่งเงาอย่างระมัดระวัง ก่อนล้มตัวลงนอนบนเตียง

เตียงนุ่มกว่าที่คาด ผ้าปูเรียบเนียนสัมผัสผิวได้อย่างสบาย ผมเหยียดแขนขาออก ปล่อยให้ร่างกายจมลงไปในที่นอนอย่างช้า ๆ

พรุ่งนี้คือวันเริ่มเรียนอย่างเป็นทางการ

ผมหลับตาลง ทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เช้า

อันดับเจ็ด...

ตะเกียงที่ปลอดภัย...

อุปกรณ์ติดต่อที่ซ่อนสำเร็จ...

โค้ดเนมใหม่ที่เพิ่งได้ใช้เป็นครั้งแรก...

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

แต่ในความเงียบก่อนหลับ ผมก็อดคิด

ไม่ได้ว่า...

นับจากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าหลายสิบคนโดยไม่มีอัลเฟรดคอยกำกับดูแลอยู่ใกล้ ๆ อีกต่อไป

นี่คือการทดสอบครั้งใหม่ที่ต่างออกไปจากทุกอย่างที่ผมเคยเจอมา