ระหว่างทางเดินอบเชยนึกแปลกใจว่าทำไมมีคุณอาการแปลกๆ นั้น แต่ก็เป็เพียงเสี้ยวความคิดเท่านั้น
"เอ๊ะ หรือเราจะคิดมากไป" เธอคิดพลางสั่นหัวเบาๆ ไล่ความคิดพวกนั้นออกไป
และจังหวะที่อบเชยกำลังเดินไปตามทางตามทางเดินอันกว้างขวางของบ้านนั้น เธอก็ได้เดินสวนกับแอล
"อบเชย"
"คะ คุณแอล"
"มีคุณไปไหน "
" อ้อ เมื่อกี้คุณหนูอยู่ในสวนค่ะ แต่เธออาเจียนแล้วก็บ่นเวียนหัวนิดหน่อยนะค่ะ อบเชยเลยพามาส่งที่ห้อง เเล้วก็เพิ่งเอายาดมกับยาแก้ปวดหัวไปให้มาน่ะค่ะ "
" ไม่เป็ไรมากใช้มั้ย" แอลแสดงสีหน้าออกกังวล
"เธอบอกว่าไม่ได้เป็อะไรมากแค่นอนพักก็หายแค่นั้นค่ะ "
"โอเค"
" งั้นอบเชยไปก่อนะคะ "
แอลพยักหน้าเป็เชิงอนุญาต ทันทีที่อบเชยเดินไปลับตาแล้ว ขายาวก็เดินตรงไปยังห้องของมีคุณทันที แอลเคาะประตูห้องเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขายืนรอตรงหน้าประตูสักพัก ก่อนจะคิดว่ามีคุณคงหลับไปแล้ว จึงไม่คิดจะเข้าไปกวน แอลจึงเดินกลับไปยังห้องตัวเองและคิดว่าดึกๆ จะกลับมาดูอาการมีคุณอีกครั้ง ถ้าเขาไม่เจอร่างบางวันนี้คงนอนไม่หลับแน่เพราะความเป็ห่วง
ทางด้านของอบเชยที่กำลังจะกลับที่ยังของที่พัก ก็ได้เจอกับน้ำหวานพอดี
"อบเชยจ๊ะ"
"คะคุณผู้หญิง"
"ตาแอลหล่ะ เพิ่งเดินสวนคุณแอลเมื่อกี้เองค่ะ เธอถามหาว่าคุณหนูมีคุณไปไหน เธอไม่ค่อยสบายอยู่ค่ะแต่ไม่ได้เป็อะไรมาก เมื่อเช้าอบเชยเอาขนมไปไห้เธอ ทานไปแล้วอาเจียนรวมกับปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ อบเชยพาไปห้องแล้วไห้ยาแก้ปวดหัวเเล้วค่ะ ป่านนี้น่าจะหลับปุ๋ยไปแล้ว"
"อื่ม จะเป็อะไรมากหรือเปล่านะ "
" คุณหนูเธอบอกแค่อยากพักผ่อนน่ะค่ะ เธอบอกว่าไม่ได้เป็อะไรมาก แต่ดูอาการเธอก็ปกติแล้วนะคะ "
"อ้อ จ่ะ งั้นชั้นก็เบาใจ ไม่ได้เป็อะไรมาก"
่เวลาเที่ยงคืนที่ปกติเป็เวลาที่ทุกคนหลับกันหมดแล้ว แอลเดินไปห้องมีคุณอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เป็อะไรมาก เมื่อมาถึงหน้าประตูเขาเคาะประตูห้องเบาๆ และเปิดลูกบิดเข้าไปเพราะร่างบางไม่ได้ล็อกประตู
เห็นมีคุณกำลังนอนอยู่บนเตียงสีขาว แต่ร่างบางไม่ได้หลับเพียงแค่พักผ่อนตาเฉยๆ เมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนเข้ามา
“ คุณแอล”
“อบเชยบอกเธอไม่สบาย เป็อะไรมากมั้ย” แอลจับมือเล็กขึ้นมาลูบเบาๆ
“ไม่เป็อะไรแล้วหล่ะครับ ชิวมากตอนนี้ ผมปกติทุกอย่าง” ร่างบางพูดด้วยสีหน้าอาการร่าเริงไม่แสดงอาการว่าเขาป่วยเลยสักนิด
“ โอเค งั้นชั้นกลับแล้วนะ เธอจะได้นอนต่อ”
ทันทีที่แอลกำลังลุกขึ้นกำลังจะเดินกลับ มีคุณก็จับข้อมือเขารั้งไว้ทันที แอลหันหน้ามาหยุดชะงัก
“เดี๋ยวพึ่งไปสิครับ ว่าแต่ ทำไมวันนี้คุณแอลตัวหอมจังครับ ผมอยาได้กลิ่นคุณใกล้ๆ จัง อย่าเพิ่งไปเลยนะครับ ” น้ำเสียงอ้อนและเเววตาใสนั้นมันทำให้แอลต้องอยู่โดยเสียไม่ได้ แล้วมันก็ทำให้เขามีความรู้สึกอย่างอื่นปนเข้ามาด้วย แอลเชยคางมีคุณขึ้นมาจูบอย่างแ่เบา เนิ่นนาน
“เธอกำลังยั่วชั้นอยู่เหรอ รู้มั้ยว่าทำแบบนี้เธอจะต้องเหนื่อยหน่อยนะ ” แอลพูดมองด้วยสายตาเ้าเล่ท์
ทันทีที่แอลพูดจบมีคุณก็ถอดกางเกงนอกและกางเกงในของตัวเองออกอย่างช้าๆ เขาเหลือเพียงแต่เสื้อยืดตัวใหญ่ที่มันพอจะปิดตรงนั้นเขาได้อย่างิ่เหม่เท่านั้น
ร่างบางนอนลงเเละมองแอลอย่างเย้ายวน แอลมองการกระทำยั่วๆ นั้นอย่างไม่คาดคิดว่ามีคุณจะกล้าทำเพราะทุกครั้งเขาเป็รุกและร่างบางจะมีท่าทีเขินอายตลอด
“วันนี้อะไรขึ้นกับเธอน่ะ หืม”
“ผมไม่ได้ยั่วนะครับ แต่ผมรู้สึก.. รู้สึกว่าคุณตัวหอมมากเลย” มีคุณมองหน้าของแอลด้วยสายตาเย้ายวน
“ งั้น ชั้นจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
ร่างสูงถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกแล้วจู่โจมร่างบางทันที
บรรยากาศตอนนี้มันอบอวลไปด้วยมวลแห่งความรักแอลกำลังหลงใหลในตัวมีคุณมากอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้ขนาดนี้
จากนั้นแอลอุ้มร่างเล็กตรงปยังโซฟาเล็กที่นั่งได้เพียงคนเดียว
เเละเปิดหน้าต่างลมเพื่อให้บรรยากาสรอบตัวถ่ายเทดีขึ้น
มีคุณขึ้นคล่อมร่างสูงและเป็คนทำให้แอลทุกอย่าง ร่างบางที่ตัวเชื่อมอยู่กับท่อนกายของแอลนั้น โยกกายควบคุมมันจนแอลครางอย่างพอใจ เขากำลังเสร็จโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลย จนสุดท้ายมาหยุดลงที่ขอบเตียงนอน ร่างสูงจับร่างบางให้นั่งคุกเข่าและชันขาทั้งสองข้างขึ้น บนขอบเตียง
ส่วนเขายืนด้านหลังและเมื่อสอดใส่เข้าไปในท่านี้ มันยิ่งทำให้กายใหญ่ของร่างสูงเข้าได้ลึกกว่าเดิมมาก จนทำให้มีคุณรู้สึกว่ามันเสียวซ่านรับรู้ทุกััของร่างสูง มีคุณร่างกายสั่นคลอนอย่างเเรง เขาร้องครางอย่างสุขสม รู้สึกเสียวจนแทบขาดใจ จนขาอ่อนทั้งสองข้างแทบจะชันเข่าไว้ไม่อยู่ แอลจึงช้อนเอาร่างบางไว้แทน
แอลจับร่างบางพลิกให้อยู่ในท่าเบสิกแล้วใส่ต่อจนมีคุณร้องครางสุขสม
“อ่ะ อื้ม เร็วกว่านี้อีกซิครับ ” ถึงแม้ว่ามีคุณจะร้องครางคล้ายจะเจ็บปะปนไปกับความเสียวแต่เขาดันอยากให้แอลทำให้เเรงยิ่งกว่านี้
ได้ยินดังนั้นแอลจึงกระแทกกายใส่ร่างเล็กนั้นไม่ยั้ง จนเตียงสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง แอลขยำสะโพกทั้งสองข้าง เพราะความมันเขี้ยวจนเนื้อ ขาวๆ นั้น กลายเป็รอยแดง แอลเร่งจังขึ้น เน้นๆ เเละปลดปล่อยใส่ในตัวร่างบาง แต่เเค่ครั้งเดียวมันคงยังไม่พอสำหรับแอล เขาจับร่างบางนอนนอนตะเเคง ยกขาเรียวขึ้นและสอดใส่เข้าไปทั้งที่ช่องทางนั้นยังมีน้ำของเขาคั่งค้างอยู่ เสียงเนื้อกระทบกับน้ำขาวขุ่นที่ยังคั่งค้างในช่องทางนั้น มันดังหยาบโลนดังไปทั่วทั้งห้องอีกครั้ง
ในขณะที่สองคนกำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน ่เวลาเงียบสงัด เหมือนทุกๆ ครั้งที่พวกเขาแอบมาหากันใน่เวลานี้ ซึ่งไม่มีเคยมีใครสังเกต ไม่เคยมีใครรู้ แต่ครั้งนี้ร่างสูงลืมไปสนิทว่าเขาไม่ได้ล็อกประตูห้องไว้ ยังมีอีกคนที่รู้สึกห่วงมีคุณไม่น้อยไปกว่าแอล และเธอก็กำลังเดินมาเพื่อจะดูอาการมีคุณเช่นกัน
“ เอ๋ มีคุณเป็ยังไงบ้างนะ ลองไปดูอาการสักหน่อยแล้วกัน ”
เธอหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนในห้องได้ยินแต่อย่างใด
"เอ๊ะ ประตูไม่ปิดนี่" ทันทีที่เดินเข้าไปไม่กี่ย่างก้าว เธอก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าและอุทานออกมาอย่างใ
" ตาแอล! "
ภาพตรงหน้าน้ำหวานคือการเห็นลูกชายของตัวเองกำลังมีอะไรกับลูกชายของเพื่อนเขาอย่างเร่าร้อน ผู้เป็แม่เบิกตาโพรงเพราะใและพูดอะไรไม่ออกได้เเต่อุทานชื่อลูกออกมาเสียงดัง เเละเมื่อร่างบางเหลือบไปเห็นน้ำหวานที่ยืนใอยู่
“คุณอา! ”
“ คุณแม่” มีคุณทั้งใทั้งอายและกลัวปะปนกันไปหมดสีหน้าแทบจะร้องไห้ออกมาเต็มที่ แอลกอดมีคุณไว้แนบอกเพื่อปลอบใจ
เมื่อน้ำหวานเห็นอย่างนั้นจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที
“แม่จะปล่อยพวกเธอไว้ตรงนี้ ตอนเช้าทั้งสองคนไปหาแม่ที่ห้องทำงาน ”
หลังจากนั้น น้ำหวานก็เดินออกไปทันทีอย่างอึ้งๆ ราวกับว่าไม่รู้จะโกรธ หรือจะใ หรือจะด่าเ้าลูกชายดี สถานการณ์ ทำเอาผู้เป็แม่ก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน เมื่อผู้เป็แม่เดินพ้นออกไปจากห้องแล้ว ร่างเล็กในอ้อมแขนของแอลก็ร้องไห้โฮออกมาทันที
" คุณแอล ฮือๆๆ "
"คุณอาจะเกลียดผมมั้ย ผมเสียใจที่ทำตัวแบบนี้ ผมเป็เด็กไม่ดีเลย "
"อย่าร้องไห้นะคนดีชั้นไม่ปิดประตูให้ดีเอง" แอลพูดปลอบมีคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลนองออกจากดวงหน้าเล็กนั้น
"แต่ถึงยังไงชั้นก็บอกคุณพ่อคุณแม่เื่นี้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ"
ถึงแม้ว่าห้องทำงานของน้ำหวานจะบรรยากาศน่าอยู่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้มันอบอวลไปด้วยความอึดอัด ทั้งสี่คนนั่งอยู่ในห้องทำงาน ตามที่ผู้ให้กำเนิดสั่งไว้
ตอนนี้แอลและมีคุณนั่งข้างกันอย่างเงียบงัน
แอลไม่เคยรู้สึกผิดแบบนี้มาก่อน หน้าเขาบ่งบอกอย่างนั้น เป็แอลที่เอ่ยขึ้นมาก่อน
" คุณพ่อคุณแม่ครับ "
" เพี๋ย! "
นักรบที่นั่งมองลูกชายอย่างตึงเครียด เมื่อได้ยินเสียงของลูกชายตัวดี เขาลุกด้วยอารมณ์โมโห ตบหน้าลูกชายไปหนึ่งทีอย่างเเรงจนขึ้นเป็แดง
" คุณแอล" มีคุณเห็นอย่างนั้นลึกขึ้นมาจับตัวแอลด้วยความเป็ห่วง
"ตาแอลแกทำอย่างนี้ได้ยังไง แกจะมาทำแบบนี้กับมีคุณเหมือนกับคนที่แกเคยควงเล่นกันไม่ได้นะ " นักรบพูดด้วยความโมโห
"ผมขอโทษครับคุณพ่อ "
" ไม่นะครับ คุณอาผมผิดเองผมรักคุณแอล" จากที่เงียบมองดูคนที่รักโดนคนเป็พ่อตบจนเืซึมออกปาก ในครั้งแรก
มีคุณก็รู้สึกเป็ห่วงแทบขาดใจ ตอนนี้เขาขอพูดสักหน่อยเพื่อให้คุณอาทั้งสองเข้าใจ
"ไม่ครับคุณพ่อ ครั้งเเรกผมเป็คนขืนใจเขาเอง "
นักรบง้างมือหมายจะตบแอลอีกครั้ง แต่มีคุณมาบังร่างของแอลไว้
" คุณอาครับ ผมต่างหากที่ผิดอย่าโกรธคุณแอลเลยนะครับ" ร่างบางตอนนี้ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยน้ำตา นักรบลดมือลงอย่างฉุนเฉียว
" แล้วมิ้นแกจะเอายังไง "
" ผมเลิกกับมิ้นแล้วครับ ที่จริงผมกำลังหาโอกาสคุยเื่นี้กับคุณพ่อคุณแม่อย่างจริงอยู่เหมือนกัน "
"ผมจริงจังกับมีคุณนะครับคุณพ่อ ถึงแม้ว่าตอนเเเรกผมจะทำเลวกับเขาไว้แบบนั้น ผมแค่ยังไม่รู้ใจตัวเองครับ " แอลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" งั้นก็ดีที่แกกล้าทำและกล้ารับผิด ไม่ได้ทำตัวเหมือนที่แล้วมา "
" ครับคุณพ่อ" ร่างสูงยอมรับแต่โดยดี
แอลไม่เคยรู้สึกผิดได้เท่านี้มาก่อนครั้งนี้เขาไม่เถียงไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวกับพ่อแม่เลยสักนิด ยอมรับให้นักรบตบเขาอย่างเต็มใจ
" มีคุณ"
" ครับคุณอา" ร่างบางตอบรับเสียงสั่นด้วยความกลัวเพราะเสียงเรียกนั้นช่างเยือกเย็นเหลือเกิน
" ทีหลังก็อย่าปล่อยให้ลูกอามันทำแบบนี้อีก ถ้ามันทำอะไรอีกมาบอกอานะ "
"ครับ"
แต่กลับเป็คำดุที่แฝงไปด้วยความห่วงใย จากที่น้ำตากำลังจะแห้งไป มันก็ไหลออกมาอีก
"มานี่ซิจ๊ะ"
น้ำหวานเรียกมีคุณเข้าไปใกล้ๆ ร่างบางเดินเข้าไปหาน้ำหวานอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่มีคุณเข้าไปใกล้ตัว น้ำหวานก็คว้าร่างของมีคุณเข้ามากอดราวกับจะปลอบใจทันที
มือเรียวสวยทั้งสองข้างจับไปที่ใบหน้าหวานของร่างบางและเเววตาน้ำหวานที่มองมาที่เขาร่างบางนั้นมันเต็มไปด้วยความสงสารเเละเห็นใจ
“อาขอโทษนะ ที่ลูกอาทำแบบนั้นกับเธอ” พูดพลางมองไปที่แอลอย่างขุ่นเคืองแต่เป็เพียงเเค่ชั่ววินาที
“ไม่ครับคุณอา ผมสิครับผมต้องเป็ฝ่ายขอโทษนะครับ” มีคุณยกมือไหว้อย่างรู้สึกผิดและร้องไห้จนน้ำตานองหน้า
“ตาแอล ถ้าแกนอกใจน้อง ชั้นจะไม่ยอมเด็ดขาดนะ รู้มั้ย” คนเป็แม่พูดน้ำเสียงจริงจัง เธอยังไม่ไว้ใจลูกชายตัวเองเพราะที่ผ่านมาแอลไม่เคยจริงจังและทิ้งผู้หญิงเป็ว่าเล่น
“ ครับคุณแม่ ผมจะรักแค่มีคุณเท่านั้น”
มีคุณซึ้งใจมากที่น้ำหวานเเละนักรบไม่ได้โกรธเขาเลยแต่กลับเป็ห่วงเขาด้วยซ้ำ
สถานการณ์ตรงหน้าอาจจะเป็สถาณการณ์ที่ไม่ได้ดีนักสำหรับแอล แต่เขาก็ดีใจที่พ่อแม่ของเขารักและเอ็นดูมีคุณมาก วันนี้ถึงจะเป็วันที่แอลคล้ายจะอึดอัด แต่เป็ได้เครียใจ เป็วันที่ได้พูดความจริงกับพ่อแม่ของเขา และเขาก็ได้มั่นใจกับตัวเองแล้ว ว่าเขารักมีคุณมากและไม่อยากที่จะเสียร่างบางไป กับสถานการณ์ใดๆทั้งสิ้น
แอลหวังว่าชีวิตต่อไปจากนี้ เขาอยู่กับคนที่เขารักและรักเขาจริงอย่างมีความสุข โดยไม่มีอะไรมาขวาง ไม่มีมาติดค้างทั้งภายในใจ และภายนอกอีกแล้ว
“คุณแอลครับ ผมมีความสุขจัง” ร่างเล็กสวมกอดคนตัวใหญ่กว่าด้วยอารมณ์ดีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มความสบายใจ
วันนี้มีคุณกอดแอลได้โดยที่ไม่ต้องหลบต้องซ่อนอีกแล้ว
แอลรู้สึกเอ็นดูมีคุณมาก เขาหอมหน้าผากคนตัวเล็กดังฝอดดด
“ ชื่นใจ ชั้นก็เหมือนกันนะ เหมือนได้ปลดล็อกตัวเองด้วย จากที่เคยจมปลักกับเื่นี้มานาน”
แอลจับใบหน้าเล็กนั้นลูบไปมาอย่างเอ็นดู
“ ครับคุณแอล ”
“ต่อไปนี้เรียกใหม่นะ เรียกว่า ชั้นว่าพี่สิ ” มีคุณมองหน้าร่างสูงอย่างเขินๆ
“ ครับ พี่แอล ”
“ เมียชั้นน่ารักจัง” และในจังหวะที่แอลกำลังจูบกับมีคุณนั้น
เสียงฝีเท้าที่ย่างเก้าค่อนข้างเร็วที่มีคุณคุ้นเคยเป็อย่างดี ก็ได้เข้ามาที่คนทั้งสองกำลังสวีทอยู่ด้วยกัน
“คุณท่านสั้งให้เอากาแฟมาเสริฟ คุณแอลค่ะ”
“ เป็ครั้งเเรกที่อบเชยเมื่อได้เห็นทั้งสองคนกอดกัน”
“ขอโทษนะคะอบเชยพลาดอะไรไปหรือเปล่าคะ”
จากที่เเสดงสีหน้าเหวอในครั้งเเรกกลายมาเป็ยิ้มร่าเพราะความดีใจปนกับความตื่นเต้น
“ชั้นขอประกาศเป็ทางการนะ ต่อไปนี้มีคุณจะอยู่ที่นี่ในฐานะคนรักของชั้น ”
“อบเชยดีใจที่สุดเลยค่ะ ” อบเชยดีใจที่สุดที่คุณหนูมีคุณของเธอดูมีความสุขไม่เศร้าหมองเหมือนที่ผ่านมา พร้อมมองทั้งคนด้วยความเขินจนถือถาดในมือแกว่งไปมา
665
