[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ผมมีคำถาม ”

“ ถามมา แต่ฉันอยากให้นายตอบคำถามของฉันเช่นกัน ” โยฮันพยักหน้ารับปากว่าจะตอบคำถามให้กับอีกฝ่าย แต่เขาขอเป็นคนถามก่อน

“ พวกคุณได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาล กองทัพ หรือว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไหม ”

“ ไม่เลย เราไม่ได้รับการติดต่อใดๆจากรัฐบาลหรือทางกองทัพ ต่อให้จะเป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการดูแลประชาชนในยามที่เกิดอุทกภัยก็ตาม ไม่มีใครพยายามติดต่อเพื่อประกาศเรื่องซอมบี้ให้เรารู้เลย ”

“ แล้วพวกคุณได้อาวุธปืนเหล่านั้นมาจากที่ไหน ” ปืนที่ทุกคนใช้ล้วนแล้วเป็นอาวุธหนัก โยฮันคิดว่าเป็นความช่วยเหลือจากกองทัพภายในเมืองนี้

“ เครื่องบินตก ห่างออกไปราว 3 กิโลเมตรมีเครื่องบินขนส่งทางทหารร่วงตก เราได้อาวุธจากที่นั่น ว่าแต่ทำไมนายถึงเดินทางมาเพียงคนเดียว ”

“ เพราะการเคลื่อนไหวคนเดียวมันหลบซ่อนตัวง่ายกว่า หน้าที่ของผมคือขอความช่วยเหลือจากวิทยุแล้วกลับเมือง แต่สภาพของเมือง Z ทำให้ผมต้องเดินทางเข้ามาสำรวจด้วยตนเอง ตอนนี้ผมควรจะเดินทางกลับเมืองแล้วแต่กลับต้องมาที่นี่ ว่าแต่พวกคุณได้ข่าวอะไรจากเครื่องบินทหารที่ร่วงตกหรือเปล่า ”

“ ไม่เลย ทหารทั้งหมดบนเครื่องบินตกตาย เราจึงไม่รู้ว่าเครื่องบินนี้กำลังจะไปที่ไหน จะนำอาวุธไปส่งใคร เอาล่ะ ฉันขอถามนายวิวัฒนาการไปแล้วกี่ครั้ง ”

“ 3 ครั้ง ”

โยฮันบอกความจริงกับอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามพลังของเขากลับไม่เหมือนผู้วิวัฒนาการคนอื่นๆเพราะการวิวัฒนาการ 3 ครั้งเขาไม่ได้มีพลังระดับ 4 พละกำลังของเขาเทียบเท่าระดับ 5  

ซึ่งคำพูดของโยฮันทำให้คนที่ได้ยินคำตอบล้วนแล้วแตกตื่นเนื่องจากว่าผู้ที่เป็นระดับ 4 ในหมู่พวกเขาไม่มี แม้แต่ระดับ 3 ยังนับนิ้วได้

“ ที่นั่นมีคนที่วิวัฒนาการ 3 ครั้งเหมือนนายอีกไหม ”

“ ยังมีอยู่ เอาล่ะ ผมขอถามบ้าง พวกคุณเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับไหนแล้วบ้าง ระดับสูงสุดของมันคือระดับไหน ”

“  อย่างที่เห็น ซอมบี้ระดับสูงที่สุดคือระดับ 3  ”

โยฮันเงียบเสียง ดูเหมือนว่าคืนนี้อาจจะมีปรากฎการณ์น่ากลัวเกิดขึ้นกับเมือง Z

“ พวกคุณใช้ชีวิตกันยังไง อาหารเพียงพอไหม ”

“ ไม่เลย อาหารของเราลดลงเรื่อยๆ จากที่คำนวณอยู่ได้อีก 7 วันเท่านั้น ”

“ พวกคุณกินอาหารสำเร็จรูปเพียงอย่างเดียวใช่ไหม ”

“ คนที่อยู่ภายในเมือง X หาอาหารทดแทนได้แล้วอย่างนั้นเหรอ ”

โยฮันพยักหน้า เรื่องอาหารเขาไม่ควระเก็บเป็นความลับ การบอกทุกคนให้รู้เรื่องตับ นอกจากจะทำให้สามารถหาอาหารมาสำรองเอาไว้ได้แล้ว ยังเป็นการกระตุ้นมนุษย์ให้สู้เพื่ออาหาร ด้วยการไล่ล่าซอมบี้

“ พวกคุณกินอะไร ”

“ ตับ เรากินตับของซอมบี้ หลังจากที่มันตายจะไม่มีเชื้ออยู่ข้างใน เอาล่ะ ผมขอถามอีกสักเล็กน้อยเพราะผมจะจากไปแล้ว ”

“ ทำไมคุณไม่พักที่นี่ก่อนล่ะ ”

“ ซอมบี้มันไม่ยอมให้ผมได้พัก พวกคุณมีกันกี่คน แล้วได้วางแผนอื่นเอาไว้ไหม เช่นการรวมกลุ่มให้ใหญ่ขึ้น ”

“ ภายในห้างมีคนรอดราวสามร้อยกว่าคน พวกเรายังไม่ได้วางแผนจะรวมกลุ่มเพราะแค่เอาชีวิตให้รอดยังเต็มกลืน แล้วพวกนายล่ะ รอดชีวิตกันกี่คน”

“ ไม่ถึง 200 คน แต่ยังมีกลุ่มอื่นๆ ผมกำลังวางแผนว่าจะรวมกลุ่มทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกันเพื่อสร้างกลุ่มใหญ่ ดูท่าการรอความช่วยเหลือจากรัฐบาลจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ถ้าเชื้อมันแพร่มายังเมือง Z ได้โดยที่รัฐบาลไม่ได้ประกาศอะไร ผมเชื่อว่าเมืองที่ติดกับเมืองของเราก็คงไม่รู้เช่นกัน ”

บนใบหน้าของทุกคนที่ชี้ปืนมายังโยฮันเต็มไปด้วยความรู้สึกวิตก เมื่อพวกเขารู้ว่าทางรอดหนึ่งเดียวถูกอีกฝ่ายทำลายด้วยการพูดไม่กี่คำ แต่การที่โยฮันเดินทางมาจากเมือง X แล้วบอกข้อมูลหลายอย่าง กลับทำให้พวกเขาเชื่อว่ารัฐบาลอาจจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเพราะการแพร่เชื้อซอมบี้เกิดขึ้นที่เมือง X ก่อนเมือง Z หลายวัน สำนักข่าวควรจะกระจายข่าวเรื่องนี้ให้เมืองอื่นๆได้ทราบบ้าง พวกเขากลับไม่เห็นการแจ้งเตือนใดเลย

“ เอาล่ะฟังให้ดี ผมไม่สามารถช่วยพวกคุณได้เพราะต้องรีบกลับ เนื่องจากซอมบี้ที่เราเผชิญหน้าคือระดับ 5 ”

ทุกคนตกใจอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าเมือง X ที่เผชิญหน้ากับซอมบี้ 11 วันเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับ 5 ไปแล้ว

“ พวกคุณบอกว่าเผชิญหน้ากับซอมบี้ 7 วันแล้วใช่ไหม อาจจะเป็นคืนนี้หรือไม่ก็คืนพรุ่งนี้จะมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้น ซอมบี้จะวิวัฒนาการพร้อมกันจนระดับพื้นฐานคือระดับ 2 จากนั้นจะมีเหตุการณ์ซอมบี้ฆ่ากันเพื่ออาหาร มันจะวิวัฒนาการขึ้นไปอีกจากการกินร่างของกันและกัน ตอนนี้พวกเราเมือง X ยังไม่รู้ว่าซอมบี้คิดจะทำอะไรหลังจากรวมกลุ่มใหญ่โดยมีจ่าฝูงเป็นระดับ 5 หลายกลุ่ม แต่ที่เรารู้คือ โอกาสจะปะทะกับพวกมันมีสูงมากๆ หากพวกมันต้องการขยายอาณาเขต  ผมจึงอยากเตือนให้พวกคุณพยายามรวมกลุ่มให้ได้ใหญ่ที่สุดและพยายามฆ่าซอมบี้เพื่อวิวัฒนาการแข่งกับมัน”

“ ที่พูดฟังดูง่าย แต่เราสู้พวกมันไม่ได้เลยน่ะสิ แม้จะเป็นระดับ 3 เหมือนกันซอมบี้กลับแข็งแกร่งมากกว่าเรา ”

“ ถือว่าเป็นค่าจ้างก่อนที่ผมจะเดินทางกลับก็แล้วกัน หากมีการช่วยเหลือจากรัฐบาลหรือทหาร ให้ช่วยบอกพวกเขาเดินทางไปยังเมือง X ด้วย เรายังมีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ที่นั่น ”

โยฮันกางกรงเล็บทั้ง 10 ออกมาแล้วสลัดเล็บทิ้งไป จากนั้นก็เริ่มเดินควักตับออกมากินเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าตับกินได้แล้วสลัดเล็บออกมาเรื่อยๆจนมีเล็บมากถึง 50 อันวางทิ้งอยู่บนพื้น

“ พวกคุณไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ผมทำ คงมีคนพิเศษจากการวิวัฒนาการอยู่สินะ ”

“ ใช่ เรามีคนที่เพิ่มมวลกล้ามเนื้อได้ และมีคนที่เปลี่ยนอวัยวะให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นได้ แต่ก็ยังไม่เพียงพอจะสู้กับซอมบี้ระดับเดียวกัน ”

“ งั้นเอาเล็บนี่ไป มันแทงร่างซอมบี้ระดับ 4 ได้ พวกคุณมีกระติกน้ำไหม ผมต้องการกระติกเปล่า ”

หนึ่งในคนที่อยู่หน้าห้างโยนกระติกน้ำตนเองให้โยฮัน เขาจึงกำมือเผยให้เห็นเหล็กในก่อนจะรีดพิษผ่านเหล็กในลงไปในกระติกน้ำ  การที่เขามอบเล็บและพิษให้กับอีกฝ่าย นั่นก็เพราะเขาต้องการสร้างทางหนีให้กลุ่มของตน

ที่เมือง Z ซอมบี้ยังเป็นแค่ระดับ 3 หากกลุ่มคนที่นี่สามารถฆ่าพวกมันได้ เมืองแห่งนี้จะกลายเป็นเขตปลอดภัยเพราะมนุษย์เอาชนะซอมบี้ ดังนั้นเขาจึงต้องมอบสิ่งที่มีระดับสูงให้คนกลุ่มนี้เพื่อที่พวกเขาจะได้สร้างเขตปลอดภัยขึ้นมา

“ สิ่งนี้คือพิษ ถ้าใช้ให้เป็นจะฆ่าระดับ 4 ได้แน่ ผมช่วยได้เท่านี้ หากมีความช่วยเหลือส่งมาจากด้านนอก โปรดบอกพวกเขาด้วยว่าเมือง X ยังมีคนรอดชีวิตเช่นกัน ”

“ ขอบคุณมาก ”

“ จำเอาไว้ว่าอย่าหยุดพัก ไม่งั้นพวกคุณจะไม่สามารถไล่ตามการวิวัฒนาการของซอมบี้ได้ เป็นไปได้พวกคุณควรจะลงมือฆ่าพวกมันให้เร็วที่สุด ขอให้เมือง Z กลายเป็นเขตปลอดภัย ”

ร่างของโยฮันกระโดดหายไปในเงามืดท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่มองตาม จนกระทั่งไม่มีใครเห็นโยฮันพวกเขาจึงหันมองไปยังเล็บมือและพิษที่เขาทิ้งเอาไว้ให้

“ หัวหน้า ทำไมไม่ขอให้เขาอยู่กับเราล่ะ ”

“ จากท่าทางของเรา ไม่มีอะไรจะผูกมัดเขาให้อยู่ที่นี่ได้ เอาล่ะ ถ้าทุกอย่างเป็นเหมือนที่เขาพูด เราต้องรีบแล้ว ”

โอ๊ตรู้ดีถึงความอันตรายของซอมบี้หลังจากที่ได้เผชิญหน้ากับพวกมันมาหลายวัน หลังจากก้มเก็บเล็บของโยฮันขึ้นมาถือ เขาพบว่ามันมีความคมเป็นอย่างมาก เล็บของหนูท่อระดับ 3 ยังไม่มีความคมเท่านี้ หลังจากลองออกแรงหักมันด้วยการใช้แรงของระดับ 3 เล็บของโยฮันกลับไม่โค้งงอเลยสักนิดเขาจึงเชื่อแล้วว่ามันเป็นเล็บของผู้ที่วิวัฒนาการไปแล้ว 3 ครั้ง เมื่อมองไปยังกระติกน้ำขนาดเท่าแขนมีของเหลวข้นหนืดบรรจุเอาไว้จนเต็ม เขาจึงปิดฝาให้แน่นเพราะสิ่งนี้จะกลายเป็นอาวุธสำคัญอีกหนึ่งของพวกเขา

---------------------------------------------------------------

“ หัวหน้า หัวหน้าคุณอยู่ไหน! ”

เสียงร้องตะโกนดังไปทั่วตึก ชายที่รับหน้าที่ให้ดูแลวิทยุพยายามวิ่งหาวินเพื่อให้เขาไปที่ห้องควบคุม กระทั่งมาถึงดาดฟ้าเขาก็พบว่าวินกำลังส่องกล้องมองดูทุกอย่างภายในความมืดเพื่อดูความเคลื่อนไหวของซอมบี้

“ หัวหน้าไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย ”

“ มีอะไร ”

“ เราติดต่อคนอื่นได้แล้ว พวกเขากำลังถือสายรอ เร็วเข้า ” บนใบหน้าของวินปรากฎความตกใจก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นความยินดีเมื่อรู้ว่าวิทยุสื่อสารสามารถใช้งานได้แล้ว เขาจึงวิ่งไปห้องควบคุมก่อนจะสวมหูฟังเพื่อฟังเสียงของผู้ที่เข้ามาในช่องสัญญาณเดียวกัน

“ มีใครได้ยินไหม ตอบด้วย มีใครได้ยินหรือเปล่า ”

ชายที่อยู่ภายในห้องควบคุมพยักหน้าให้กับวิน สัญญาณยังคงเชื่อมต่อ ทันใดนั้นวินก็ได้ยินเสียงของคนดังขึ้น ต่อให้จะมีเสียงแทรกซ้อนก็ตาม เขาสามารถแยกแยะเสียงของอีกฝ่ายได้

“ เราได้ยินแล้ว คุณเป็นใคร ”

“ เรียกผมว่าวิน ให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี ”

เสียงเงียบอยู่นาน ทันใดนั้นวินก็ได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย

“ เรียกผมว่า A  ”

“ คุณพอจะบอกผมได้ไหมว่าคุณเป็นใคร ประชาชนผู้รอดชีวิต หรือเจ้าหน้าที่ ” วินจดจ่ออยู่กับคลื่นวิทยุ ไม่นานก็มีการตอบกลับ

“ เราคือประชาชน คุณล่ะเป็นเจ้าหน้าที่หรือเปล่า ”

“ ไม่ ผมเป็นประชาชนเหมือนกัน ว่าแต่ทางฝั่งของคุณ A สามารถติดต่อกับเจ้าหน้าที่หรือรัฐบาลได้หรือเปล่า”

“ ไม่เลย เรายังติดต่อพวกเขาไม่ได้ คุณคือคนแรกที่เราติดต่อได้ พวกคุณล่ะติดต่อเจ้าหน้าที่หรือรัฐบาลได้หรือยัง”

วินตอบกลับอีกฝ่ายด้วยคำตอบที่เหมือนกัน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่วิทยุสามารถใช้สื่อสารได้ 

“ คุณ A พอจะเล่าสถานการณ์คร่าวๆทางฝั่งของคุณให้ผมทราบได้ไหม พวกคุณเจออะไรบ้าง ” เสียงเงียบหาย วินยังคงรอคำตอบต่อไป สัญญาณรบกวนยังคงอยู่ เขาจึงไม่เร่งรีบเอาคำถาม

“ เราหลบอยู่ในโรงแรมทางตอนใต้ของเมือง X ตอนนี้รอบๆเต็มไปด้วยซอมบี้มากมาย ระดับต่ำสุดคือระดับ 2 ระดับสูงสุดคือระดับ 4  ”

“ พวกคุณเผชิญหน้ากับระดับ 5 แล้วหรือยัง ”

“ ยัง แล้วพวกคุณล่ะเป็นยังไง ”

วินเล่าสถานการณ์คร่าวๆให้อีกฝ่ายฟัง เพียงแต่ว่าเขาจำเป็นต้องเก็บบางเรื่องเอาไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่าคนที่กำลังพูดกับเขาเป็นใคร คนดี หรือคนชั่วที่พยายามหาผลประโยชน์ในสถานการณ์เลวร้าย

“ กลุ่มคุณ A มีใครวิวัฒนาการครั้งที่ 3 แล้วหรือยัง ”

“ ยังครับ ในกลุ่มของเรามีเพียงผู้ที่วิวัฒนาการ 2 ครั้งเท่านั้น ทางฝั่งของคุณล่ะ ”

“ ยังเหมือนกันครับ ว่าแต่พวกคุณมีวิธีรับมือกับซอมบี้ระดับ 4 หรือเปล่า ”

“ ไม่เลย พวกเราถูกมันฆ่าเพียงฝ่ายเดียวทำได้เพียงแค่หนี พวกคุณมีกันกี่คน ”

“ ทางฝั่งของผมเหลือผู้รอดชีวิตราวร้อยคน พวกคุณล่ะ ”

“ มีอยู่ราวห้าร้อยคน ”

บนใบหน้าของวินปรากฎความตกใจ จำนวนผู้รอดชีวิตของอีกฝ่ายนับว่าเยอะมาก แต่เขากลับสงสัยว่าเหตุใดถึงเหลือคนรอดชีวิตเยอะนัก การหลบซ่อนในโรงแรมไม่ควรจะมีเครื่องมือที่ใช้ในการขับไล่ซอมบี้เหมือนของพวกเขา อย่างไรก็ตามเขากลับไม่สามารถถามสิ่งใดต่อได้ เนื่องจากอีกฝ่ายบอกถึงสาเหตุที่ต้องปิดวิทยุชั่วคราวเพราะมีซอมบี้บางตัวตอบสนองต่อคลื่นสัญญาณได้จึงบุกมาหลายตัว

“ หัวหน้าเป็นยังไง ” วินหันมองชายที่คอยควบคุมที่นี่ ก่อนจะสั่งให้เขาเปิดวิทยุต่อไปเพราะพวกเขามีคลื่นรบกวนซอมบี้จึงไม่ต้องวิตกกับการถูกบุก หลังจากขึ้นไปบนดาดฟ้า เขาก็ติดต่อกับคนที่อยู่ด้านล่างให้ประชุมกันสักเล็กน้อย เพื่อบอกถึงความคืบหน้าจากสัญญาณวิทยุเมื่อครู่ที่จับได้.