มังกรพลิกสวรรค์

        ตอนที่ 41 ธาตุที่สาม

        “แซ่ป๋าย..”

        หลินเฟยขมวดคิ้วประวัตศาสตร์ที่เขาเคยได้ศึกษามายามที่พลังฝึกตนของเขาหยุดนิ่งนั้นไม่ได้กล่าวถึงบุคคลผู้แข็งแกร่งลึกลับผู้แบ่งทวีปทั้งหกเลยแม้แต่น้อย

        อาจเป็นเพราะความแข็งแกร่งนั้นมากมายจนเกินไปพลังที่สะกดข่มทุกผู้คนนั้นน่าเหลือเชื่อจนน่าใจหายด้วยกระบี่เดียวสามารถตัดแบ่งผืนแผ่นดินออกเป็นหกทวีป!

        อาคมสะท้านฟ้าที่ปิดกั้นทุกเผ่าออกจากกันความอัปยศที่ผู้แข็งแกร่งของดาวดวงนี้ได้รับนั้นมากมายเกินกว่าที่จะบันทึกไว้ให้ชนรุ่นหลังรับรู้

        หรือบางทีเหตุการณ์สะเทือนฟ้าครั้งนั้นอาจมีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรจริงๆเพียงแต่ถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอดเกินกว่าที่ลูกศิษย์ธรรมดาๆของสำนักจะรับรู้ได้

        “อืม...นั่นคือแซ่ของมันผู้นั้นอย่างแน่นอนหากเจ้าโชคดีวันนึงเจ้าอาจจะได้รับบางสิ่งบางอย่างที่มันทิ้งไว้

        ที่อาจจะมี...หรืออาจจะไม่มีก็แล้วแต่

        นั่นเป็นเรื่องที่แล้วแต่บุญวาสนาของเจ้า ในตอนนี้เจ้าก็พอจะได้รู้ถึงความเป็นมาของเรื่องราวต่างๆ ตัวข้าผู้อาวุโสเองจริงๆแล้ว...ความปรารถนาของข้าเพียงอย่างเดียวคือการที่ได้เห็นโลกใบไร้ซึ่งสงคราม...

        หึหึ...แต่มันก็เหมือนจะไม่มีทางเป็นไปได้ท่ามกลางความโลภที่ไร้ที่สิ้นสุดความกระหายในพลังอำนาจที่มากล้นสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่มีทางกำจัดออกไปจากจิตใจของผู้แข็งแกร่งบางคนได้

        ยิ่งมีมาก ยิ่งอยากได้มาก…

        ยิ่งไม่มี ก็ยิ่งเสาะแสวงหา...

        เพราะเหตุนั้นสงครามจึงเกิดขึ้นอยู่เสมอ...”

        หลินเฟยนิ่งฟังครุ่นคิดตามคำกล่าวของตี้ชิงเทียน ทุกคำที่กล่าวนั้นไม่อาจบอกได้ว่าไม่เป็นความจริงอย่างตัวเขาเองก็มุ่งมั่นที่จะแสวงหาพลังความแข็งแกร่งเพื่อฟื้นฟูตระกูลให้กลับมายิ่งใหญ่เกรียงไกรอีกครั้ง ส่วนเรื่องราวในอดีตนั้นนับเป็นการเปิดโลกทรรศให้กับหลินเฟยอย่างแท้จริง

        นาทีนี้เองตี้ชิงเทียนชี้นิ้วไปที่หลินเฟยดาวห้าแฉกภายในม่านตายซ้ายก็ค่อยๆกลายเป็นแสงสีทองกระจายปกคลุมไปทั่วร่างของหลินเฟยก่อนจะซึมเข้าไปภายในผิวหนังของเขาจนหมด

        ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเกิดขึ้นภายในร่างกายของหลินเฟยเขาหลับตาลงช้าๆทั่วร่างของเขาสั่นเทิ้มทะเลลมปราณภายในจุดตันเทียนสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

        ไม่นานก็ปกคลุมไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้ากลายเป็นทะเลแห่งจิตวิญญาณสีทองอร่ามเปล่งประกายระยิบระยับน่าพิศวง!

        ใจกลางของทะเลนั้นมีผลึกธาตุทั้งสองไฟและลมหมุนเวียนอยู่แต่ตอนนี้กลับปรากฏกลุ่มแสงสีทองค่อยๆก่อตัวเป็นทรงกลมขนาดเท่ากำปั้น

        เมื่อมันก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ก็คล้ายกับมีจิตวิญญาณโบราณบางอย่างลืมตาขึ้นมากระจายกลิ่นอายความเข้มข้นของธาตุที่สามออกมานั่นคือ

        ธาตุทอง!

        ความลึกล้ำของธาตุทองนี้เหนือกว่าผลึกธาตุทั้งสองอย่างเทียบไม่ได้มันกระจายกลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์แห่งกาลเวลาออกมาอย่างต่อเนื่อง

        ระลอกคลื่นแห่งพลังกระจายออกไปทุกครั้งที่มันหมุนวนทำให้ผลึกธาตุไฟและลมสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายกับกำลังหวาดกลัว

        ผลึกธาตุทั้งสองถูกดูดให้มาโคจรหมุนวนอยู่รอบๆดวงแก้วแห่งธาตุทองอย่างเป็นระเบียบตอนนี้เมื่อมองเข้าไปจะเห็นสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉกอยู่ตรงกลาง มันเปล่งแสงกระพริบทุกครั้งที่มีการโคจรลมปราณและส่งพลังแห่งธาตุออกมาอย่างต่อเนื่อง!

        เมื่อทุกอย่างเริ่มคงที่ธาตุทั้งสามปลดปล่อยคลื่นพลังงานที่มากล้นออกไปทั่วร่างกายของหลินเฟยอย่างตื่อเนื่องทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

        ความรู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนทบทวีอยู่ภายในจิตใจจนเอ่อล้นจนอยากจะปล่อยหมัดสักหมัดออกไปเพื่อประกาศศักดาให้โลกรู้ว่าตอนนี้ข้า

        แข็งแกร่งขึ้นแล้ว!

        หลินเฟยลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาทั้งสองที่เคยเป็นสีแดงดุจโลหิตตอนนี้เปล่งประกายระยิบระยับภายในดวงตาซ้ายนั้นปรากฏเส้นแสงสีทองของดาวห้าแฉกมาหนึ่งแฉก ทำให้มันดูคล้ายกับเส้นสามเหลี่ยมสีทองที่ไม่มีฐานมากกว่า

        โลกทั้งใบนั้นผันเปลี่ยนกลายเป็นสวยสดงดงามขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ดั่งจิตกรเอกผู้มีฝีมือเป็นหนึ่งบนผืนปฐพีเป็นผู้รังสรรค์บรรจงปลายพู่กันวาดมันออกมา!

        สีสันที่ชัดเจนทำให้หลินเฟยรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปโดยไม่ทันตั้งตัวทั้งภายในจิตวิญญาณยังมีวิชาหนึ่งประทับอยู่มันคือวิชาของเนตรดาราสยบฟ้า!

        หลินเฟยใจเต้นรัวมองกลับไปยังตี้ชิงเทียนที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ตอนนี้ตี้ชิงเทียนไม่ใช่บุรุษหนุ่มผู้หล่อเหลาอีกแล้วกลับกลายเป็นชายชราที่ดูน่าเกรงขามอย่างถึงที่สุดเสน่ห์ของความเยาว์วัยหายไปแต่กลับแทนที่ด้วยบารมีแห่งสวรรค์และปฐพี!

        กลิ่นอายอันลึกล้ำเก่าแก่โบราณยังคงไม่จางหายแม้ร่างกายนั้นจะดูสลัวเรือนลางจนคล้ายกับมองทะลุไปด้านหลังได้อย่างน่าตกตะลึง

        หลินเฟยเต็มไปด้วยความสะท้านในใจเมื่อมองไปที่ดวงตาซ้ายของผู้อาวุโสตี้ชิงเทียนที่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีขาวสนิทไร้ซึ่งตาดำด้านในเห็นได้ชัดว่าตอนนี้เนตรดาราสยบฟ้า

        ได้ถูกมอบให้กับหลินเฟยไปแล้ว!

        “ผู้อาวุโส...”

        หลินเฟยกล่าวอย่างตื่นตันภายในดวงตาของเขาสั่นไหวไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเนตรดาราสยบฟ้านี้เป็นสิ่งที่ล้ำค่ามากเพียงใด

        เป็นหนึ่งในมรดกจากยุคบรรพกาลที่ไม่มีอะไรสามารถเทียบได้ของวิเศษทั่วทั้งใต้ผืนปฐพีหากนำมากองรวมกันจะมีสักกี่ชิ้นที่สามารถเทียบเคียงกับดวงเนตรนี้ได้!

        “หลินเฟย ข้านั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวแห่งกาลเวลาในชีวิตที่ผ่านมาของข้าได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดมาอย่างมากมายข้าได้แต่เพียงหวังว่าเจ้าจะทำได้ดีกว่าข้า...”

        หลินเฟยมองผู้อาวุโสตี้ชิงเทียนด้วยสายตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจเขาเก็บทุกคำพูดมาใส่ไว้ในใจไม่ว่าต่อไปภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไรคำสั่งสอนที่ตี้ชิงเทียนได้กล่าวมาหลินเฟยก็จะไม่มีวันลืมมัน

        “เนตรดาราสยบฟ้านี่เทียบได้กับสมบัติล้ำค่าของสวรรค์และปฐพีมันจะพาเจ้าให้เติบโตยิ่งใหญ่ไปพร้อมกับสายเลือดที่ทรงพลังของเผ่าเทพและมังกร...”

        “ท่านผู้อาวุโส รู้จักมังกรสวรรค์เทียนเซินด้วยหรือขอรับ?”

        “อืม นานมาแล้วๆ เจ้าเด็กนั่นโดดเด่นขึ้นมาหลังจากพ่อของมันได้ตายไปพ่อของมันเคยเป็นสหายกับข้า บางครั้งเจ้าเด็กใจร้อนนั่นก็จะมาให้ข้าช่วยชี้แนะวิชาให้มันอยู่เสมอ”

        ตี้ชิงเทียนยิ้มตอบใบหน้าชรายกยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงความหลัง หลินเฟยก็อดที่จะนึกถึงอาจารย์มังกรของเขาไม่ได้

        ภาพของมังกรตัวมหึมาที่เต็มไปด้วยรอยบาดแผลแม้จะเป็นอย่างนั้นแต่กลิ้นอายความแข็งแกร่งของเทียนเซินที่เขาเห็นในปีนั้นก็สามารถพลิกฟ้าคว่ำทะเลได้อย่างง่ายดาย

        นั่นจึงเป็นคำถามคาใจเขาเสมอมาว่า...ผู้ใดที่สามารถทำให้จ้าวมังกรสวรรค์ถึงกับเป็นเช่นนั้นได้?

        “...ข้าจะใช้พลังเช่นท่านผู้อาวุโสได้หรือไม่? หากไม่ ไม่เท่ากับว่าข้าถือสมบัติล้ำโลกไว้ให้คนอื่นหรอกรึ? เนตรนี้ล้ำค่านักข้าเกรงว่าข้าอาจไม่มีความสามารถในการรักษามันไว้ได้”

        หลินเฟยขมวดคิ้วมุ่นตัวเขาเองยังไม่แข็งแกร่งเพียงพอ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะมีผู้ที่มีพลังลึกล้ำขนาดไหนไล่ล่าเขาหากรู้ว่าหนึ่งในเนตรบรรพกาลอยู่ที่เด็กหนุ่มคนนึงที่มีพลังตบะแสนจะอ่อนด้อย

        “อย่าได้กังวล...เรื่องของเนตรดาราสยบฟ้า สำหรับเผ่ามนุษย์แล้วเหมือนกับนิทานปรัมปราไปแล้วด้วยระยะเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานนับหมื่นขวบปี

        จะหาผู้ที่สามารถล่วงรู้ถึงพลังของเนตรนี้นั้นยากเสียยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร หากมีการบอกเล่าถึงในโลกของมนุษย์นี้แล้วอย่างน้อยต้องเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาเท่านั้น

        และดาวห้าแฉกจะสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อเจ้าสามารถผ่านประตูที่เหลือทั้งหมดให้ได้ก่อน ตัวเจ้านั้นสามารถที่จะใช้วิชาขั้นต่ำของมันได้

        ...แต่หากจะบรรลุถึงระดับพลังที่เห็นในจิตสำนึกของข้าอย่างน้อยต้องมีพลังตบะขั้นปราณเซียนก่อน”

        “ปราณเซียน!”

        หลินเฟยตาโตหากจะให้นับบุคคลยิ่งใหญ่ที่มีพลังตบะลึกล้ำถึงขั้นนั้นในทวีปเสวียนจุนแห่งนี้ตอนนี้คงนับได้เพียงมือเดียว!

        ขั้นปราณเซียนก็คือการกลายเป็นเซียน! อยู่เหนือฟ้า! เขย่าคลอนได้ทั้งแปดทิศ! แม้แต่สวรรค์ยังต้องเกรงใจเมื่อได้กลายเป็นเซียนลูกหลานจะไม่มีทางโดนทัณฑ์สวรรค์ไปหมื่นชั่วคน! นั่นคือบัญญัติแห่งโลกใบนี้!

        “ตอนนี้พลังตบะเจ้ายังอ่อนด้อยนัก...ข้าจะมอบโชคให้เจ้าอีกเล็กน้อย”

        หลินเฟยหูผึ่งยิ้มกว้างประสานมือคารวะขึ้นทันทีในใจให้ลำพองถึงวันที่เพียงชี้นิ้วดาวตกนับหมื่นก็จะบดขยี้ศตรูของเขาจนแหลกลาญ

        “ฮะๆ เจ้าหนูไม่ต้องทำหน้าเช่นนั้นหากมันง่ายที่จะกลายเป็นเซียนปีนั้นข้าผู้อาวุโสคงจะไม่โดนรุมเพียงสิบบุรพจารย์เหล่านั้นแต่คงมีมากกว่านั้นแล้ว

        ถึงจะมีเซียนที่รักสันโดษอยู่บ้างแต่เท่าที่ข้ารู้ในยุคของข้าที่สามารถฝึกฝนตบะได้รวดเร็วกว่าบรรยากาศที่ข้าสัมผัสได้ตอนนี้มากนัก แม้จะเป็นอย่างนั้นคนที่ก้าวไปถึงขั้นนั้นยังไม่มีถึงสามสิบคน!”

        หลินเฟยอ้าปากค้างหนังหัวชาหนึบก็จริงที่เขารู้ว่าปัจจุบันคนที่เข้าไปถึงเส้นทางนั้นมีน้อยแสนน้อยแต่ไม่นึกว่าในยุคของตี้ชิงเทียนเอง เซียนก็ไม่ได้มีเยอะมากมายนัก

        หากเป็นเช่นนั้นบุคคลแต่ละคนที่หลินเฟยเห็นในจิตสำนึกของตี้ชิงเทียนก็เป็นเหล่าบุคคลในตำนานของจริง!

        .

        .

        .