ผู้ร่วงหล่น

บนท้องฟ้ามันกว้างใหญ่นั้น มีนกอสูรลมสายฟ้ากำลังจะบินอยู่เป็นกลุ่มเพื่อหาอาหาร พวกมันเป็นนกที่บินเร็วที่สุดในทะเลแห่งนี้ เพราะการที่พวกมันบินเร็วจึงทำให้ไม่กลัวสิ่งมีชีวิตอื่น ถ้าเจอสิ่งมีชีวิตที่สู้ไม่ได้พวกมันจะหนีไป ถ้าเจอสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าพวกมันจะไล่ล่าด้วยความเร็วสูงสุดของมัน วันนี้เหยื่อของพวกมันคือ คนที่บินอยู่บนท้องฟ้า พวกนกอสูรลมสายฟ้าสัมผัสไม่ได้ถึงความอันตรายจากมนุษย์ผู้หญิงคนนี้

นกอสูรลมสายฟ้าได้ใช้ท่าความเร็วสายฟ้า ความเร็วของพวกนกอสูรลมสายฟ้านี้เหมือนกับสายฟ้าที่กำลังจากผ่าออกมา จากมองดูจากมุมข้างล่างจะเห็นเหมือนกับว่ามีสายฟ้าในวันที่อากาศที่สดใสแห่งนี้และสายฟ้านั้นกำลังจะผ่าไปยังมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ พวกนกอสูรสายฟ้าได้พุ่งไปด้วยความเร็วสูงสุดของพวกมัน ทว่ามีบาเรียใส่รอบตัวของมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นอยู่ พวกนกอสูรลมสายฟ้าโกรธมากจึงการโจมตีของ ลมสายฟ้าออกมาพวกนกอสูรลมสายฟ้ากางปีกก่อนพัดออกไป เกิดเป็นดาบลมสายฟ้าจำนวนมากออกไปโจมตี พวกนกอสูรสายฟ้าโจมตีไปแต่มันไม่ได้ผล พวกมันจึงโจมตีกันไปเรื่อย ๆ ไม่ว่ามันจะโจมตีไปเท่าไรก็ไร้ผล จึงทำให้มนุษย์ผู้หญิงคนนี้ยกหน้าขึ้นมาก่อนมองไปที่พวกนกอสูรลมสายฟ้า ในตอนที่จองตากันลางสังหรณ์ของพวกนกอสูรลมสายฟ้าได้ทำงานขึ้นมา พวกมันไม่เคยรู้สึกถึงความตายขนาดนี้มาก่อน พวกมันพยายามหนีแต่ไม่ทันเสียแล้ว

“เกะกะ”

สิ้นสุดเสียงนี้พวกนกอสูรลมสายฟ้าได้แข็งตายกันหมด ก่อนซากนกอสูรลมสายฟ้าจะจมไปในทะเลอันมืดมิดเหมือนว่าการโจมตีเมื่อครู่นี้เป็นการโจมตีทางวิญญาณ มนุษย์ผู้หญิงคนนั้น คือ หู่เสวียเอง หู่เสวียมองทางแจ๊คก่อนจะเจอพวกตัวเกะกะตอนแรกว่าจะปล่อยพวกมันไป แต่พวกมันน่ารำคาญเกินจึงฆ่าพวกมันให้หมด สิ่งที่คิดนั้นผิดไปหมด พื้นที่ที่แจ๊คอยู่ไม่ใช้ปะการังเขาวงกตแต่เป็นบททดสอบแห่งความตายทำให้หู่เสวียหงุดหงิดมาก

บททดสอบแห่งความตายนั้นไม่รู้ว่าเกิดขึ้นมาได้ยังไง บางคนบอกว่าเกิดจากธรรมชาติ บางบอกว่ามหาเทพสร้าง บางบอกว่าพระเจ้าเป็นคนสร้าง แต่มีทฤษฎีเล่าว่าคนที่สร้างที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดคือผู้หลงทาง

บททดสอบแห่งความตายถ้าผ่านจะมีของรางวัลให้แม้แต่เทพยังอยากได้ แต่หู่เสวียไม่เคยเข้าไปเพราะบททดสอบแห่งความตายเพราะบททดสอบแห่งความตายหายากมากและเคลื่อนที่ตลอดเวลาความยากมากที่จะผ่านมาเจอนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างคนที่ผ่านได้มีแค่1ใน1ล้านล้าน บทดสอบภายในบททดสอบแห่งความตายนั้นผ่านยากมาก ๆ ที่สำเร็จคือต้องสู้กับตัวเองทั้งหมด 100 ตัวถึงจะผ่านได้ชั้นที่ 1 ไม่มีใครรู้ว่ามันมีกี่ชั้นแต่คนที่ผ่านนั้น แค่ขั้นเดียวก็เกินพอร่างโคลนนั้นสามารถพัฒนาวิชาของคนที่ตนเองก๊อบปี้ไปได้ ความยากที่จะผ่านคือต้องพัฒนาตัวเองไปพร้อมกับร่างโคลน ถ้าพัฒนาไม่ทันหรือหมดกำลังใจมีแค่ตัวเลือกเดียวคือความตาย คนที่ผ่านจะขึ้นไปอยู่ในอันดับต้น ๆ ของจักรวาลทั้งหมด

ในประวัติศาสตร์มานั้นคนที่ผ่านได้มีแค่ 36 คนเท่านั้นที่เหลือตาย แต่ทว่าหู่เสวียคิดว่าไอบ้านี้น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี

แต่คิดไปคิดมาหู่เสวียคิดว่าแปลกมาก ทำไมเข็มทิศถึงชี้มาทางนี้ ทำไมบททดสอบแห่งความตายถึงมาปรากฏที่ดวงดาวขนาดเล็กได้ เข็มทิศนำโชคนี้อันนี้มีพลังในการค้นหาของที่ต้องการ แต่ไม่มากถึงขนาดที่ชี้มาทางบททดสอบแห่งความตายได้ เหมือนกับว่าบททดสอบแห่งความตายที่ดึงไอบ้านั้นเข้ามาหา ทำไมกันนะ

ในระหว่างที่หู่เสวียสงสัยทันใดนั้นได้มีแสงสีฟ้าพุ่งเข้ามาหาหู่เสวีย และอยู่ห่างกันไม่เกิน 20 ก้าวและหยุดลง สิ่งที่พุ่งมาหาหู่เสวียคือวิญญาณโปร่งใสแต่ให้ความรู้สึกว่ามีพลังอำนาจในตัว แม้หู่เสวียจะไม่รู้อายุของดวงวิญญาณตรงหน้า แต่น่าจะเกิน 1 ล้านล้านปีขึ้นไป

“เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปด้านในบททดสอบแห่งความตาย”

ก่อนที่หู่เสวียจะถาม วิญญาณตนนี้ได้พูดขึ้นมาก่อน มันไม่อนุญาตให้หู่เสวียเข้าไป

“เจ้าเป็นอะไรกับบททดสอบแห่งความตาย”

“ข้าคือผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตาย”

เป็นที่น่าตกใจมากที่บททดสอบแห่งความตายมีวิญญาณดูแลทุกทีมันไม่ออกมาแบบนี้ แม้จะน่าตกใจแต่หู่เสวียได้ถามกลับไปว่า

“งั้นเจ้าเรียกไอบ้านั้นมาที่นี่ทำไม”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตาย สับสนกับคำพูดของหู่เสวียสักพักหนึ่งก่อนจะรู้ได้ว่า ไอบ้านั้นที่หู่เสวียพูดคือแจ๊ค

“นายท่านได้บอกมาให้ทำแบบนี้”

หู่เสวียได้คำตอบแล้วคิดว่า มันมีเจ้านายงั้นคงไม่น่าจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแน่ ใครเป็นคนสร้างบททดสอบแห่งความตาย

“นายท่านของเจ้าคือใคร”

ทันใดนั้นบรรยากาศโดยรอบได้กลายเป็นความมืดมิดที่แสนจะอันตราย แม้แต่ปลาที่ออกมาเล่นปลาได้ตายหมด ท้องฟ้าที่สดใสกลายเป็นความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์

ทางของหู่เสวียก็ไม่แพ้กับ น้ำทะเลด้านล่างได้กลายเป็นน้ำแข็ง อากาศ เวลา มิติได้แช่แข็งไป ปลา นก หรือสิ่งมีชีวิตอื่นได้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไป บรรยากาศได้มีหิมะร่วงหล่นตกลงมา

อากาศโดยรอบนั้นมีแค่แสงสีฟ้ากับสีดำเท่านั้น แค่ออร่าที่ออกมาจากร่างของทั้ง 2 คนทำให้ทั่วทั้งทะเลปั่นป่วน ปลาที่เคยเรียกตัวเองว่าจ้าวทะเล ยังต้องหนี การปะทะกันของออร่าหู่เสวียและผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตาย

ทั้ง 2 ฝ่ายนั้นยังไม่ได้ปะทะกัน แค่ขู่กันเท่านั้น เวลาผ่านไปทั้ง 2 ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้พูดขึ้นมาว่า

“เจ้าเป็นอะไรกับท่านที่กำลังจะบททดสอบอยู่”

“เจ้าเรียกไอบ้านั้นว่า ท่านหรือ”

การเรียกของผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายนั้นให้เกียรติ แจ๊คมาก

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้พยักหน้า หู่เสวียได้มีท่าทางเขินอาย สักพักหนึ่งก่อนที่จะหายไป ก่อนที่จะพูดออกมา

“ข้ารับใช้”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายคิดก่อนจะพูดไปว่า

“นายท่านของฉันคือผู้หลงทาง”

หู่เสวียรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้รับรู้เรื่องราวความลึกลับของจักรวาลแห่งนี้ได้ มีผู้คนที่พยายามจะหาข้อสรุปของบททดสอบแห่งความตายแต่สิ่งที่ได้รับมาคือความว่างเปล่ากับความตายเท่านั้น เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่ยากที่จะหาคำตอบ

“ทำไมนายท่านของเจ้าถึงดึงไอบ้านี้ให้เข้ามาในบททดสอบแห่งความตาย”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้นิ่งไปสักพักหนึ่ง ที่การนิ่งนั้นเหมือนกับว่ากำลังจะติดต่ออะไรอยู่ และได้ใช้คำตอบออกมา

“มีคนขอมาให้ท่านผู้นี้ได้เข้าไปในบททดสอบแห่งความตาย”

บ้าน่า หู่เสวียตกใจ ไอบ้านี้ไม่เคยพบกับคนที่มีอำนาจถึงขนาดที่ว่าสั่งให้ผู้หลงทางจะทำงานให้ มันพึ่งเริ่มการฝึกตนเองเท่านั้น ยิ่งไม่น่าจะรู้จักคนใหญ่คนโตได้ แม้แต่มหาเทพยังต้องให้ความเคารพผู้หลงทาง

“มหาเทพปีศาจหรือที่เป็นคนขอให้หรือไง”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้ยิ้มออกมาหลังได้ยินคำตอบของหู่เสวีย

“มหาเทพปีศาจหรือ พวกเขายังไม่มีสิทธิ์มาสั่งนายท่านของฉัน”

“แล้วใครกัน”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้แสดงสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาแล้วพูดกลับไปว่า

“เธออย่ารู้เลยดีกว่า ท่านผู้นั้นเป็นคนที่น่ากลัวมาก ๆ แม้แต่นายท่านของฉันยังไม่ได้แค่ฝุ่นเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา”

“อะไร บ้าไปแล้วไม่ใช่ว่าพลังมหาเทพคือที่สุดหรือ แม้แต่นายท่านของเจ้ายังอยู่ในระดับมหาเทพเท่านั้น”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายมองหน้าหู่เสวียได้ พูดอย่างจริงจังว่า

“เจ้าคิดว่าจักรวาลทั้งหมดนี้ใครเป็นคนสร้างขึ้นมา”

“พวกมหาเทพไงหรือว่ายังไม่ใช่”

ตอนที่หู่เสวียพูดว่าพวกมหาเทพเป็นผู้สร้างผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้ส่ายหน้า

“คนที่ไปถึงชั้นระดับมหาเทพนั้น สามารถสร้างสิ่งใดที่ต้องการหรือจักรวาลเป็นของตนเองได้ แต่จักรวาลนี้พวกมหาเทพไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้นมา”

หู่เสวียช็อกกับเรื่องนี้มาตั้งแต่เธอเกิดมาใน ตำรา หนังสือ หรือประวัติศาสตร์นั้นบอกว่า พวกมหาเทพเป็นคนสร้างจักรวาลทั้งหมดนี้ขึ้นมา ถ้าเธอไม่ได้ฟังจากปากของผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตาย เธอคงไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน

“ใครเป็นคนสร้างขึ้นมา”

คำถามของหู่เสวียไม่ได้รับการตอบกลับมา เหมือนว่ายังไม่ถึงเวลารู้ แม้จะค้างใจหน่อยแต่หู่เสวียรู้ว่าผู้ดูแลบททดสอบจะไม่ตอบอะไรไปมากกว่านี้

“เจ้าไม่คิดจะลดระดับความยากลงหน่อยหรือ ไม่ใช่ว่ามีคนบอกให้ไอบ้านี้มาบททดสอบแห่งความตายนี้”

“ท่านผู้นั้นบอกว่าแค่ให้ท่านผู้นี้มาทดสอบ แต่ได้บอกอีกอย่างหนึ่งว่า ไม่ให้ลดความยากลงมาถ้าท่านผู้นี้ตาย ท่านผู้นั้นจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นมา แถมบอกให้เพิ่มความยากขึ้นไปอีก”

“อะไรกัน สรุปคนที่บอกให้ลงนั้นจะมาช่วยไอบ้านี้หรือจะฆ่ากันแน่”

หลังจากได้ยินคำตอบแล้วหู่เสวียไม่รู้ว่าทำไมในใจของเธอมีความรู้สึกเป็นห่วงออกมา

“สำหรับฉันคิดว่าคงทำให้ท่านผู้นี้พัฒนาฝีมือมากกว่า ถ้าเขาจบการทดสอบนี้ได้การที่จะขึ้นเป็นใหญ่คงไม่ยากและอีกอย่างหนึ่งการทดสอบที่ต้องสู้กับตนเอง ท่านผู้นี้จะได้รู้ข้อดีข้อเสียของตนเอง”

ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายได้พูดออกมา แล้วได้มองดูลงไป

ในตอนนี้แจ๊คกำลังจะแพ้ ปีศาจปะการังคริสตัล หลังจากที่ปีศาจปะการังคริสตัลได้ใช้ฝ่ามือกับหมัด ที่เป็นท่าของแจ๊คออกมาโจมตีใส่แจ๊คไป

แจ๊คกำลังที่จะตาย

หู่เสวียกำลังจะเข้าไปช่วยแจ๊ค ตัวของหู่เสวียเองก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไมแต่ร่างกายได้ขยับไป

ผู้ดูแลบททดสอบเห็นจึงขวางทางหู่เสวียเอาไว้

“หลบไป”

หู่เสวียตะโกนออกไปพร้อมกับพลังที่มากกว่าตอนเมื่อกี้นี้ แต่ผู้ดูแลบททดสอบไม่สนใจพลังของหู่เสวียแม้แต่นิดเดียวราวกับมองไม่เห็น

“ฉันพูดไปแล้ว ตอนเจอหน้ากันครั้งแรกว่าเธอไม่มีสิทธิ์เข้าไป”

หู่เสวียไม่สนใจอะไรทั้งนั้นจะเข้าไปอย่างเดียว ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายเห็นว่าเธอไม่ฟัง ตอนนี้คงมีทางเลือกเดียวเท่านั้นคือการต่อสู้

ในตอนที่ทั้งคู่กำลังจะสู้กันนั้นแจ๊คได้ฆ่าปีศาจคริสตัลได้อย่างง่ายดาย

“นั้น”

หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คปลอดภัยดีเลยใจเย็นขึ้นมาหน่อย ผู้ดูแลบททดสอบแห่งความตายเห็นว่าหู่เสวียใจเย็นจึงลดท่าลง

“เดียวฉันจะเพิ่มเวลาในท่านนี้ได้ฟื้นตัวก่อนที่จะต่อสู้อีกครั้งหนึ่งแล้วกัน”

ผู้ดูแลแห่งความตายได้เสนอข้อคิดมา หู่เสวียก็ไม่ได้คาดอะไรมาก

หู่เสวียได้พยักหน้าไปมองที่แจ๊ค หู่เสวียคิดในใจว่าไอบ้านี้มันจะรอดไหมน่า

.......................................................................................................................................................................................

.......................................................................................................................................................................................