ครั้นเมื่ออี้เฉินน้อย ถอยหนีออกมาได้ เขาเองก็ขอร้องด้วยเช่นกัน "พวกท่านทั้งหลาย ช่วยเขาเร็วเข้า!!"
ชายหนุ่มคนหนึ่งภายในกลุ่ม กล่าวคำพูดออกมา ให้อี้เฉินใบหน้ายกยิ้ม ราวกับเป็เื่สนุก “เ้าสิ ควรต้องเข้าไปช่วยเขา มัวยืนบื้อทำซากอะไรอยู่”
อี้เฉินน้อย เขาหน้ามืดทะมึนขึ้นมาทันที ทว่าเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นไหว เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อเห็นแมงมุมดำขนาดเท่าตัวคน พุ่งโจมตีเข้าใส่ร่างชาวบ้าน ที่ถูกใยแมงมุมตึงร่างไว้ ตวัดอุ้มเท้าอันแหลมคมของมัน ตัดผ่าร่างชายหนุ่มจนขาดครึ่ง เือาบนองพื้น เปรอะเปื้อนไปโดนอี้เฉิน ไม่มีเสียงร้องโหยหวน ของชายหนุ่มออกมาสักประโยค
อี้เฉินน้อย ถึงกับตัวสั่นเทิ้ม ครั้นเห็นเืที่พุ่งกระฉูด ออกมามากมายเป็ครั้งแรก ส่งกลิ่นคาวเื ความตายลอยออกมาคละคลุ้ง ก้นที่จ้ำเบ้าอี้เฉิน รีบเร่งตะกุยฝีเท้าหนีอย่างฉับไว ด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน ความหวาดกลัวแล่นพล่าน ...ชายหนุ่มที่เหลือรอดอีกคน เองก็หวาดกลัวเป็อย่างมากเช่นกัน แขนขาสั่นเทิ้มยิ่งกว่าอี้เฉินเสียอีก
เทียนอิงเอ่ยเสียงเรียบออกมาก้อง เมื่อกวาดสายตาพิจารณา “บริเวณแห่งนี้ มันน่าจะเป็เขตรังของมัน สมุนไพรที่เติบโต คงจะมาจากซากสัตว์อสูรพวกนี้ทำให้มันเติบโตอย่างรวดเร็วซินะ”
อี้เฉินน้อย ได้ยินเขากำหมัดไว้จนแน่น 'เหมือนว่าเขาจะติดตาม กลุ่มคนมาผิดเสียแล้ว ไม่คิดกลุ่มคนพวกนี้จะยืนดูเสียอย่างนั้น ไม่คิดเข้ามาช่วยพวกเขาแม้แต่น้อย'
เทียนอิงกับพวก พุ่งเข้าโจมตี แมงมุมพวกนั้นอยู่แค่ขั้น สร้างรากฐาน แต่ด้วยความที่มีหลายตัวทำให้ เทียนอิงที่อยู่ขั้นรวมลมปราณ ระดับต้น ก็สามารถจัดการได้อย่างสบาย ด้วยขั้นพลังที่สูงกว่าหนึ่งขั้น เพียงะเิปราณพลัง
สร้างปราณพลังไฟห่อหุ้มกาย เข้าโจมตีไม่กี่สิบกระบวนท่า แมงมุมอสูรเ่าั้ก็พลันดับสลาย กลายเป็หมอกเืไร้ทางต่อต้าน
เทียนอิง เอ่ยสั่งการให้ อี้เฉินกับ ชาวบ้านที่เหลืออีกคนให้ไปเก็บสมุนไพร ประหนึ่งชายหนุ่มเอ่ยสั่งการบ่าวไพร่ “เ้า ไปเอาสมุนไพรมา!!”
อี้เฉิน กับชาวบ้านอีกคนไม่รอช้า เข้าไปนำสมุนไพรทั้งหมดที่เก็บกลับมา มอบให้ เทียนอิง แต่ทั้ง2กลับไม่ได้อะไรตอบแทนเลยแม้แต่น้อย นั่งมองดู เทียนอิงแจกจ่ายสมุนไพรล้ำค่า ให้เหล่าศิษย์ในสำนัก ไม่แม้จะแบ่งให้พวกชาวบ้าน แม้แต่ต้นเดียวก็ตาม
อี้เฉิน ถึงกับไม่พอใจ "แล้วสมุนไพร พวกข้าล่ะ!!”
“ใจเย็นเ้าหนู นี่ยังแค่ ปากทางเข้า เท่านั้น” เทียนอิง กล่าวออกมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเ็า แรงบีบคั้น ก่อนเขาจะแสยะยิ้มเ้าเล่ห์ออกมา
“ใครจะไปรู้ข้างในอาจมี สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ อยู่ก็เป็ได้” ทันใดนั้นเสียงขำขัน พวกเขาก็ดังออกมาก้อง ส่งให้อี้เฉินกับชาวบ้านอีกคนหน้าบูดบึ้ง
ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป ครั้นเมื่อพวกเขายิ่งเดินเข้าไปก็รับรู้ ถึงแรงกดดันที่มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังจะฝ่ากันเข้าไปเมื่อพวกเขา ได้สมุนไพร ระดับ ศักดิ์สิทธิ์ มาอีกต้น ทำให้พวกเขายิ่งปีติยินดี แรงกดดันที่น่าคร้ามเกรงด้านหน้าถูก ของล้ำค่าบดบังไว้จนมืดมิด ไม่หวาดกลัวสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอีกต่อไป
“พี่เทียนอิง ดูสิ นี่มันสมุนไพร ระดับ ศักดิ์สิทธิ์ เลยนะหาได้ไม่ง่ายเลย” ชายหนุ่มกล่าวออกมา พร้อมเดินเอาสมุนไพรไปมอบให้ หัวหน้ากลุ่มของพวกเขา ด้วยสายตาชื่นบาน
แต่ อี้เฉิน ที่เห็นเขาเริ่มไม่สบอารมณ์เป็อย่างมาก 'ยิ่งเดินเข้าไปภายในยิ่งไม่เข้าท่า จะตายเมื่อใดก็คงขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น โชคของเขาไม่ได้มีมากมาย ให้ฝ่าบ่อลาวาพวกนี้ไปได้ทุกครา แถมดูท่า พวกมันก็คงไม่ให้สมุนไพร พวกเขาแน่ๆ'
ชายหนุ่มชาวบ้าน อายุ16ปี เขาเริ่มทนต่อไปไม่ไหว ยิ่งเดินเข้าไปความร้อนยิ่งสูง จนทำให้ิัหลุดลอกออกมาเป็แผ่นๆ ความหวังจะได้สมุนไพรเองก็ริบหรี่ ตัวเขาเริ่มที่จะยอมแพ้ จึงขอถอนตัวออกไป
เทียนอิงที่เห็นนั้น มองด้วยสายตาถมึงทึง ดุร้าย ะโออกมาลั่นทันใด “เ้าเดินถอย ทำซากอะไร เดินต่อไปด้านหน้าสิโว๊ย!!”
ชาวบ้านผู้นั้น เขาไม่ฟังเทียนอิงอีกต่อไป “ข้าจะกลับบ้านไปหาน้องสาวข้า!!” ครั้นสิ้นคำพูดของเขา เขาสืบฝีเท้าเดินหันหลังจากไป อยากจะมีชีวิตรอดกลับไปให้ได้
เทียนอิง เขาส่ายหัวน้อยๆ ออกมา ก่อนในเสี้ยวขณะ ฝ่ามือเขาจะเอื้อม ดึงดาบ ตวัดฟาดคอชายผู้นั้นจนขาดดิ้น เืสีแดงสด พุ่งกระฉูดออกมาเป็สาย
อี้เฉินที่เห็นถึงกับ ยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลง หัวใจเต้นโครมครามอย่างรุนแรง เขาคิดในใจ 'ดันมากับพวกคนเหี้ยมเสียได้ มันฆ่าเราเป็ผักเป็ปลาแน่ หากคิดหนีแบบชายผู้นั้น'
'แล้วข้าจะทำเช่นไร ถึงจะรอดพ้นความตายไปได้ ต้องทำตัวเป็หมารับคำสั่งพวกมันอย่างนั้นหรือ แบบนี้ก็มีแต่ตายกับตาย' หัวสมองของอี้เฉินน้อย ครุ่นคิดจวนจะะเิ ก็ไม่อาจหาทางรอดได้
“เ้าเดินต่อไป หรือจะถอนตัวเลือกเอา” เทียนอิง กล่าวออกมาเสียงแข็ง มือพร้อมจะบั่นคอเด็กน้อยลง
อี้เฉินมองด้วยดวงตาที่โกรธเคือง แต่ก็ไร้หนทางหนี เหมือนในยามนี้เขา ราวกับเป็หนูติดจั่น จนหนทางที่จะหนี ก่อนจะเดินสืบฝีเท้าต่อไปอย่างแช่มช้า ระมัดระวังตัวขึ้นมาหลายเท่า
...ตอนนี้ เวลาก็ไหลผ่านไปเกือบสามวันแล้ว ที่พวกเขาเดินทางเข้าไปด้านในส่วนลึกของูเาไฟ หลายๆ คน จึงมีใบหน้าอิดโรย ปรากฏออกมาบนใบหน้า โดยเฉพาะเด็กน้อยอายุ13ปี อย่างอี้เฉิน
ทว่าครั้นเห็นสุดสายปลายทาง ที่มีหน้าผา พวกเขาถึงกับเบิกตาออกกว้างอ้าปากค้าง ครั้นเห็น สมุนไพรต้นหนึ่ง ที่เกิดเติบโตอยู่บริเวณริมผา ส่องแสงสกาว ยิ่งกว่าสมุนไพรก่อนหน้าหลาย10เท่า รูปร่างของมันเหมือนดอกไม้เป็สีเื แถมมีปราณพลังแพร่ออกมา เป็ระลอกคลื่น ให้ความรู้สึกน่าขนลุกแปลกๆ ทว่ามันมีพลังบางอย่าง ดึงดูดใจคนอยู่ไม่น้อย
เหล่าศิษย์ที่เห็นหลายคน ต่างรู้ได้ในทันที “นั้นมันสมุนไพร ระดับศักดิ์สิทธิ์ ไม่ก็ ระดับจักรพรรดิ” ศิษย์หลายสิบคน ตาร้อนฉ่าด้วยความโลภ พุ่งเข้าไปหมายจะเก็บเป็ของตน
แต่ทันใดนั้น สมุนไพรก็กระจายปราณพลังบางอย่าง สร้างเงารูปร่างัขึ้นมา ก่อนปลดปล่อยระลอกคลื่น เข้าโจมตี รอบอาณาเขตของตัวมัน เพียงร่างเงาั ตัวนั้นสะบัดหางก็สามารถ ฆ่าเหล่าศิษย์สำนัก เพลิงผลาญที่เข้ามาใกล้ ตายตกไปหลายสิบคนในเสี้ยวพริบตา
พวกที่เหลือต่างใจสั่นสะท้าน พวกเขาเริ่มหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้ ดอกไม้สีเืนั้นอีกต่อไป เทียนอิงผู้นำรุ่นเยาว์ เขาถึงกับหน้าชา ศิษย์สำนักเพลิงผลาญ พริบตาเดียวตายไปเป็10คน เขาตกตะลึงเป็อย่างมาก จนกายาเย็นเยือกด้วยความหวาดกลัว
"มันสมุนไพรบ้าอะไร หรือจะเป็สัตว์อสูรแปลงกายกัน!!" ศิษย์อีกคนพูดขึ้น แววตารู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย
“ท่านเทียนอิง หน้าจะเป็ สมุนไพรระดับจักรพรรดิ ข้าเคยอ่านเจอในตำราคล้ายๆ แบบนี้ดอกเป็สีเื มีร่างเงารูปร่างั ปล่อยปราณพลังโจมตีออกมาได้ มันคือ สมุนไพร ัโลหิต ระดับจักรพรรดิ อย่างแน่นอน มันมีฤทธิ์ทำให้กายาแข็งแกร่ง เปลี่ยนแปลงสายเื การที่จะเก็บมันต้อง มีขั้นพลังที่ สูง ถึงขั้นวีรชน จึงจะเก็บสมุนไพรได้"
ชายหนุ่ม กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น “ถ้าเราเก็บออกไปได้จะต้อง กลายเป็เื่ใหญ่ พลิกฟ้าอย่างแน่นอน” แต่พวกเขา ก็ไม่มีความสามารถ เข้าไปเก็บสมุนไพรระดับจักรพรรดิได้
เทียนอิง กำฝ่ามือจนแน่น ครั้นเห็นสมบัติ อยู่ตรงหน้าเขาแล้วแท้ๆ แต่ก็ไม่อาจเก็บมาเชยชมได้ ทว่าจะให้เขาถอยหนีไปง่ายๆ ก็ยังไงอยู่
ก่อนเทียนอิง เขาจะแสยะยิ้มออกมากว้าง จ้องมองอี้เฉินอย่างไม่วางตา "ลองเสี่ยงกับเ้าหนูนั้นดูแล้วกัน ปล่อยมันไว้ก็เสียของเปล่าๆ "
พร้อมเสียงแค่น ราวกับเป็คำสั่งกล่าวออกมา จากปากเทียนอิง “เ้าหนู เข้าไปเก็บมันมาให้ข้าซะ!!”
อี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน ดวงตาแดงก่ำราวเื ทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ไร้ทางเลือก สุดทางข้างหน้า ก็ดันเป็หน้าผา ร่วงไปก็ตกลงไปในปล่องูเาไฟ ถอยก็เท่ากับตาย
อี้เฉินเหมือนไร้ทางเลือก เขามั่นใจไอ้ พวกนี้จะฆ่าเขาปิดปาก ไม่คิดให้เขามีชีวิตรอดกลับไป บอกกล่าวเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นอยู่แล้ว
พร้อมอี้เฉินน้อย ก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือกมากนัก พวงแก้มที่มีเืฝาด อดไม่ได้ที่จะมีน้ำตาไหลลินออกมา หวาดกลัวสุดแสนอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ความร่าเริง สนุกสนาน ประหนึ่งถูกจุดไฟเผา ออกไปจากชีวิตของเขา แทนที่ด้วยแววตาเคียดแค้น บ้าคลั่ง
ทว่า เมื่อเด็กน้อยเดินเข้าไป ใกล้สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ สร้อยคอกระดูกที่คล้องคอเขาไว้ เหมือนเป็เครื่องราง ที่ท่านปู่ของเขาให้มา กลับสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา จนอี้เฉินน้อยรับรู้ได้ เหมือนมันทำปฏิกิริยา บางอย่างกับ สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ ปกป้องตัวของเขาไว้
ศิษย์สำนักเพลิงผลาญ คำรามออกมาเสียงดัง ระเบ็งเซ็งแซ่ "ทำไมไอ้เด็กนั้นเข้าไปใกล้ สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ แล้วไม่เป็อะไร ถ้าอย่างนั้นเราก็สามารถเอามันออกไปได้นะสิ" พวกเขาต่างโหร้องด้วยความยินดี คิดจะใช้เด็กน้อยเก็บ สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ ออกมา
ด้านเทียนอิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย "มันเข้าไปได้โดยไม่เป็อะไร ได้อย่างไร มันเป็แค่สามัญชน คนธรรมดาเองนะ? "
พวกเขาะโกันอย่างบ้าคลั่ง หมายให้อี้เฉินเก็บสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิมาให้ ถ้ามันเก็บสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ กลับมาให้พวกเขาได้ พวกเขาจะได้รางวัลก้อนโตแน่ "เ้ารีบเดินเข้าไปเก็บ สมุนไพร มาให้พวกเราเร็วเข้าสิ อย่ามัวแต่ยืนบื้อ"
อี้เฉินน้อย เขาไม่แม้จะสนใจเสียงนกเสียงกา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้ "หรือว่าสร้อยคอนี้จะเป็ เครื่องรางแบบที่ท่านปู่ว่าจริงๆ? "
อี้เฉิน ไม่รอช้าเดินตรงดิ่ง เข้าไปดึง สมุนไพรัโลหิต มาไว้ในมือทันที ก่อนจะหันกลับมามอง เทียนอิงกับพวกคนสำนักเพลิงผลาญ ด้วยความโกรธแค้น แววตาบ้าดีเดือดอยู่ไม่น้อย
“เ้าส่งมันมาให้พวกเราเร็วเข้า!!”
อี้เฉินสูดลมหายใจเย็น เข้าไปลึกจนเต็มปอด ทำสิ่งที่ทุกๆ คนไม่คาดคิด เมื่อหยิบสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ เข้าปากแล้ว กัดกินมันเข้าไป ด้วยความรวดเร็ว
“เ้า!! เ้า!! ไอ้เด็กเวร” พวกเทียนอิงต่างก็เดือดดาลบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นอี้เฉินเหลือไว้เพียงเศษใบ ไว้ให้พวกเขาดูต่างหน้า พวกเขาต่างก็ใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่คิดเด็กน้อยอายุ13ปี จะทำเื่เช่นนี้ลงไป แม้กระทั่งยอมตาย เพื่อไม่ให้พวกเขาได้มันไป
เทียนอิงที่ อยากจะสับอี้เฉินเป็หมื่นๆ ชิ้น จ้องมองด้วยแววตาอำมหิต “เ้ากินมันไปก็ มีแต่ตาย เ้าไม่สามารถดูดซับฤทธิ์สมุนไพรนั้นได้ รีบคายมันออกมาเสีย ข้าอาจจะยกโทษให้เ้า”
อี้เฉินน้อย หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง รู้ซึ้งถึงความโลภ ของเหล่าจอมยุทธ์ที่ไม่มีสิ้นสุด ปากสบถด่าออกมาในทันที "ถ้าให้พวกเ้า ก็ไม่ต่างจากคนโง่ สู้ทำให้พวกเ้า เสียดายไปชั่วชีวิตดีกว่า ฮ่าๆๆ "
เทียนอิง ครั้นเห็น เด็กน้อยกลืนสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ ลงคอไปจนหมดสิ้น เขาจึงคิดจะ ฆ่าสังหารคว้านท้อง เอาสมุนไพรออกมา ยิ่งคิด ตัวเขายิ่งโมโห ปล่อยปราณพลังปลายนิ้วสร้างลูกบอลเพลิงพุ่งเข้าใส่หัว เด็กน้อยในทันที หมายจะะเิหัวให้เป็จุน
“ย๊าก!!”
ทว่าหัวของอี้เฉินน้อย กลับไม่สลายกลายเป็หมอกเื ่บริเวณหางคิ้วถึงกับเป็แผลไฟไหม้ใหญ่ ถูกแรงะเิถอยกระเด็น จวนจะตกหน้าผาลงไป
พวกเขาใมาก อี้เฉินเป็เพียงสามัญชนธรรมดา แต่กับมีร่างกายที่แข็งแกร่ง อาจเป็เพราะฤทธิ์สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิเป็แน่ พร้อมศิษย์ที่เหลือไม่กี่หยิบมือ จะกล่าวเตือนชายหนุ่ม “พี่เทียนอิงใจเย็นก่อน”
อี้เฉิน ดวงตาปิดไปข้างหนึ่ง หางคิ้วเต็มไปด้วยาแไฟไหม้ แต่ก็ยังถือว่าดี ที่เขาไม่ตายตก ฤทธิ์ ของสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิทำให้ร่างกายของ อี้เฉินแข็งแกร่งขึ้น ผมของอี้เฉินเปลี่ยนเป็สีขาวโพลน ราวกับถูกดูดพลังชีวิตออกไป ร่างกายแตกร้าวลาวถ้วยแก้ว เริ่มแห้งเหี่ยวหมดเรี่ยวแรง ปากร้องคำรามก้อง ออกมาด้วยความเ็ป แต่ก็ไม่ตายเสียที
อี้เฉินที่ไร้ทางรอด อยู่ก็เหมือนตาย กายามีแต่ความเ็ป จึงคิดโดดหน้าผา ลงไปจบชีวิตภายในปล่องูเาไฟ เพื่อที่จะตายอย่างไม่ทรมาน
เทียนอิงกล่าวออกมาด้วยความบ้าคลั่ง "บัดซบ!! บัดซบ!! ข้าจะไม่ให้เ้าตาย อย่างสบายหรอกนะ!!" เขาปล่อยการโจมตีเข้าใส่อี้เฉิน อย่างบ้าคลั่งเกรี้ยวกราด หมายจะฉีกกระชาก อี้เฉินให้เป็ชิ้นเนื้อ แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว เด็กน้อยใช้แรงเฮือกสุดท้าย ตะเกียกตะกาย ตกลงไปภายใน ปล่องูเาไฟ ร่างพลันหายวาบลงไปภายในลาวา ไร้กระดูกให้กลบฝัง
พวกเทียนอิงที่เห็นยังรู้สึกเสียดาย สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิเป็อย่างมาก มันเป็สมุนไพรหายาก ไม่รู้ว่าชาตินี้ พวกเขาจะได้พบเจอมันอีกหรือไม่ มือทั้งสองกำหมัดจนแน่น ก่อนะโออกมากู่ก้อง "เ้าทำสำเร็จเ้าหนู ที่ทำให้พวกเราเสียดาย อย่างที่เ้าปรารถนา!!"
ชายหนุ่มในกลุ่มที่ก้มลงไปมองลาวาเดือด ปูดๆ กล่าวพูดออกมาด้วยความเสียดาย “มันคงตายไปแล้ว โดดลงไปในลาวาร้อนขนาดนั้น”
"พวกเราไปที่ วังวิหารกันดีกว่า ป่านนี้ค่ายกลคุ้มกัน คงถูกโจมตีใกล้จะถูกทำลายแล้ว ..ข้างในวังวิหารหน้าจะมี สมบัติเยอะ อาจจะได้วิชาติดไม้ติดมือมาบ้าง”
“ฮืมๆ พวกเ้าเก็บ เศษใบสมุนไพรระดับจักรพรรดิ กับแหวน มิติเก็บของคนอื่นๆ ที่ตายตก กลับไปด้วย จะได้มีข้ออ้างกับผู้าุโชราในสำนัก”
ชายหนุ่มขานรับในทันใด "ข้าเข้าใจแล้วพี่เทียนอิง"
ครั้นเมื่อ พวกเขาทั้ง 4 นัดแนะกันเป็อย่างดี เพื่อกันเหล่าผู้าุโชรา เดือดดาล
ศิษย์หลายคนที่ตายตก บางคนเป็ถึงลูกศิษย์ ของผู้าุโชราในสำนักเพลิงผลาญ หากไม่หาข้ออ้างดีดี ได้เป็เื่ใหญ่แน่ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น
...พวกเขาก็พลิ้วกายจากสถานที่แห่งนี้ไป ไม่ชายตามองสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป ครั้นนึกถึง มีแต่จะเสียอารมณ์พวกเขาเปล่าๆ
***
...ด้านอี้เฉินที่ตกลงไป เขาแทบบ้า ด้วยความเ็ปของ ฤทธิ์สมุนไพรที่รุนแรงเกินไป นึกว่าตัวเองจะตายตกไปแล้วเสียอีก ที่ไหนได้ดัน มาโผล่อีกที่หนึ่ง พร้อมร่างกาย อี้เฉินน้อย เริ่มแตกร้าวลุกลาม ราวกับถ้วยแก้วขึ้นเรื่อยๆ ทรมานไปสองวันสองคืน เหมือน ผ่านเวลาเป็ร้อยปี ะโออกมายังกับคนบ้าเสียสติ
"ทำไมข้าถึงยังไม่ตายเสียที ข้าทนจะไม่ไหวอยู่แล้ว" อี้เฉินน้อย ต้องแบกรับกับความเ็ป ครั้นเมื่อเขาทนไม่ไหวเมื่อใด เขาก็จะสลบเหมือดลงไป ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาได้ ก็จะร้องออกมาราวกับคนบ้า
...ผ่านไปเช่นนั้นอยู่หลายวัน กว่าอี้เฉินน้อยจะได้สติ ลืมตาตื่นขึ้นมาจริงๆ เขาก็รู้สึกเจ็บหัวเป็อย่างมาก ยกฝ่ามือกุมบริเวณหว่างคิ้วข้างขวา ที่เกิดาแไฟไหม้ ด้วยความเ็ป "ข้ายังไม่ตาย จริงหรือ แถมร่างกายก็กลับมาเป็ปกติอีกครา"
อี้เฉินดีใจอย่างมาก พอหันมองรอบๆ เหมือนอยู่ในวังวิหารใหญ่โต เห็นร่างัตัวใหญ่ั์ เท่าูเาลูกย่อมๆ ดวงตาของมันดั่งทับทิมเื เกล็ดสีดำทมิฬ มองแล้วน่าเกรงขาม มันจ้องมองมาที่อี้เฉิน อย่างไม่วางตา อดไม่ได้ที่จะทำให้อี้เฉิน สะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่
ัตัวนั้นจู่ๆ มันก็ หัวเราะออกมา "อิอิ" “ข้าไม่ได้หัวเราะแบบนี้ มาเป็หมื่นปีแล้วเ้าช่างน่าสนใจจริงๆ กินสมุนไพร ระดับจักรพรรดิ ที่กำเนิดจากเืข้า แล้วยังไม่ตายตก แถมดูดซับฤทธิ์สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิได้เป็อย่างดี สายเืของข้า ก็ยังแทรกซึมไปทั่วอนู ของร่างกายเ้า เปลี่ยนเืในกายเ้าให้บริสุทธิ์มากยิ่งขึ้น ถือว่าเ้ามีศักยภาพไม่เลว"
ัดำมันกล่าวคำพูดออกมาอีกครั้ง ทว่านำเสียงนั้นเย้ยหยัน เด็กน้อยอยู่บ้าง "ข้าอุตส่าห์ทำทางลับ เข้ามาในวังวิหารสืบทอด ด้วยการ โดดลงมาจากปล่องูเาไฟ ไม่เคยคิดว่าจะมีคนบ้าโดดลงมาจริงๆ ถือว่าเ้ายังมีดวงอยู่บ้าง เ้าหนูน้อย"
อี้เฉินที่ได้ยิน เขาถึงกับใบหน้าเหยเก อยากจะบอกเ้าัดำ ‘ว่าข้าโดดฆ่าตัวตายโวย ไม่ใช่ข้าดวงดี’
ัที่เห็นการกระทำของอี้เฉิน ก็หัวเราะอิอิใหญ่ "ช่างเป็เด็กน้อยที่ ตลกเสียจริงทำให้ข้าขำได้ตลอด เ้าไม่ต้องกลัว ข้าเป็แค่ร่างปราณจิตที่หลงเหลืออยู่ ตัวข้าได้ตายตกไปแล้ว"
ทันใด ัก็ค่อยๆ หดร่างจนตัวเล็กลงกลายเป็ หญิงสาวสวมอาภรณ์สีม่วง ยืนท่ามกลางอากาศ แววตาสุกใสดูขี้เล่น ผิวขาวดั่งหยกขาวเนียนละเอียด ใบหน้าโฉมสะคราญงามล่มเมือง ราวเซียนหญิง ลงมาจุติบนพื้นโลก ความงามของนางนั้น ชวนให้หลงใหล แม้แต่อี้เฉินน้อย ยังมองนางไม่กะพริบตา ในความงามของนาง
ครั้นเมื่อนางพลิ้วกายาลงมา บนพื้นได้ นางจ้องมองมาที่ เด็กน้อยในทันที ก่อนโบกมือเรียวเล็กของนาง ให้เด็กหนุ่มเข้าไปหา
อี้เฉินที่ไร้ทางไปไหนก็ รีบวิ่งเข้ามาประจบสอพลอ “คารวะท่านผู้าุโแสนสวย ท่านช่างงดงาม ดั่งเทพธิดา ความเมตตาก็น่าจะมีไม่น้อยใช่หรือไม่?” เด็กน้อยกะพริบตา ด้วยความอ้อนวอน
นางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ แล้วมองค้อน อิ้เฉินน้อยในทันที “เ้าหนูเ้าอายุเท่าไหร่กัน ยังเป็แค่เด็ก เ้าจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความงดงามของหญิงสาวกันเล่า”
“ข้ารู้ว่าความงามแบบท่าน ไม่เป็สองรองใครอย่างแน่นอน ในอาณาจักรนี้ ...ท่านทั้งสวยและสะดุดตา ชายใดเห็นเป็ต้องมอง” อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่หัวใจเต้นรัวเร็ว ด้วยความหวาดกลัว
นางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ “ปากหวานเสียจริงนะ เ้าหนุ่มน้อย แต่เสียงหัวใจเ้า ไม่อาจปกปิดข้าได้หรอกนะ มาใกล้ๆ ข้า ข้าไม่คิดฆ่าสังหารเ้าหรอก”
“ข้าจะให้สิ่งสืบทอดวิชากายาักับเ้า แต่ข้ามีข้อแม้ เ้าต้องตามหา ดินแดนจักรพรรดิที่แท้จริง เดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีหยุดยั้ง ตราบใดที่เ้ายังมีชีวิต เ้าจะต้องไปเหยียบ ดินแดนจักรพรรดิ มันคือคำสัญญาเื หากเ้าไม่มีใจที่จะไป คำสาปเืจะฆ่าสังหารเ้า"
อี้เฉินได้ยินก็พูดขึ้น "แค่ไปเองไม่ใช่หรือ แล้วที่ไหนกัน ข้าไม่เคยได้ยินชื่อดินแดนนี้มาก่อนเลย"
"เ้าหนูเ้ายังไม่รู้อะไร ข้าจะบอกให้ ดินแดนที่เ้าอยู่ ช่างเล็กกระจ้อย แผ่นดินนี้กว้างใหญ่กว่าที่เ้าคิดนัก เ้าต้องมี พลังที่สูงกว่านี้เ้า จะรู้อะไรหลายๆ อย่าง"