[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)

        ผมเอาสัญญาให้อีกฝ่ายดูทันที

        [กลุ่มดาว‘ปรมาจารย์แห่งการป้องกัน’ เริ่มอ่านหนังสือสัญญา]

        จู่ ๆกงพิลดูที่เลือดไหลท่วมอยู่ชั้นล่างก็ร้องตะโกนเสียงดังในเมื่อมันเป็นถ้อยคำของกลุ่มดาวผู้สนับสนุนตัวเอง เจ้านั่นก็คงได้ยินข้อความเหมือนกัน

        “อะ...อะไรกัน!ข้อความนี่มันอะไร!”

        จะเป็นอะไรได้ล่ะ นายกำลังถูกขายไง

        “มะ...มีเรื่องอะไรหรือครับคุณพิลดู”

        [กลุ่มดาว‘ปรมาจารย์แห่งการป้องกัน’ ขอเวลาคิดสักครู่]

        และไม่นานหลังจากนั้นก็ได้รับข่าวน่ายินดี

        [กลุ่มดาว ‘ปรมาจารย์แห่งการป้องกัน’ เพิ่มข้อย่อยในสัญญา]

        [กรณีที่เห็นด้วยกับข้อย่อยเพิ่มเติมนี้กลุ่มดาว ‘ปรมาจารย์แห่งการป้องกัน’จะยินยอมทำสัญญากับคุณ]

        ผมลงมืออ่านสัญญาทันที

        ...

        14. อวตารคิมดกจา(ผู้ร่างสัญญาดังต่อไปนี้)ยอมรับในสิทธิ์การถือครองทรัพย์สินของปรมาจารย์แห่งการป้องกัน(ผู้รับสัญญาดังต่อไปนี้) และจะรับรองชีวิตความอยู่รอดของ ‘กงพิลดู’ ซึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้รับสัญญา

        15. ผู้ร่างสัญญาจะต้องคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกาย ‘กงพิลดู’ ซึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้รับสัญญาให้พัฒนาเติบโตได้อย่างดี

        ...

        รับรองชีวิตความอยู่รอดและการพัฒนา...ความจริงไม่จำเป็นต้องใส่เรื่องพวกนี้เข้ามาก็ได้ถ้ากงพิลดูกลายเป็นแขนขาของผม อย่างไรผมก็ต้องคอยเลี้ยงดูเขาไม่ให้ตายอยู่แล้วดังนั้นหัวข้อที่สำคัญจริง ๆ สำหรับผมจึงมีแค่ข้อสามข้อเดียว

        3. ผู้ร่างสัญญาตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะได้รับสิทธิ์ในการออกคำสั่ง ‘กงพิลดู’ซึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้รับสัญญา (สูงสุด 10 ครั้งต่อวัน)

        ผมพยักหน้าหลังจากตรวจสอบเนื้อหาในสัญญาเสร็จเรียบร้อย

        “ทำสัญญา”

        สายใยบาง ๆ เชื่อมต่อระหว่างผมกับกงพิลดูได้ยินเสียงข้อความจากระบบดังขึ้น

        [สัญญาเสร็จสมบูรณ์]

        [อ้างอิงจากสัญญา คุณได้กลายเป็น ‘ผู้สนับสนุนร่วม’ ของอวตาร ‘กงพิลดู’]

        [อ้างอิงจากสัญญาคุณได้รับสิทธิ์ในการออกคำสั่งอวตาร ‘กงพิลดู’]

        [สัญญาดังกล่าวมีกำหนดระยะเวลา 5ปี กรณีที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆสัญญาจะถูกต่ออายุโดยอัตโนมัติ]

        ได้ตัวกงพิลดูเจ้าแห่งป้อมปราการติดอาวุธมาง่าย ๆแบบนี้ ถ้ายูจุงฮยอกรู้เข้าหมอนั่นจะต้องตกใจจนสลบแน่

        ถ้าไม่ได้อ่านนิยายไปจนถึงช่วงครึ่งหลัง ผมเองก็คงไม่รู้ว่า <สัญญาผู้สนับสนุน> เอามาใช้ทำแบบนี้ได้ด้วยเหมือนกัน

        ผมส่งโพชั่นฟื้นฟูให้ยูซังอา

        “อันนี้ช่วยเอาให้กงพิลดูทีนะครับให้เขาทุกสี่สิบนาทีก็พอ”

        ต้องทำแบบนั้นเขาถึงจะเคลียร์ซีนาริโอหลักได้กงพิลดูรับโพชั่นผ่านทางยูซังอา เขาเงยหน้าขึ้นมามองทางนี้

        “นี่มันอะไรกัน”

        “กินแล้วสู้ซะ”

        กงพิลดูมีท่าทีสงสัยอยู่ครู่หนึ่งแต่เพียงไม่นานก็เปิดจุกโพชั่นออก ควันสีน้ำเงินลอยคลุ้งออกมาป้อมปืนที่ถูกทำลายฟื้นกลับสู่สภาพเดิม

        [พลังเวทของตัวละคร ‘กงพิลดู’ ได้รับการฟื้นฟู]

        กงพิลดูเช็ดริมฝีปากที่เลอะโพชั่นแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม

        “ไอ้โง่คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยกโทษให้แกหรือไง ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่วันนั้นจะเป็นวันตายของแก...”

        “กงพิลดู หุบปาก”

        [‘สิทธิ์ในการออกคำสั่ง’ถูกเปิดใช้งานตามเงื่อนไขของสัญญา!]

        “อะ...อุ๊บ? อุ๊บอึบ?”

        คนน่าสมเพช ไม่รู้บ้างเลยว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร

        “พยายามสู้เข้าล่ะแล้วก็อย่ามายุ่งกับสมาชิกกลุ่มฉัน”

        “อุ๊บ! อุ๊บบบ...!”

        ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

        นัยน์ตาของยูซังอาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่ากงพิลดูทำตามคำสั่งของผมอย่างเชื่อฟัง

        “คุณดกจา? ทำไมจู่ๆ เขาถึงทำแบบนั้นล่ะคะ...”

        “ก็แค่ทำให้ผู้ร่างสัญญากลายเป็นผู้รับสัญญาเท่านั้นเองครับตอนนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกงพิลดูแล้วละครับ”

        ในตอนนั้นเองข้อความจากกลุ่มดาวก็ระเบิดทะลักเข้ามา

        [กลุ่มดาว ‘จอมวางแผนลับ’ ชอบใจไอเดียของคุณ]

        [กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ ทำกระบองกายสิทธิ์ตกเมื่อเห็นกลยุทธ์ของคุณ]

        [กลุ่มดาว ‘มังกรทมิฬแห่งนรกอเวจี’ คิดว่าคุณอวดดี]

        ...

        พวกที่สังเกตเห็นแล้วปรากฏตัวขึ้น ทั้ง ๆที่ผมอุตส่าห์แอบทำสัญญาแท้ๆถึงแม้ปรมาจารย์แห่งการป้องกันจะไม่ใช่กลุ่มดาวระดับสูงแต่อย่างไรก็ยังเป็นกลุ่มดาว

        มนุษย์ธรรมดาอย่างผมกลับกลายเป็น ‘ผู้สนับสนุนร่วม’ กับ ‘กลุ่มดาว’บรรดากลุ่มดาวทั้งหลายจึงตกตะลึงกันน่าดูท่ามกลางพวกเขามีพวกที่ต่อต้านผมเหมือนอย่าง ‘มังกรทมิฬแห่งนรกอเวจี’ อยู่ด้วย แต่ว่า...

        [กลุ่มดาวจำนวนมากให้ความสนใจในตัวคุณ]

        [กลุ่มดาวจำนวนมากต้องการเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]

        พวกกลุ่มดาวที่เพิ่งตระหนักได้ถึงคุณค่าของผมกลับมีมากยิ่งกว่าแค่พวกเขากลายเป็นผู้สนับสนุนของผม ก็จะสามารถใช้พลังของ ‘ปรมาจารย์แห่งการป้องกัน’ ได้ด้วย เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะปรารถนามัน

        ในตอนนั้นเองเจ้าของช่องที่กงพิลดูอยู่โทแกบีบีรยูก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ

        [ท่านกลุ่มดาวทั้งหลาย!ทะ...ทำไม...ทำไมจู่ ๆ ถึงไปกันหมดล่ะขอรับ!ยะ...อย่าไปเลยนะขอรับ!รออีกสักประเดี๋ยว...!]

        บีรยูกำลังอ้อนวอนอยู่กลางอากาศเมื่อจู่ ๆช่องก็พังไปอย่างรวดเร็ว

        ไอ้โทแกบีเวรที่สั่งการเพิ่ม ‘บทลงโทษอาหาร’ กับ ‘ค่าธรรมเนียมการมีชีวิตรอด’ ในสถานีกึมโฮ

        [เฮือกกก! มะ...ม่ายยย...!]

        ภาพของโทแกบีบีรยูค่อย ๆ เบลอ

        [ช่อง #BIR-3642 ถูกบังคับให้ปิดตัวเนื่องจากจำนวนผู้ติดตามลดลง]

        บีฮยองเหม่อมองช่องช่องหนึ่งถูกทำลายในขณะที่พูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเทา

        — นี่...ท่านดกจา

        ‘ทำไม’

        — เจ้า...หรือเจ้าเล็งกงพิลดูไว้ตั้งแต่แรก?บ้าไปแล้ว...ได้ยังไงกันมนุษย์อย่างเจ้า...นี่ข้าทำสัญญากับตัวอะไรกันแน่เนี่ย

        ผมยักไหล่ไม่สนใจเอาเป็นว่าทางนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว งั้นย้ายไปที่อื่นกันเลยดีมั้ยนะผมหันไปพูดกับสมาชิกกลุ่มที่ยังดูสับสน ไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้

        “ทุกคนครับ ขอโทษด้วยแต่ผมคงต้องขอปลีกตัวไปสักครู่นะครับ”

        “คะ? ตอนนี้เลยเหรอ”

        “มีที่ที่ต้องรีบไปน่ะครับที่นี่ให้คุณอีฮยอนซองกับคุณยูซังอาคอยเฝ้าไว้ก็พอไม่มีเรื่องอะไรต้องทำมากมายหรอกครับแค่นั่งพักไปพลางคอยโยนโพชั่นให้กงพิลดูจนกว่าซีนาริโอจะสิ้นสุดลงก็พอครับ”

        จองฮีวอนถามขึ้น

        “แล้วฉันกับกิลยองล่ะคะ”

        “ไปกับผมครับ”

        “ไปไหนคะ”

        “อืม...มันออกจะอธิบายยากอยู่สักหน่อยเอาเป็นว่ามีคนเลวอยู่คนหนึ่งน่ะครับ”

        “คนเลวเหรอคะ”

        “ครับคนเลวที่หนีหายไปเอาไอเท็มคนเดียวโดยไม่สนว่าใครจะเป็นหรือตายตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเราจะไปตบกะโหลกมันกัน”

        และจะตบให้สุดแรงเลยด้วย

        จองฮีวอนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม

        “...เลวกว่ากงพิลดูอีกเหรอคะ”

        ผมหยุดคิด แล้วจึงตอบกลับไป

        “เลวกว่าเยอะเลยครับ”

        “งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ”

        “รายละเอียดเดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังระหว่างทางนะครับ”

        ผมพาอีกิลยองกับจองฮีวอนที่ดูจะยินดีมากไปด้วยกันแต่แล้วก็มีใครบางคนคว้าไหล่ผมเอาไว้ อีจีฮเยนั่นเอง

        “เดี๋ยว นี่ลุงจะไปไหน”

        เซ้นส์ไวจริง

        “เยี่ยม เธอก็ตามมาด้วยเลยสิ”

        “ไปไหน”

        “ยูจุงฮยอกตกอยู่ในอันตราย”

        อีจีฮเยยิ้มอย่างขบขันดูเหมือนเธอจะคิดว่าผมแค่พูดล้อเล่น

        “พูดบ้าอะไรอาจารย์เนี่ยนะจะตกอยู่ในอันตราย”

        พอเห็นว่าสีหน้าของผมยังดูเคร่งเครียดไม่เปลี่ยนรอยยิ้มขบขันบนใบหน้าอีจีฮเยก็จางหายไปเช่นกัน

        “...จริงดิ? ไม่สิลุงรู้ได้ไง”

        รู้ได้ยังไงน่ะเหรอบางทีอาจจะเป็นเพราะฉันคือผู้ที่รอบรู้เรื่องเกี่ยวกับอาจารย์ของเธอมากที่สุดในโลก...ไม่สิอันดับที่สองของโลกละมั้ง

        ผมมองดูเวลาพลางเอ่ย

        “หมอนั่นเข้าไปในดันเจี้ยนลับตรงทางออกหนึ่งใช่มั้ย”

        “อ๊ะ?”

        “และนี่ก็เข้าไปได้สิบเอ็ดชั่วโมงแล้ว?”

        “อา...”

        อีจีฮเยอุทานเสียงแผ่ว

        เท่าที่ผมจำได้ ยูจุงฮยอกในนิยายจะบุกเข้าโจมตี ‘ดันเจี้ยนลับ’ ในชุงมูโรรวมทั้งหมดแปดครั้งในบรรดานั้นเขาล้มเหลวสองครั้ง ส่วนอีกหกครั้งทำได้สำเร็จปัญหาคือไอ้สองครั้งที่ล้มเหลวนั่นมันไปกระจุกอยู่ในช่วงการย้อนกลับรอบแรก ๆรอบที่ 8 กับรอบที่ 11 และยูจุงฮยอกในรอบที่8 ก็ตายใน ‘ดันเจี้ยนลับ’ ที่ชุงมูโร

        แต่ยูจุงฮยอกในตอนนี้คือ...รอบที่ 3

        “ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้วันนี้ยูจุงฮยอกจะตาย”

        ถ้าการคาดการณ์ของผมถูกต้องตอนนี้ไอ้ผู้ย้อนกลับเฮงซวยของพวกเราคนนั้นจะต้องอยู่ในจุดพีกของ ‘รูทปลาแสงอาทิตย์’[1] แน่

[1] ปลาแสงอาทิตย์ (Ocean Sunfish) หรือปลาโมลาโมลา (Mola mola) ปลาที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดลักษณะลำตัวกลมแบน ปากคล้ายนกแก้ว ครีบเล็กบาง หางสั้นกุดทำให้มันควบคุมทิศทางขณะว่ายน้ำได้ไม่ดีนักโชคดีที่ผิวหนังค่อนข้างหนาทำให้ปลาแสงอาทิตย์ที่โตเต็มวัยสามารถเอาตัวรอดจากผู้ล่าในมหาสมุทรได้แต่กว่าจะโตเต็มวัยจนมีผิวหนังที่หนาพอนั้นก็มักตกเป็นเหยื่อของสัตว์ทะเลต่าง ๆโดยเฉพาะแมวน้ำ อาจเพราะเหตุนี้ทำให้มันถูกจัดเป็นปลาที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์แม้ว่าจะออกไข่ครั้งละเป็นจำนวนมหาศาลก็ตามพฤติกรรมอย่างหนึ่งของปลาชนิดนี้คือชอบขึ้นมาอาบแดดบนผิวน้ำเพื่อฆ่าปรสิตที่เกาะตามผิว นอกจากนี้มันยังมักว่ายชนเรืออยู่บ่อย ๆด้วย