มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        ไม่นานทุกคนก็ปรากฏตัวในตำหนักใหญ่แห่งตระกูลหลงผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงนั่งอยู่บนบัลลังก์ วันนี้เกิดเรื่องมากมายแต่เรื่องที่น่าอายที่สุดกลับเป็นหลงจ้าน เพราะเขาคิดอยากฆ่าหลงเหยียนต่อหน้าแขกทุกคน

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงส่งจิตออกไปปกคลุมตระกูลหลง ก่อนจะพูดกับทุกคน“คาดว่าพวกเจ้าคงรู้เรื่องที่คนของสำนักบงกชมารปรากฏตัวหลังจากพวกเจ้าจากแล้วใช่หรือไม่หลงอี เจ้ามองเรื่องนี้อย่างไร”

        หลงอีก้าวมาข้างหน้าก่อนจะทำความเคารพผู้อาวุโส “ท่านพ่อสำนักบงกชมารเป็นสำนักมารร้าย วันนี้ถูกท่านขับออกไปคาดว่าพวกเขาต้องกลับมาเอาคืนแน่ พวกเราต้องระวังให้มากขึ้นข้าจะส่งยอดฝีมือออกไปเฝ้าตระกูลหลงให้มากกว่าเดิม”

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงพยักหน้า “อืม อู่หยาประมุขแห่งสำนักบงกชมารมีพลังระดับชีพมังกรขั้นที่แปดทว่าเขามีวิธีการลงมือที่พิเศษ พวกเจ้าต้องระวังให้มาก”

        “เรื่องที่สอง เรียกหลงหยุนฉีมาหาข้าข้าอยากถามถึงการตายของหลงเอ้าอวีด้วยตัวข้าเอง!”

        ไม่นาน ร่างเล็กก็ใช้ปลายเท้าเดินออกมาจากกลุ่มคนมากมาย

        “ท่านปู่ หลานอยู่นี่” ขณะที่พูดก็หันไปมองหลงเหยียนแวบหนึ่งพยักหน้าด้วยรอยยิ้มนางเดาได้แล้วว่าหลงเหยียนเล่าเรื่องการตายของหลงเอ้าอวีให้ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงแล้ว

        “ท่านปู่ วันนั้นข้ากับพี่เหยียนไปพบท่านผู้นำตระกูลที่หอรวมจิตพร้อมกันข้ารออยู่ด้านนอก เห็นเซียวปิงหลานที่บาดเจ็บถูกยกไปที่ห้องพี่ชายไม่รู้เพราะอะไรพวกเขาสองคนถึงมีปากเสียงกันขึ้น ข้าสงสัยเลยเข้าไปดูอยากห้ามปรามพวกเขาทั้งคู่”

        “เวลานี้เอง เซียวกงเป้ากลับมาแล้ว ข้าซ่อนอยู่ด้านนอกเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างกับตานึกไม่ถึงว่าหลังจากเข้าไปแล้วเขาจะฆ่าพี่ชายตายในฝ่ามือเดียวจากนั้นก็เดินจากไปด้วยความโมโห ตอนนั้นข้าวิ่งไปหาท่านพ่อแต่พบว่าเซียวกงเป้าไปถึงก่อนแล้ว”

        “จากนั้นพวกเขาสองคนก็ไปหาท่านผู้นำตระกูลแล้ว...”

        ขณะที่พูดนั้น หลงหยุนฉีกหันไปมองหลงจ้านผู้เป็นบิดาแวบหนึ่ง“ข้าไม่มีโอกาสเล่าเรื่องนี้เลย แต่ก็รู้ว่าต่อให้เล่าไปท่านพ่อก็คงไม่เชื่อข้าคิดถึงท่านพี่มาก และไม่มีทางเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น ฮือๆ …”

        เมื่อบุตรสาวของตนเป็นคนเล่าเรื่องนี้เอง หลงจ้านจึงปะทุความเดือดดาล ฟันสบกันดังกรอด“จะเป็นเขาได้อย่างไร เซียวกงเป้า เสียแรงที่ข้าไว้ใจเจ้ามาตลอดเจ้ากลับฆ่าลูกชายข้า แค้นนี้ ยังไงข้าก็ต้องชำระ”

        “ท่านพ่อ ที่ผ่านมาท่านเข้าใจพี่เหยียนผิดมาตลอด!”

        “หุบปากเดี๋ยวนี้...” รังสีที่ดุร้ายระเบิดออกจากแววตาหลงจ้าน หากหลงเหยียนไม่ทำร้ายหลงเอ้าอวีบาดเจ็บคาดว่าเซียวกงเป้าก็คงไม่ฆ่าเขา

        เวลานี้ หลงจ้านเอามือกุมศีรษะคุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก...

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลตะโกนเสียงดัง “เหอะ! ไม่เอาไหนจริงๆยังมีหน้ามาร้องไห้อีกหรือ”

        เมื่อผู้อาวุโสคำรามเสร็จก็สั่งให้คนเอาตัวหลงจ้านไปขังในคุกให้เขาได้คิดทบทวนด้วยตนเอง

        คนอายุน้อยในตระกูลทั้งกับคนรุ่นหลังของตระกูลหลงต่างก็แยกย้ายกันออกไปแล้วเวลานี้ผู้อาวุโสกำลังจะปรึกษาหารือกันถึงเรื่องการแข่งขันล่าสัตว์ที่จะถึงในอีกครึ่งเดือน

        ในขณะเดียวกัน หลงเหยียนก้าวไปข้างหน้ามองไปทางหลงอีผู้เป็นบิดาแล้วถามต่อหน้าผู้อาวุโส “ท่านปู่ข้ายังมีเรื่องอยากถามท่านพ่อ”

        สายตาผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความสงสัย จากนั้นก็พยักหน้า

        หลงเหยียนน้ำตาไหลอาบแก้ม “ท่านพ่อ ลูกอยากรู้ว่าเพราะเหตุใดตอนนั้นท่านแม่ถึงจากพวกเราไปวันนี้ ต่อหน้าท่านปู่ ลุงใหญ่และอาหญิง ท่านต้องบอกความจริงกับข้าเมื่อก่อนท่านมักหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามข้ามาตลอด ตอนนี้ลูกโตแล้วลูกคิดถึงท่านแม่มาก”

        เมื่อพูดถึงมารดา หลงเหยียนก็น้ำตาคลอเบ้าวันนี้เขาใช้โอกาสตอนที่ผู้ใหญ่ทุกคนและผู้อาวุโสอยู่หลงเหยียนต้องหาความจริงในการจากไปของมารดาเขาให้เจอและต้องการรู้ว่ามารดาเขาไปที่ไหน!

        หลงอีมองไปทางผู้อาวุโสเป็นอันดับแรก หลังจากลังเลครู่หนึ่งก็พูดขึ้น“เหยียนเอ๋อ เจ้าอยากรู้จริงหรือ?”

        หลงเหยียนพยักหน้า เขาแทบทนรอคำตอบไม่ได้แล้ว...

        หลงอีเงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจ “ข้าจะบอกเจ้าก็ได้แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามเจ็บปวด เจ้าเข้าใจหรือไม่ ถ้าเจ้าไม่ฟังที่ข้าเตือนข้าจะนับว่าไม่มีลูกชายอย่างเจ้า” ขณะที่พูด หลงอีแลดูเคร่มขรึมมาก

        เขาลังเลครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมา “ในปีที่เจ้ามีอายุห้าขวบมารดาเจ้ากับเซียวกงเป้าทำเรื่องที่ผิดมหันต์ ตอนแรกข้าอยากฆ่านางเสียแต่เพื่อเจ้าข้าจึงหักห้ามใจ รับแม่เจ้ากลับมาแต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำร้ายลุงใหญ่หลงห้าวของเจ้าเพื่อเซียวกงเป้า”

        “อะไรนะ?”

        เมื่อได้ยินบิดาพูดเช่นนั้น หลงเหยียนโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเดินถอยหลังสองก้าว จ้องบิดาด้วยความตกใจ

        เมื่อนึกถึงการดูแลเอาใจใส่ของมารดาในวัยเด็กหลงเหยียนก็ไม่อาจรับเรื่องนี้ได้

        “เหยียนเอ๋อ ตอนแรกข้าอยากฆ่าแม่เจ้าตั้งแต่สิบสองปีก่อน แต่สุดท้ายข้าก็ปล่อยเขาไปข้าทำไม่ลงจริงๆ! วันนี้ต่อหน้าพี่น้องร่วมตระกูล ข้าขอยอมรับโทษที่ตัวเองก่อ”

        หลงเหยียนตกตะลึง หลงห้าวเดินเข้าไปจับหลงอีไว้ “น้องสามตอนนี้สะใภ้ใหญ่ของตระกูลต้องตายก็เพราะนาง ส่วนข้าก็เกือบตายหญิงที่มีจิตใจชั่วช้าเช่นนั้น เพราะเหตุใดต้องแอบปล่อยนางไปด้วย”

        หลงห้าวเป็นคนที่จิตใจดีแต่วันนี้เมื่อได้ยินสิ่งที่หลงอีบอกว่าปล่อยนางไปกลับรู้สึกปวดในใจคล้ายมีมีดแทงกลางอก

        ปีนั้นเป็นช่วงที่สองตระกูลกำลังร่วมมือกันต่อกรกับสำนักบงกชมารตอนนั้นเกิดเรื่องนี้ได้ไม่นาน ไฟปะทุ สังหารมารหญิงในสำนักไปหลายคน

        เพราะเหตุนี้ทำให้เขาได้รับตำแหน่งผู้นำแห่งตระกูลหลง...

        เวลานี้ หลงอวี่ซีถูกประคองเดินเข้ามาทางประตูตำหนัก นางหน้าซีดเผือดร่างกายอ่อนแรง แต่เพราะกินยาบำรุงถึงมีแรงมาในตำหนัก

        “ท่านพ่อ มิน่าเล่า ที่ผ่านมาท่านไม่เคยเอ่ยถึงการตายของท่านแม่ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ขณะที่พูด หลงอวี่ซีก็มองไปทางหลงเหยียนด้วยสายตาเกลียดชัง

        ส่วนหลงเหยียนยืนสั่นอย่างรุนแรงเขาไม่อาจรับความจริงที่ว่ามารดาเป็นคนชั่วร้ายเช่นนี้ได้

        “เพราะอะไร เพราะอะไร หรือแม่ข้าเป็นคนแบบนั้น? สาเหตุที่ลุงสองไม่ชอบข้ามาตลอดดูเหมือนคงไม่ใช่เพราะแค่ตำแหน่งผู้นำตระกูลแล้วล่ะ”

        เวลานี้ หลงเซ่าโหยวเดินมาด้านหน้า ชกหลงเหยียนแรงๆ โดยไม่พูดไม่จา...

        “ผลัวะ!” หลงเหยียนไม่ได้หลบและไม่ได้ตอบโต้ด้วย เขาโดนชกที่หน้าเข้าอย่างจัง

        “หลงเหยียน หมัดนี้เป็นของพี่สาวข้า ยังมีอีกหมัดเพื่อแม่ข้า”

        “เหยียนเอ๋อ...” หลงอีรีบเดินไปขวางข้างหน้าเขา

        หลงเหยียนรู้ตัวตนที่แท้จริงของมารดา ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงเขาพยายามเงยหน้าขึ้น “ท่านพ่อ ที่ผ่านมาลูกเป็นฝ่ายโทษท่านมาตลอดก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าท่านไม่เคยสนใจข้าเลย ที่แท้...”

        “ให้เขาลงมือเลย คนมักพูดว่าลูกไม่กตัญญูเป็นความผิดพ่อ วันนี้การที่ข้ารับหมัดเขาเป็นเรื่องที่สมควรแล้วตอบแทนบุญคุณที่ท่านแม่เลี้ยงดูข้ามาและถือเป็นการไถ่โทษแทนนางด้วย”

        เดิมทีผู้อาวุโสแห่งตระกูลอยากห้าม แต่เมื่อนึกถึงเรื่องในตอนนั้นเขาก็กำหมัดแน่นเช่นกัน

        “เหยียนเอ๋อ คนที่ควรถูกลงโทษคือข้า ให้ข้ารับโทษนี้แทนแม่เจ้าเถอะ”

        “ไม่...” ทันใดนั้น เหยียนเอ๋อก็นำกริชออกมามองหน้าทุกคนในตระกูลหลงแล้วหัวเราะเสียงดัง

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ทำผิดต่อท่าน ทำผิดต่อลุงใหญ่ ทำผิดต่อทุกคนในตระกูลหลงทำผิดในเรื่องที่กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว วันนี้ข้าจะชดใช้ให้เอง”พูดจบหลงเหยียนก็ผลักหลงอีออก แทงกริชเข้าไปตรงหน้าอกอย่างแรง

        “แผลนี้ ข้าคืนให้นางที่ให้กำเนิดข้ามา”

        จากนั้นเขาก็แทงลงอีกครั้ง ฉึก!

        “แผลนี้ สำหรับขอบคุณบุญคุณที่ชุบเลี้ยงข้ามา”

        ฉึก!

        “แผลสุดท้าย ข้าชดใช้ให้กับลุงใหญ่ ที่ตอนนั้นท่านแม่ทำร้ายลุงสะใภ้ที่ผ่านมาท่านเก็บตัวอยู่ในหอรวมจิต แท้จริงแล้วท่านแค่ไม่อยากเผชิญหน้ากับท่านพ่อ อ๊าก...”

        “ความแค้นเมื่อหลายสิบปีก่อน เกิดมาจากความคะนึงหาของข้าแต่ข้ากลับนึกไม่ถึงว่านางจะโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดรัจฉาน นับจากนี้ข้ากับนางไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ข้าจะทำให้ตระกูลยอมรับข้าใหม่อีกครั้ง...”

        หลงเหยียนคำรามเสียงดัง คุกเข่าลงตรงหน้าผู้อาวุโสกวาดตามองทุกคนอย่างเย็นเยือก “นับแต่นี้เป็นต้นไปทุกคนห้ามใช้สายตามองข้าดั่งเช่นแต่ก่อนอีก โดยเฉพาะเจ้า หลงอวี่ซี อะไรที่ติดค้างข้าคืนเจ้าไปหมดสิ้นแล้ว”

        ทั้งหมดสามแผลด้วยกัน กริชแทงลงกลางอก เลือดไหลนองย้อมพื้นกลายเป็นสีแดง!

        หลงเซ่าโหยวและคนอื่นๆ ตกตะลึงกับการกระทำของหลงเหยียนส่วนหลงหยุนฉีน้ำตานองหน้า นางนึกไม่ถึงว่าเขาจะยอมเจ็บปวดเช่นนี้แทนมารดา

        ในใจผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงก็ว้าวุ่นขณะที่ทุกคนกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ร่างหลงเหยียนก็ล้มลงไปแล้ว...

        --------------------