หากจะบอกว่าพยัคฆ์ขาวเนตรชาดคือตัวแทนแห่งการจู่โจมที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับเดียวกันซึ่งหากหาทางขัดขวางการโจมตีของมันได้ก็ย่อมมีโอกาสชนะ
เช่นนั้นสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าไป๋ฉางเซิงและเจียงจืออวี๋ในตอนนี้ก็คือการป้องกันที่ก้าวข้ามระดับเดียวกันไปมาก!
เต่าศิลาร่างยักษ์ค่อยๆก่อตัวขึ้นตามการรวมตัวของแสงจากภาพฉายโฮโลแกรม
แม้ร่างจะยังก่อตัวไม่สมบูรณ์แต่กลิ่นอายที่ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับปฐพีนั้นกลับทำให้ไป๋ฉางเซิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาอาจจะยังไม่รู้จักสัตว์อสูรมากนักแต่จุดเด่นของฝ่ายตรงข้ามนั้นชัดเจนเสียจนไม่ต้องเสียเวลาทำความเข้าใจเลยแม้แต่น้อย
พลังเลือดที่แข็งแกร่งพ่วงด้วยการป้องกันระดับขีดสุด!
หากตอนนี้อยู่ในทุ่งร้างไป๋ฉางเซิงคงไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวที่จะหันหลังหนีไปเสียตั้งแต่ตอนที่มันยังก่อร่างไม่เสร็จ
ทว่าตอนนี้เขากำลังพิชิตหอพิชิตดาวต่อให้ในใจจะไม่อยากสู้กับมันแค่ไหน เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเดินจากไปเฉยๆ
อย่างมากก็แค่ล้มเหลวในการขึ้นหอคอยไม่ได้ถึงกับตายจริงๆ เสียหน่อย
และที่สำคัญยิ่งกว่าคือเจียงจืออวี๋ที่กำลังจ้องมองเต่าหินหนามตัวนั้นอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
“เต่าหินหนาม... แรงสั่นสะเทือนของพลังเลือดแบบนี้บางทีมันอาจจะก้าวข้ามขีดจำกัดเจ็ดพันไปแล้ว”
“แถมการโจมตีทางกายภาพหรือเวทมนตร์ทั่วไปก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย”
“ต่อให้สร้างความเสียหายได้ แต่ค่าความเสียหายจริงๆ ก็จะถูกลดทอนลงไปมหาศาล”
“หาทางถ่วงเวลามันไว้ รอฉัน!”
สิ้นเสียงของเจียงจืออวี๋ทั้งร่างของเธอก็ดูเหมือนจะจมดิ่งลงสู่ความสงบนิ่งทันที
ไป๋ฉางเซิงที่ยืนอยู่ข้างกายรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าภายในร่างกายของเจียงจืออวี๋ราวกับมีพลังงานบางอย่างที่บ้าคลั่งกำลังพลุ่งพล่านอยู่
เมื่อเห็นดังนั้นไป๋ฉางเซิงก็เข้าใจแผนการของเธอในทันที
การโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ทั่วไปอาจจะทำอะไรมันได้ยากแต่เห็นได้ชัดว่าการโจมตีทางจิตนั้นไม่อยู่ในเงื่อนไขนี้
ในเมื่อมันเป็นวิธีการโจมตีที่เริ่ม‘ปลดล็อก’ ได้ก็ต่อเมื่อถึงระดับจ้าวอสูรหรือโหวแห่งยุทธ์ต่อให้การป้องกันของเต่าหินหนามจะแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีทางที่มันจะมีค่าความต้านทานพลังจิตได้ตั้งแต่ยังเป็นทหารอสูรระดับสาม
หากเจียงจืออวี๋สามารถใช้เข็มผลาญวิญญาณได้สำเร็จผลการต่อสู้ย่อมถูกตัดสินในพริบตา
เข็มผลาญวิญญาณนั้นมีอานุภาพมหาศาลขนาดราชันหมาป่ากระดูกเหล็กระดับจ้าวอสูรยังต้องชะงักจนเสียขวัญนับประสาอะไรกับเต่าหินหนามระดับทหารอสูรระดับสาม?
ปัญหาเดียวที่มีคือเข็มผลาญวิญญาณจำเป็นต้องใช้เวลาในการสะสมพลังไม่น้อยเพื่อให้ระเบิดอานุภาพออกมาได้เต็มที่
แล้วเขาจะทำอย่างไรถึงจะถ่วงเวลาเต่าหินหนามที่มีค่าพลังเลือดมากกว่าตัวเองถึงสองเท่าตัวนี้ไว้ได้จนกว่าเจียงจืออวี๋จะสะสมพลังเสร็จ?
ไป๋ฉางเซิงบิดลำตัวเคลื่อนไหวช้าๆมาหยุดอยู่ด้านหน้าเจียงจืออวี๋ดวงตางูที่เรียวเล็กจ้องเขม็งไปยังเต่าหินหนามที่กำลังก่อตัวเสร็จสมบูรณ์ในระยะไกล
“โฮก~”
ทันทีที่เต่าหินหนามก่อร่างเสร็จสมบูรณ์เสียงคำรามที่ยาวเหยียดและกังวานราวกับเสียงแตรศึกก็ดังออกมาจากปากของมัน
สิ่งที่มาพร้อมกับเสียงนั้นคือระลอกคลื่นอากาศที่ซัดสาดออกมาอย่างบ้าคลั่ง
หอพิชิตดาวชั้นที่เก้าเต่าหินหนาม!
ไป๋ฉางเซิงไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวเขาสะบัดลำตัวปราดเปรียวพุ่งตรงไปยังเต่าหินหนามทันที
พร้อมกับอ้าปากงูเล็กน้อยเตรียมจะกัดลงไปที่เท้าข้างหนึ่งของมัน
เต่าหินหนามมีความสูงถึงหนึ่งเมตรครึ่งดูเหมือนไม่ใหญ่โตนัก แรงกดดันที่แผ่ออกมาก็ไม่รุนแรงเท่าพยัคฆ์ขาวเนตรชาด
แต่ความจริงแล้วร่างกายของมันกลมมน โดยเฉพาะกระดองบนหลังที่มีส่วนนูนแหลมออกมาคล้ายหนามทำให้ไป๋ฉางเซิงรู้สึกว่าไม่มีที่ให้ฝังเขี้ยวลงไปได้เลยแม้แต่การพันธนาการที่เผ่างูถนัดที่สุดก็ยังนำมาใช้ไม่ได้
เมื่อเทียบกันแล้วแม้ขาทั้งสี่ข้างของเต่าหินหนามจะปกคลุมด้วยเกล็ดหนาแต่มันก็ยังเป็นจุดที่น่าจะเจาะทะลวงได้ง่ายที่สุดแล้ว
ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้นไป๋ฉางเซิงก็ยังไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด
ถ้าจะบอกว่ามีข่าวดีเพียงอย่างเดียวก็คือเต่าหินหนามแบกรับภาระจากกระดองที่หนักอึ้งขนาดนี้ความเร็วของมันย่อมต้องช้ามากๆ อย่างแน่นอน
ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ยังพอมีความมั่นใจที่จะถ่วงเวลามันไว้ได้
ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายร่นเข้าใกล้กันเรื่อยๆจากสามสิบเมตรเหลือเพียงสิบเมตร ใช้เวลาไปเพียงวินาทีกว่าๆ เท่านั้นแต่ในจังหวะที่ไป๋ฉางเซิงเตรียมจะกัดลงไปเพื่อฉีดเมือกพิษเข้าสู่ร่างของมัน
จู่ๆความรู้สึกสังหรณ์ใจที่อธิบายไม่ถูกก็แล่นเข้ามาในหัว
เขาไม่ทันได้คิดปฏิกิริยาปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยซ้ำไป๋ฉางเซิงอาศัยเพียงสัญชาตญาณดิบดึงหัวงูที่พุ่งออกไปกลับมาอย่างสุดแรง
วินาทีต่อมาเต่าหินหนามที่เมื่อครู่ยังทำท่าทาง ‘นิ่งสงบ’กลับเปิดฉากโจมตีขึ้นอย่างกะทันหัน
เพียงไม่ถึงชั่วพริบตาเสียงขากรรไกรกระทบกันดัง ‘กรับ!’ ก็ระเบิดขึ้นข้างหูของไป๋ฉางเซิง
ช่างเฉียดฉิวเหลือเกิน...เต่าหินหนามพลาดการกัดไป๋ฉางเซิงไปเพียงสิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น
เพียงแค่ได้ยินเสียงก็รู้ได้ทันทีว่าหากถูกกัดเข้าไปเต็มๆ แรงละก็ความร้ายแรงคงไม่ด้อยไปกว่าการถูกพยัคฆ์ขาวเนตรชาดกัดเลยแม้แต่นิดเดียว
การป้องกันที่ได้รับจากเกราะศิลาคุ้มกายและกระดูกเหล็กของเขาคงยากจะต้านทานการกัดนี้ได้
หากเป็นเช่นนั้นต่อให้ไป๋ฉางเซิงจะไม่ถูก AI ของหอพิชิตดาวตัดสินว่าตายทันทีก็คงต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
เคราะห์ยังดีที่ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดนั้นทำให้เขายั้งแรงที่พุ่งออกไปไว้ได้ทันและหลบการโจมตีนี้พ้น
ไป๋ฉางเซิงที่ได้สติรีบถอยร่นออกมาทันทีไม่กล้าเปิดโอกาสให้มันได้โจมตีเป็นครั้งที่สอง
นี่มันคืออสูรตระกูลเต่าแน่เหรอวะ?
เต่าบ้านไหนจะใช้ความเร็วได้ขนาดนี้กัน!
เมื่อครู่นี้ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ขาวเนตรชาดยังไม่ทุลักทุเลขนาดนี้เลย
ไป๋ฉางเซิงสบถด่าในใจพลางถอนสมมติฐานที่เขามีต่อเต่าหินหนามทิ้งไปทั้งหมด
ยังไงซะมันก็เป็นถึงตัวตนที่มีค่าพลังเลือดถึงเจ็ดพัน มากกว่าเขาถึงสองเท่าต่อให้เป็นอสูรตระกูลเต่าที่มีจุดอ่อนเรื่องความเร็วแต่มันก็ยังสามารถระเบิดการโจมตีที่รุนแรงจนน่าตกใจออกมาได้
แต่จะว่าไปทั้งหมดนี้เป็นเพราะไป๋ฉางเซิงประมาทเลินเล่อและมั่นใจในตัวเองมากเกินไป
เขาจึงได้ตัดสินไปเองโดยพลการว่าฝ่ายตรงข้ามจะเชื่องช้าทั้งที่ยังไม่รู้จักมันดีพอไม่อย่างนั้นหากเตรียมใจไว้ก่อนและเผื่อแรงไว้สักสามส่วนย่อมไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้
ร่างเรียวยาวเคลื่อนไหวเลื้อยไปมาอย่างต่อเนื่องความตื่นตระหนกเมื่อครู่ยังคงอยู่ ไป๋ฉางเซิงจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไปโจมตีอีก
ตราบใดที่ความสนใจของมันยังอยู่ที่เขาเขาก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนโจมตี
ขอเพียงรอให้เจียงจืออวี๋สะสมพลังเสร็จเมื่อนั้นย่อมถึงวันตายของเต่าหินหนาม!
ทว่าภาพเหตุการณ์นี้ที่ปรากฏต่อสายตาของผู้คนที่อยู่ด้านนอกหอพิชิตดาวกลับดูประหลาดและน่าฉงนใจยิ่งนัก
“ทำไมเจียงจืออวี๋ยังไม่ลงมืออีก?”
“ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงวิญญาณของตัวเองออกไปรับหน้าอยู่ฝ่ายเดียวเธอคงไม่คิดจะให้งูเกล็ดขาวนั่นสู้กับเต่าหินหนามตัวคนเดียวหรอกนะ?”
“บ้าไปแล้ว? ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้างูเกล็ดขาวนั่นจะเจาะการป้องกันของเต่าหินหนามเข้าไหมต่อให้เจาะเข้าเต่าหินหนามที่มีพลังเลือดถึงเจ็ดพันก็ไม่ใช่สิ่งที่งูเกล็ดขาวจะรับมือได้เลยสักนิด”
“หรือว่าเธออยากจะถ่วงเวลา เพื่อให้ตัวเองยืนระยะได้นานขึ้น?”
“แต่มันมีปัญหาอยู่ที่ว่า วิธีคำนวณคะแนนของหอพิชิตดาวจะเรียงตามจำนวนชั้นหากจำนวนชั้นเท่ากัน ก็จะดูเวลาที่ใช้ในการผ่านด่านของชั้นก่อนหน้าเป็นตัวตัดสิน”
“การที่เธอถ่วงเวลาแบบนี้ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ”
“แล้วเธอทำอะไรของเธออยู่กันแน่?”
“จะสู้ก็ไม่สู้ จะถอยก็ไม่ถอย”
เหล่านักศึกษาสุ่ยมู่ต่างไม่เข้าใจว่าเจียงจืออวี๋ต้องการจะทำอะไรแม้แต่นักศึกษาปีสองปีสามก็ยังดูไม่ออก
หากเป็นสถานการณ์ปกติหลังจากที่รู้ว่าเป็นเต่าหินหนาม ทุกคนย่อมต้องพุ่งเข้าไปลองดีโจมตีดูสักสองสามรอบ
จากนั้นพอมันกัดเข้าให้หรือพบว่าตัวเองทำลายการป้องกันของมันไม่ได้จริงๆ ถึงจะยอมถอนตัวออกมา
แต่การกระทำของเจียงจืออวี๋กลับต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง
เธอไม่แม้แต่จะลองดูเลยด้วยซ้ำ
คนเดียวที่สังเกตเห็นความผิดปกติคือคณบดีคณะเวทมนตร์
เขาราวกับสัมผัสถึงบางอย่างได้จู่ๆ ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงพริบตาหนึ่ง
“เดี๋ยวก่อน... ความรู้สึกนี้มัน... เวรแล้ว!”
4.85M
