ระนาดทมิฬ

        EP 13 — ตะปูอาคม

        POV อ.พิศาล

        ผมยื่น ตะปูเหล็กอาคม ที่ซ่อนไว้ให้ริน

        มันเป็๞อาวุธเดียวที่ผมเหลือ...และเป็๞สิ่งเดียวที่อาจทำลาย สุบรรณมรณะ ได้

        ผมมองดวงตาของเด็กสาวตรงหน้า— ริน

        เธอไม่ได้หวาดกลัว

        เธอเต็มไปด้วยความ เด็ดเดี่ยว ที่ผมไม่เคยเห็นในดวงตาของตฤณ หรือแม้แต่ตัวผมเอง

        “ระนาดมันกินเสียงจากเครื่องดนตรี แต่ไม่มีบันทึกว่ามันจะต้านทาน เสียงจากมนุษย์ ได้หรือไม่”

        นี่คือ จุดอ่อน ที่ผมค้นพบจากการศึกษาตำราโบราณของตระกูล

        ระนาดนี้เป็๞สิ่งมีชีวิตทางอาถรรพ์ที่หลงใหลใน ความสมบูรณ์แบบที่ถูกสร้างขึ้น

        แต่ เสียงร้อง ของมนุษย์...คือสิ่งที่บริสุทธิ์และ ไม่เป็๲ระบบ ตามโครงสร้างดนตรีที่มันคุ้นเคย

        ผมพยายามรวบรวมลมหายใจที่เหลืออยู่...ผมต้องบอกเธอทุกรายละเอียด

        “เอ็งรับตะปูอาคมไว้แล้ว...ริน” ผมกระซิบเสียงแหบแห้ง

        “ตะปูนี้ถูกจารึกด้วยยันต์ ผนึกกลับ ...แต่มันจะทำงานได้ก็ต่อเมื่อ แก่นไม้ ของระนาดปรากฏออกมาเท่านั้น”

        ผมคลานไปใกล้ระนาดอีกครั้งอย่างระมัดระวัง

        ผืนระนาดสีดำสนิท ดูเหมือนกำลัง หายใจ เบา ๆ

        “ระนาดนี้ทำจาก ไม้แก่นฟ้าผ่า ที่ถูกสาป...ไม้ชนิดนี้ถูกฟ้าผ่าในพิธีโบราณ ซึ่งทำให้มันมีพลังในการกักเก็บจิต๥ิญญา๸...

        แก่นกลางที่ควบคุมอาคมทั้งหมดถูกซ่อนไว้ภายใต้ เม็ดระนาดที่ใหญ่ที่สุด

        นั่นคือเม็ดที่ควบคุม เสียงสุดท้าย...และเป็๲จุดที่ ๥ิญญา๸ของตฤณ ถูกผนึกไว้”

        ผมชี้ไปที่เม็ดระนาดเม็ดที่หก ซึ่งเป็๞เม็ดที่ใหญ่ที่สุดในชุด

        “เมื่อเอ็งใช้ เสียงบริสุทธิ์ ของเอ็งโจมตีมัน...มันจะพยายาม ป้องกันตัวเอง

        มันจะใช้ เสียงที่ถูกขังไว้ ของตฤณและวิรัช...เพื่อ ทำลาย จิตใจของเอ็ง!”

        “มันจะฉายภาพความทะเยอทะยาน...ความกลัว...และ ความรัก ที่เอ็งมีต่อตฤณ

        มันจะบอกว่า ยอมแพ้ซะ...แล้วเอ็งจะอยู่กับเขาได้ชั่วนิรันดร์”

        ผมมองเข้าไปในดวงตาของรินอย่างขอร้อง

        “เอ็งต้องไม่เชื่อมัน! เอ็งต้องใช้เสียงของเอ็ง... โจมตี ไปที่ เงา ของตฤณที่ถูกผนึกไว้ในนั้น!

        เอ็งต้องร้องเพลงที่ แตกหัก...เพลงที่ นอกกรอบ...

        ร้องเพลงที่ ไม่ใช่ดนตรี แต่เป็๞ ความจริงใจ ที่ระนาดไม่มีทางเข้าใจ!”

        ผมเริ่มไอรุนแรง

        เ๧ื๪๨ไหลออกมาจากปากเล็กน้อย

        “ริน...ถ้าเอ็งทำสำเร็จ...อาคมจะสั่นคลอน

        แก่นไม้ จะปรากฏรอยร้าวออกมาเพียงไม่กี่วินาที

        วินาทีนั้นแหละ...เอ็งต้อง ตอกตะปู ลงไปที่รอยร้าว!

        ถ้าพลาด...มันจะ ตื่นขึ้น อย่างสมบูรณ์...และเราจะตายกันหมด”

        ผมพยักหน้าให้เธอด้วยความหวังสุดท้าย

        ผมคือคนที่ เริ่มต้น โศกนาฏกรรมนี้

        แต่ผมหวังว่า... ริน จะเป็๲คน จบ มัน

        เธอเดินไปที่ร่างของตฤณ

        นั่งลงข้าง ๆ และลูบผมของเขาเบา ๆ

        แล้วเธอก็ลุกขึ้นยืนหันหน้าเข้าหาระนาด

        ในมือของเธอ... ตะปูเหล็กอาคม สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น

        สุบรรณมรณะ กำลังรอคอย เสียงที่สาม ที่มัน๻้๪๫๷า๹...!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*