ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมไม่รู้ว่าเม่าจิ้งมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่เขาช่วยผมไว้ได้มากจริงๆ

        เพียงแต่เขาอาจยังไม่เข้าใจถึงความร้ายกาจของวิญญาณคนขับรถตนนี้

        แม้จะใช้ทั้งกระบี่ไม้ท้อและยันต์สะกดวิญญาณแล้วแต่มันก็ยังคงอยู่

        ตอนนี้เมื่อเขามองดูวิญญาณคนขับรถที่ถูกผมตรึงไว้กับพื้นคงพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมผมเพียงแค่ตรึงมันไว้ แต่ไม่ได้ฆ่ามัน

        เพราะมันฆ่าไม่ตายยังไงล่ะ…

        ผมจ้องวิญญาณอาฆาตตรงหน้าแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเอ่ยว่า “ฉันลองมาหมดแล้วดูเหมือนจะฆ่ามันด้วยวิธีธรรมดาไม่ได้”

        เม่าจิ้งขมวดคิ้วมองรอบตัวเห็นไอความมืดที่ค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาจากทุกทิศทาง

        บาดแผลที่เคยอยู่บนร่างของวิญญาณคนขับรถกำลังค่อยๆฟื้นตัว

        นอกจากนี้มันเริ่มมีท่าทีดุร้ายมากขึ้นพลังอาฆาตที่แผ่ออกมารุนแรงจนทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ

        เม่าจิ้งกล่าวขึ้นว่า “ที่นี่เป็นจุดเกิดเหตุ พลังอาฆาตโดยรอบจะไหลเข้าหามันโดยอัตโนมัติ หากไม่ออกไปจากที่นี่ก่อน พวกเราไม่มีทางสะกดมันได้แน่”

        ผมพยักหน้าเหลือบมองไปที่อ่างเก็บน้ำซึ่งยังคงมีน้ำขึ้นปุดๆ ราวกับกำลังเดือด แล้วกล่าวว่า “คุณควบคุมรถบัสคันนี้ได้ไหม ถ้าเราขับมันไปถึงท่าเรืออวี๋จุ่ยอาจารย์ของฉันต้องมีวิธีจัดการมันแน่นอน”

        เม่าจิ้งได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “นายคอยกดมันไว้ ฉันจะลองดู”

        พูดจบเม่าจิ้งก็รีบควักกระดาษยันต์และพู่กันจากกระเป๋าสะพายออกมา จากนั้นก็เริ่มเขียนอักขระลงบนกระดาษด้วยความรวดเร็ว

        เห็นได้ชัดว่าเม่าจิ้งมีฝีมือสูงกว่าผม

        ผมไม่รบกวนเขาและกลับไปควบคุมวิญญาณคนขับรถเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

        เหล่าวิญญาณผู้โดยสารในรถบัสต่างจับจ้องมาที่เราด้วยความหวาดกลัว

        มีเพียงวิญญาณคนขับรถเท่านั้นที่ยังคงร้องคร่ำครวญไม่หยุด“ฝังไปพร้อมกัน…ทุกคนต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน…”

        เมื่อเห็นว่ามันยังคงไม่สงบผมยกเท้าถีบเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างแรงหลายครั้ง

        “หุบปากซะ!”

        “พวกแกทุกคนคิดจะเล่นงานฉัน! ฉันจะให้แกตาย! ทุกคนต้องตาย!”

        มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งกระบี่กระดูกปลาที่ตรึงมันไว้เริ่มสั่นและดูเหมือนจะสะกดมันไม่อยู่

        ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคว้าแส้กระดูกงูออกมาใช้แส้รัดคอมันแล้วพันอีกด้านเข้ากับเสาเหล็กภายในรถบัสก่อนที่มันจะดิ้นหลุดจากกระบี่

        ในขณะเดียวกันเม่าจิ้งก็เขียนยันต์เสร็จ

        ผมกวาดตาดูปรากฏว่าเป็นหมายเลขทะเบียนของรถบัสคันนี้ และเส้นทางปลายทางที่ระบุไว้คือท่าเรืออวี๋จุ่ย

        เมื่อเขาเขียนเสร็จเม่าจิ้งหันไปพูดกับวิญญาณหนุ่มรอยสักที่พยายามควบคุมรถ

        “พี่ชาย คราวนี้นายเป็นคนขับรถนะ”

        วิญญาณหนุ่มรอยสักชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะอุทาน“ฉันเหรอ ให้ฉันขับ?”

        เม่าจิ้งพยักหน้า“ใช่ นายเท่านั้นที่ขับได้ รถบัสผีต้องมีผู้โดยสารที่เป็นวิญญาณขับเท่านั้นคนเป็นขับไม่ได้ ฉันจะเผายันต์นี้ให้นายจะเข้าใจวิธีขับมันเอง”

        วิญญาณหนุ่มรอยสักได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า“ก็ได้! ฉันจะลองดู!”

        เหล่าวิญญาณผู้โดยสารในรถเริ่มตื่นเต้น

        “สุดยอด! ในที่สุดเราก็มีโอกาสออกไปจากที่นี่!”

        “ไม่ต้องอยู่ในน้ำอีกต่อไปแล้ว!”

        “เราจะรอดแล้ว!”

        แต่น้ำในอ่างเก็บน้ำยังคงเดือดพล่านพ่นไอสีดำออกมาอย่างต่อเนื่อง

        วิญญาณคนขับรถแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งพลังอาฆาตพุ่งกระจายออกมา

        ด้วยแรงระเบิดนั้นกระบี่กระดูกปลาที่ปักคอมันกระเด็นออกไปเสียงดัง “ปัง!”

        มันผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

        เสียงหวีดร้องของเหล่าวิญญาณผู้โดยสารดังขึ้นพวกเขารีบถอยหนีไปคนละทิศทางด้วยความหวาดกลัว

        วิญญาณคนขับรถหันขวับหมายจะกัดผม

        โชคดีที่ผมระมัดระวังตัวอยู่เสมอแถมก่อนหน้านี้ก็ใช้แส้กระดูกงูคล้องคอมันไว้แล้วและยังพันรอบเสาเหล็กของรถบัสอีกด้วย

        เมื่อเห็นว่ามันพยายามกัดผมผมจึงกระชากแส้กระดูกงูอย่างแรง

        เสียงกระดูกเสียดสีกันดัง“กึกๆ!”

        วิญญาณคนขับรถถูกกระชากไปกระแทกกับเสาเหล็กภายในรถถูกตรึงแน่นไม่ให้ขยับ

        “ให้ตายเถอะ คิดจะกัดฉันเรอะ!” ผมตวาดเสียงแข็ง มือยังคงจับแส้แน่น

        วิญญาณคนขับรถใช้กรงเล็บคว้าจับแส้ที่รัดคอตนแน่นพลางกรีดร้อง “ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน!”

        แน่นอนว่าผมไม่มีทางปล่อยมันผมกระชากแส้ให้แน่นขึ้นอีก

        แต่พลังของมันกลับยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลโดยเฉพาะหลังจากดูดซับไอสีดำที่ลอยเข้ามา มันแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ

        เสาเหล็กแทบจะถูกมันกระชากจนหัก

        เม่าจิ้งที่อยู่ด้านหน้ารถเห็นสถานการณ์แต่แทนที่จะรีบเข้ามาช่วย เขากลับจุดไฟเผากระดาษยันต์ที่อยู่ในมือ

        “เจียงหนิง อดทนอีกหน่อย...” เขากล่าว ก่อนจะพึมพำคาถาต่อไป

        ขณะเดียวกันกระดาษยันต์ที่เขาถือก็ถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น

        วิญญาณหนุ่มรอยสักที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งคนขับสามารถสตาร์ตรถได้ในที่สุด

        แต่แทนที่จะมีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นรถกลับขยับไปข้างหน้าแทน

        เสียงกรีดร้องจากเหล่าวิญญาณผู้โดยสารดังขึ้น

        “ไม่ใช่ๆ! ขับผิดทางแล้ว!”

        “ถอยหลัง! ต้องถอยหลัง!”

        วิญญาณหนุ่มรอยสักหน้าซีดรีบกล่าวด้วยความกระอักกระอ่วน “ขะ...ขอโทษที ลืมเข้าเกียร์ถอยหลัง”

        พูดจบเขาเปลี่ยนเกียร์ รถบัสก็เริ่มเคลื่อนที่ไปทางด้านหลังแทน

        เม่าจิ้งพยักหน้า“ควบคุมให้มั่น อย่าเร็วเกินไป และห้ามขับผิดทางเด็ดขาด”

        “เข้าใจแล้ว!” วิญญาณหนุ่มรอยสักตอบรับ

        เม่าจิ้งเห็นว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงรีบวิ่งตรงมาหาผมทันที

        แต่ในวินาทีนั้นเองวิญญาณคนขับรถก็ระเบิดพลังออกมาอีกครั้ง

        ผมรู้สึกเหมือนมีคลื่นพลังปะทะเข้ามาเต็มๆร่างของผมปลิวกระเด็นราวกับถูกรถพุ่งชน ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

        แส้กระดูกงูที่พันรอบคอมันก็ถูกกระชากหลุดไปด้วย

        มันแสยะยิ้มอาฆาตก่อนจะคำรามเสียงต่ำ

        “รถคันนี้เป็นของฉัน! ไม่มีใครแตะต้องมันได้!”

        วิญญาณคนขับรถแผดเสียงคำรามก่อนจะพุ่งเข้าหาอย่างดุดัน

        เม่าจิ้งไม่สนใจผมที่ล้มอยู่เขาชักกระบี่ไม้ท้อออกมาแล้วฟันลงไปทันที

        ผมรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง

        แต่ก็รีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วคว้ากระบี่กระดูกปลาที่ตกอยู่ข้างๆ แล้วพุ่งเข้าไปช่วย

        เหล่าวิญญาณผู้โดยสารต่างพากันหลบไปที่หัวท้ายรถร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

        มีเพียงวิญญาณหนุ่มรอยสักที่ยังคงพยายามควบคุมรถให้กลับทิศและมุ่งหน้าออกไป

        เม่าจิ้งแข็งแกร่งมากอย่างน้อยก็เหนือกว่าผมในตอนนี้ 

        เขาปะทะกับวิญญาณคนขับรถอย่างดุเดือดโดยไม่เสียเปรียบ แต่ก็ยังไม่อาจกดมันให้อยู่มือ

        เสียงดังกึกก้องจากการปะทะกันระหว่างกระบี่ไม้ท้อและกรงเล็บของวิญญาณคนขับรถดังไปทั่วรถบัสไฟสีเขียวพวยพุ่งขึ้นเป็นระยะ

        เมื่อเห็นจังหวะที่ทั้งสองปะทะกันผมฉวยโอกาสทันที

        ผมแทงกระบี่กระดูกปลาทะลวงเข้าไปที่ดวงตาของมัน

        การโจมตีสำเร็จ!กระบี่ปักทะลุเข้าที่ดวงตาของมันเต็มๆ

        วิญญาณคนขับกรีดร้องเสียงแหลมพร้อมกับยกกรงเล็บขึ้นหมายจะฉีกผมเป็นชิ้นๆ

        แต่เม่าจิ้งวาดกระบี่ลงไปที่แขนของมันอย่างเฉียบคม

        เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วรถ

        ผมฉวยโอกาสถีบมันอย่างแรงทำให้มันกระเด็นไปกระแทกกับเบาะที่นั่ง

        เม่าจิ้งไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยเขาพุ่งกระบี่ตรงไปยังอกของมัน ตรึงร่างของมันไว้กับเบาะโดยตรง

        “พวกแกทุกคนรวมหัวกันเล่นงานฉัน!”

        วิญญาณคนขับรถคำรามกราดเกรี้ยวไปทั่วทั้งคันรถ พยายามกระชากกระบี่ออกจากอกเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการ

        แต่เม่าจิ้งกดมันไว้แน่นไม่ให้มันขยับได้

        เมื่อเห็นดังนั้นผมรีบตะโกนขึ้น “ตรึงมันไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจะมัดมัน!”

        พูดจบผมคว้าแส้กระดูกงูที่ตกอยู่ แล้วรีบก้าวไปทางด้านหลังของมัน

        ผมพันแส้ไปรอบตัวมันทันทีโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือการดิ้นรนของมัน

        เมื่อแส้สัมผัสกับร่างของมันเสียง “ซี่ๆ” ดังขึ้น ควันสีดำลอยพวยพุ่งออกมา

        วิญญาณคนขับรถกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ไร้หนทางต่อต้าน

        ครั้งนี้ผมรัดแส้เป็นเงื่อนตายแน่นหนา

        เม่าจิ้งกดกระบี่ไม้ท้อทะลุหน้าอกของมันตรึงมันไว้กับเบาะโดยสมบูรณ์

        หากมันไม่สามารถฉีกแส้กระดูกงูให้ขาดหรือดึงกระบี่ไม้ท้อออกจากอกก็ไม่มีวันหลุดจากพันธนาการนี้ได้!