วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

สิ้นเสียงคำสั่งอันแสนเกียจคร้านของหลงเทียนเฟย 龙天非 ดวงตาสีครามเข้มดุจมหาสมุทรของเสี่ยวหลง 小龙 พลันเปล่งประกายเจิดจ้า มันมิได้มีความลังเลหรือความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

โฮก!

เสียงคำรามของพญามังกรที่แท้จริงดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแฝงไว้ด้วยบารมีมังกร 龍威 อันหนักอึ้งที่แผ่กดดันไปทั่วบริเวณ จนต้นไม้โลหะรอบกายสั่นสะเทือนและส่งเสียงหึ่งๆ ออกมาอย่างน่าพรั่นพรึง ร่างของเจียวหลงวารีครามกระทืบเท้าทั้งสี่ลงบนพื้นศิลาอย่างหนักแน่น ก่อนจะพุ่งทะยานร่างเข้าใส่ผู้พิทักษ์จักรกลด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า

อสูรจักรกลตอบสนองตามสัญชาตญาณ มันปลดปล่อยห่าฝนเศษโลหะแหลมคมนับร้อยพุ่งเข้าใส่เสี่ยวหลงอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้ เสี่ยวหลงกลับไม่หลบหลีก

[เกล็ดมังกรวารีทิพย์]!

เกล็ดรูปเพชรสีครามเข้มทั่วทั้งร่างของมันพลันส่องสว่างวาบ เกิดเป็นประกายระลอกคลื่นแห่งวารีทิพย์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่กลับบิดเบือนอากาศรอบกายของมันจนพร่าเลือน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เศษโลหะที่เคยสร้างบาดแผลให้มันได้ บัดนี้เมื่อกระทบเข้ากับประกายคลื่นนั้นกลับส่งเสียงดังราวกับโลหะกระทบน้ำแข็ง ก่อนจะสูญเสียพลังและร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างไร้ค่า

เมื่อการโจมตีของผู้พิทักษ์ไร้ผล เสี่ยวหลงก็สวนกลับในทันที

[ลมหายใจมังกรวารี]!

มันอ้าปากพ่นลำแสงวารีสีครามที่ถูกบีบอัดจนแรงดันมหาศาลออกมา ลำแสงนั้นมิได้แผดเผา แต่กลับพุ่งเข้ากระแทกแผงอกของผู้พิทักษ์จักรกลอย่างจัง

ตูมมมม!

เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังลั่น ร่างที่เคยดูมั่นคงของผู้พิทักษ์ถูกพลังกระแทกของสายน้ำซัดจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เกราะโลหะทมิฬบริเวณแผงอกปรากฏรอยบุบขนาดใหญ่และรอยร้าวที่ปริแตกราวกับใยแมงมุม ละอองน้ำครามศักดิ์สิทธิ์ที่แตกกระจายจากการปะทะลอยคว้างอยู่ในอากาศ ส่องประกายระยิบระยับก่อนจะเลือนหายไป

ผู้พิทักษ์คำรามด้วยเสียงโลหะเสียดสี มันพยายามจะตั้งหลักและโจมตีสวน แต่เสี่ยวหลงกลับฉลาดกว่า มันกระทืบเท้าหน้าทั้งสองข้างลงบนพื้นอีกครั้ง

[วังวนมังกรคราม]!

เศษโลหะและฝุ่นผงที่เกลื่อนอยู่บนพื้นพลันถูกชุบด้วยพลังมังกรจนส่องแสงสีครามจางๆ มันหมุนวนขึ้นมาเป็นพายุเศษซากที่แหลมคม เข้าพันธนาการและบดขยี้ช่วงขาของผู้พิทักษ์จักรกลจนการเคลื่อนไหวของมันชะงักงันลงอย่างสิ้นเชิง

เมื่อศัตรูถูกพันธนาการ โอกาสทองก็มาถึง

เสี่ยวหลงใช้ [พุ่งทะยานเงา] อีกครั้ง ร่างของมันกลายเป็นเพียงเงาสีครามที่พุ่งผ่านอากาศในชั่วพริบตา ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าแกนกลางพลังงานของผู้พิทักษ์ที่กำลังเปิดโล่ง เบื้องหลังร่างของมัน ปรากฏภาพเงามายาของมังกรฟ้าบรรพกาลขนาดมหึมาที่เลือนรางซ้อนทับอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะจางหายไป

[กัดฉกปราณ]!

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสร้างรอยบุบอีกต่อไป เขี้ยวไพลินที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ของมันแข็งแกร่งและคมกริบยิ่งนัก มันทะลวงผ่านเกราะโลหะเข้าไปยังแก่นพลังงานจักรกลที่อยู่ภายในได้อย่างง่ายดาย

เปรี๊ยะ!

เสียงคล้ายแก้วที่แตกร้าวดังขึ้นจากภายในร่างของผู้พิทักษ์ ดวงตาสีแดงฉานของมันกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง ร่างโลหะที่เคยน่าเกรงขามพลันหยุดนิ่ง ก่อนจะพังทลายลงมาเป็นเพียงกองเศษเหล็กที่ไร้ซึ่งพลังงานใดๆ

เจียวหลงวารีครามส่งเสียงคำรามสั้นๆ อย่างผู้มีชัย ก่อนจะเดินไปคาบ 'แก่นพลังงานจักรกล' ที่หล่นอยู่บนพื้น กลับมาวางทับลงบนกองวัตถุดิบที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในมุมหนึ่งของโถงศิลา

หลงเทียนเฟยทอดมองไปยังกองวัตถุดิบที่บัดนี้มีขนาดใหญ่พอสมควรนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ

'อืม...วัตถุดิบจากศัตรูระดับสานรากฐานที่สะสมไว้ บัดนี้น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับการลงทุนครั้งใหญ่' เขานึกในใจพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาคู่หูของตนเอง

เขาใช้จิตสำนึกสื่อสารกับเสี่ยวหลงที่กำลังมองมาที่เขาด้วยดวงตาสีครามเข้มอันเปี่ยมด้วยปัญญา "เสี่ยวหลง บัดนี้เจ้าได้วิวัฒนาการแล้ว เกล็ดของเจ้าคือส่วนประกอบชิ้นสุดท้ายที่ข้าต้องการ"

เจียวหลงวารีครามตนนั้นมิได้แสดงท่าทีลังเลแม้แต่น้อย มันส่งเสียงคำรามในลำคอเบาๆ คล้ายจะตอบรับ ก่อนจะใช้กรงเล็บหน้าข้างหนึ่งสะกิดเข้าที่เกล็ดบริเวณแผงอกของตนเองอย่างแผ่วเบา เกล็ดมังกรสีครามเข้มรูปเพชรที่สมบูรณ์แบบที่สุดชิ้นหนึ่งพลันหลุดออกมาโดยไร้ซึ่งโลหิต แล้วลอยไปหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าหลงเทียนเฟย

เขาประคองรับเกล็ดมังกรที่ยังคงส่องประกายสีครามเย็นเยียบไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ปรากฏแก่นพลังงานและแร่โลหะทมิฬที่เพิ่งเก็บมา เขามองวัตถุดิบชั้นเลิศทั้งสามในมือด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยการคำนวณและแผนการอันแยบยล

'เอาล่ะ...เมื่อส่วนประกอบสำคัญชิ้นสุดท้ายมาอยู่ในมือแล้ว ก็ถึงเวลาสร้าง 'เครื่องมือ' ที่จะช่วยให้ข้าประหยัดแรงได้อย่างแท้จริงเสียที'

(จบตอนที่ 69)