ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    ภาพที่หมู่ชนเห็นอี้เฉินสืบฝีเท้า จากไปพร้อมกับคนของเขา ทำให้สีหน้าของใครหลายๆ คน ต่างก็คลี่ยิ้มเย้ยหยัน กันออกมากว้าง มีแม้แต่เสียงหัวเราะดังขึ้นจากหมู่ชนไม่ขาด ก่อนที่ร่างอี้เฉินกับกลุ่มมิตรสหายของเขา จะหายจากไป จากสนามประลองเทพยุทธ์ ในไม่กี่ชั่วอึดใจ ภาพนั้นต่างก็ทำให้ผู้คน ที่ไม่ชอบขี้หน้าอี้เฉิน หัวเราะกันออกมาก้องในทันใด
 

      มีแม้ผู้คนคิดจะกล่าวพูดแสดงความยินดี สรรเสริญเยินยอ ราชัน10ทิศจ้าวเฟิง กับ มารพุทธทงอี้ ด้วยสีหน้าแววตาเป็นปีติ แต่จู่ๆ พวกเขาก็ต้องหน้าบูดบึ้ง ตื่นตะลึงขึ้นมาทันใด เมื่อเห็นริมฝีปากของ ราชัน10ทิศจ้าวเฟิง กับ มารพุทธทงอี้ พวกเขาทั้งสอง ต่างก็กระอักเลือด ออกมาคำใหญ่ ริมฝีปาก เต็มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ซีดเผือดขึ้นมา

      ชายหนุ่มกล่าวพูดขึ้นมา ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง “หรือว่า ราชัน10ทิศจ้าวเฟิง กับ มารพุทธ ทงอี้ พวกเขาจะเก็บซ่อนอาการบาดเจ็บไว้?”

     “อี้เฉินหรือว่า เขาจะเป็นผู้ชนะการประลองครานี้อย่างแท้จริง” ฉับพลันรอบด้าน ผู้คนต่างก็เม็ดเหงื่อผุดพราย ขึ้นมาเต็มแผ่นหลัง ประหนึ่งว่าบัดนี้ พวกเขามองอี้เฉินผิดถนัดไปอย่างสิ้นเชิง แม้แต่คนดินแดนจักรพรรดิ พวกเขายังไม่คาดคิดว่า จะเป็นอี้เฉินที่ได้เปรียบ การประลองในครานี้

       ครั้นหมู่ชนเมื่อเห็น สภาพของราชัน10ทิศ จ้าวเฟิง มารพุธทงอี้ กำฝ่ามือของพวกเขาจนแน่น ส่งเสียงนิ้วมือบีบเข้าหากัน จนเกิดเสียงดัง กรอบแกรบ!! ปลดปล่อยระลอกคลื่น แห่งความเดือดดาลออกมาไม่ขาด แม้แต่ริมฝีปากที่ซีดเผือด ยังสบถด่าอี้เฉินออกมาดังลั่น

      รับรู้ถึงความเดือดดาลที่พวกเขาทั้งสอง ปลดปล่อยออกมาในทันใด แม้ในใจจะไม่ยินยอมให้มันจบลงเฉกเช่นนี้ ทว่าเวลาที่ดินแดนจักรพรรดิจะเปิด มีเหลือไม่มากทำให้พวกเขาต้องถอนหายใจออกมายาว เก็บความแค้นสุมทรวงที่มีต่ออี้เฉินไว้

       ทางด้านอี้เฉิน ที่เริ่มเดินทางกลับหุบเขาบรรพชน เขาไอ จามขึ้นมาอยู่หลายครา เอ่ยพูดพึมพำออกมา “ใครกันกำลังนินทา ข้าอยู่ในยามนี้กัน” ก่อนจะสืบฝีเท้าบินทะยานต่อไป

       แม้แต่กลุ่มเพื่อนของอี้เฉินยังส่ายหัว ไม่เข้าใจความคิด ของอี้เฉิน เท่าใดนักในยามนี้ ..ทว่าน้ำเสียงที่จริงจัง ของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ กล่าวตัดบทพูดพวกเขาในทันที แม้แต่อี้เฉินยังมีสีหน้าจริงจังขึ้นมากะทันหัน เมื่อรับรู้ถึงกลุ่มคนในเงามืด คืบคลานตามติดพวกเขามา แถมยังมีหลายสิบชีวิต

ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ กล่าวน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันใด “พวกเจ้า รวมตัวกันไว้ อย่าออกห่างจากข้าเป็นอันขาด พวกมันไม่กล้าลงมือหรอก”

       แม้อี้เฉินจะรับรู้ว่ากลุ่มคน ปกปิดตัวตน ใส่ชุดคลุมแดงตัดดำ ไม่ได้มีจอมยุทธ์ ระดับขั้น ราชันสวรรค์ เป็นเพียงแค่ขั้นระดับเทียบเท่าผู้อาวุโส ขั้นเซียนสวรรค์เท่านั้น ทว่ามันก็เพียงพอที่จะสามารถ ฆ่าสังหารพวกเขาได้จาก กลุ่มคนที่พวกเขาพามา

       อี้เฉินครั้นปรายตาไปหา จางเหมยด้วยสายตาลึกล้ำ อยู่แวบหนึ่ง หากนางเป็นอะไรไปเขาไม่กล้าสู้หน้า เจ้าอ้วนกลม เปาเปาแน่ อี้เฉินเอ่ยบอกผู้อาวุโสใหญ่ตระกูล อี้ ในทันใด “ท่านผู้อาวุโสข้ามีธุระ พวกท่านกลับไปยัง หุบเขาบรรพชนก่อนเลย”

ก่อนอี้เฉินจะกล่าวน้ำเสียงจริงจัง บอกกล่าวมิตรสหาย “พวกเจ้าบางที ข้าอาจไม่มีเวลาไปส่งพวกเจ้า เช่นนั้นลาตรงนี้แล้วกัน ขอให้พวกเจ้าโชคดี”

      ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ เขาสีหน้ามืดทะมึนในทันใด เขาไม่เคยเห็น ไอ้งั่งจักรพรรดิที่ไหน เอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล่อเช่นนี้มาก่อน “เจ้า! เจ้า! อี้เฉินเจ้าจะไปไหน แล้วข้าจะอธิบายกับ องค์หญิงอี้ฟางหรง อย่างไรเล่า”

รอยยิ้มอี้เฉิน แฝงไว้ด้วยความเชื่อมั่น “ท่านคุ้มครองมิตรสหายของข้าให้ดีล่ะ”

       คนอื่นๆ เองก็หน้าบึ้งตึงไม่น้อย แม้แต่จางเหมย นางยังกล่าวโทษตัวของนางเอง เมื่อเห็นร่างอี้เฉินหายวับ ไปอีกทิศทางหนึ่ง พร้อมกับกลุ่มเงาดำ ที่ตามติดอี้เฉิน ขำหัวเราะออกมาก้องฟ้า

      ซีเยว่บอกกล่าวผู้อาวุโสชราในกรอบสายตา สีหน้าแววตา เป็นห่วงอี้เฉินขึ้นมาทันที นางไม่ยินยอมที่จะจากลา ไปเฉกเช่นนี้ “ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านไปช่วยอี้เฉินก่อนเถอะ พวกเราเองก็จะเป็นกำลังเสริม ให้ท่านอีกแรงเช่นกัน”

จางเหมยเองก็พยักหน้ากล่าวเห็นด้วยขึ้นมา “ใช่ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ รีบไปช่วยท่านพี่อี้เฉินเถอะ”

       ซีเผิงที่มีสีหน้าฉุกคิดไม่ตก  ในระหว่างที่พวกเขาเดินทาง กล่าวพูดขึ้นมา “อี้เฉินเขาน่าจะมีแผนบางอย่าง  เขาคงไม่ไปหาที่ตาย ง่ายๆ หรอกกระมัง ..อีกอย่างหากพวกเราไปช่วยอี้เฉิน ไม่แน่ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ อาจจะเสียเปรียบก็เป็นได้ พวกเราที่ไปสมทบ ยิ่งจะกลายเป็นตัวถ่วงของผู้อาวุโสชรา ตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเท่านั้น”

       ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลอี้ ระหว่างที่พาร่างพวกเขาบินทะยาน ข้ามป่าเขาลำเนาไพร พร้อมกับนครน้อยใหญ่ เขาปรายตาไปมองซีเผิงที่คิดวิเคราะห์ ด้วยสายตาลึกล้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มขึ้นมา ไม่คิดว่าเด็กรุ่นนี้ จะเข้าใจสถานการณ์ในไม่กี่ร้อยลมหายใจ ครั้นพยักหน้าให้เด็กหนุ่มในกรอบสายตา ชายชราก็เร่งสืบฝีเท้านำพาร่างพวกเขา จากไปโดยไว

      ทางด้านอี้เฉิน ที่หนีการไล่ล่าขึ้นไปทางเหนือ ตรงไปยังทิศทางทวีปเหมันต์ตงเหลิ่ง พร้อมกับร่างกลุ่มคน สวมชุดคลุมปกปิดตัวตนปริศนา ไม่รู้ว่าเป็นกลุ่มของผู้ใด เปิดฉากการไล่ล่าอี้เฉินอย่างไม่ลดละ

       เพียงเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม พวกเขาก็เห็นอี้เฉินอยู่ในกรอบสายตา ก่อนเสียงแค่นคำรามชายหนุ่มผู้หนึ่งในกลุ่ม จะกล่าวพูดออกมาเสียงดังกึกก้อง “เจ้าโง่หรือบ้ากันที่หนีออกห่างจาก พระราชวังจักรพรรดิ ข้าได้ยินเรื่องของเจ้ามาไม่น้อย ทว่าวันนี้เจ้าตายเสีย” ฉับพลันผู้คนรอบด้าน ต่างก็แค่นเสียง ฆ่าคำรามออกมากู่ก้อง

      วิชาต่างๆ ถูกสำแดงพุ่งปราดเข้าไล่ล่าอี้เฉินในทันใด อี้เฉินเขาหน้าขึงขังขึ้นมาไม่น้อย ทว่าเมื่อเตรียมจะผสานฝ่ามือ เตรียมรับการโจมตี สำแดงวิชาป้องกันกายขึ้นมาใช้ อี้เฉินถึงกับต้องคิดใหม่ในทันใด

      เมื่อเห็นเคียวยมทูตขนาดใหญ่ พร้อมกับพลังโซ่บางอย่างของสตรีนางหนึ่ง น่าหวาดกลัวไม่น้อย อี้เฉินสำแดงวิชาเคลื่อนที่ มังกรทะยานนภา ข้ามมิติหนีหายออกไปในเสี้ยวพริบตา ก่อนเสียง ตู้ม!!จะดังออกมากึกก้องฟ้า แม้อี้เฉินร่างของเขาจะออกมาห่าง ยังส่งให้ร่างของเขาปลิวกระเด็นออกไปไกล ราวกับสายป่านว่าวที่ขาด

     แล้วยิ่งเห็นโซ่พุ่งปราด ราวกับอสรพิษกัดตัวเขาไม่ปล่อย อี้เฉินสับฝีเท้าหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต หากโดนโซ่นั้นตรึงร่าง ความฉิบหายได้มาเยือนตัวเขาแน่

หญิงสาวที่สวมผ้าคลุมดำ แค่นเสียงชิ!!เล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาทันที “ไอ้เวรนี่ เหมือนจะฆ่าสังหารยากกว่า ที่พวกเราคาดการณ์ไว้เสียแล้ว”

      ...เสียงที่ต่อสู้ปะทะกันดังออกไปก้อง ตลอดทางนับหมื่นลี้ จนข่าวคราวการไล่สังหาร เป็นที่พูดคุยของผู้คนไปทั่ว จากการไล่ล่าฆ่าสังหารผ่านหลายนครใหญ่

       ทำให้อี้เฉินในยามนี้ กายาเริ่มที่จะเต็มไปด้วยบาดแผล แม้แต่อาวุธพิษ พวกเขายังเอาออกมาใช้ ทำให้อี้เฉินรับรู้ได้เลยว่า พวกเขาเป็นนักฆ่าระดับสูง ก่อนเสียงกัดกรามอี้เฉินจะดังขึ้นมาก้อง “เกรงว่าข้า ต้องไปทวงบุญคุณ จากคนเผ่าสงครามแล้วล่ะในยามนี้”

       อี้เฉินครั้นคิดเช่นนั้นได้ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพุ่งปราดไปยังทิศทาง ป่าเยือกแข็งอเวจี ในทันใดหมายมั่นจะข้ามผ่านป่าเหน็บหนาว ใช้เผ่าสงครามเป็นฐานที่มั่นชั่วคราว แม้จะเป็นการหนีเสือปะจระเข้ก็ตาม ทว่าอี้เฉินมั่นใจเขายังจะพอ พูดคุยเจรจากับคนเผ่าสงครามได้

       กลุ่มคนที่ไล่ล่าอี้เฉิน พวกเขาหน้าบูดบึ้งในทันที แม้อี้เฉินจะบาดเจ็บหนัก ทว่าความเร็วของเขา ไม่มีลดลงแม้แต่น้อย แถมยังคิดจะหนีเข้าไป บริเวณป่าเยือกแข็งอเวจี ยิ่งทำให้พวกเขาเดือดดาลบ้าคลั่ง “รีบฆ่าสังหารมันเร็วเข้า อย่าให้มันเข้าไปภายใน ป่าเยือกแข็งอเวจีได้”

       ฉับพลันการโจมตี ต่างๆ ก็ถูกสำแดงออกมา ก่อให้เกิดรัศมีแสงพร่างพราว พุ่งปราดเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ริ้วคลื่นพลังแพร่กระจัดกระจายเข้ากลืนกินอี้เฉินในทันใด ส่งให้ผืนป่าบริเวณนั้นเกิดเสียงต่อสู้ออกมาดังกึกก้อง เหล่าสัตว์อสูรหนีตายกันจ้าละหวั่น แม้แต่ร่างอี้เฉินยัง กลิ้งกระเด็นกระดอน ริมฝีปากกระอักเลือด ทว่าเขาก็ไม่คิดยอมจำนน หยุดฝีเท้า “เจ้าคิดจริงหรือว่า จะหนีพวกข้าไปได้”

อี้เฉินด่ากราดไล่หลังออกมาทันใด “ถุยๆ หากข้า  ขั้นพลังใกล้เคียงกับพวกเจ้า   ข้าจะไล่ตบหัว พวกเจ้าเรียงตัวเลย”