แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

แรงกดดันกลางสนาม…

หนักจนเหมือนฟ้ากำลังถล่ม

ผู้พิพากษาสวรรค์ทั้งสิบสองคนยืนอยู่เหนือเวทีราวเทพเจ้า

เบื้องล่าง—

คือผู้คนนับแสนที่ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง

แต่ตรงกลางสนาม

กลับมีคนกลุ่มหนึ่งยืนขวางอยู่หน้า “หลินเสี่ยวชวน”

เหมือนกำแพง

กำแพงที่รู้ดีว่า—

หากขยับผิดเพียงก้าวเดียว

อาจตายกันหมด

ผู้อาวุโสชุดทองมองลงมาเย็นชา

“พวกเจ้าจะต่อต้านสวรรค์?”

เสียงนั้นไม่ดัง

แต่กลับกดดันจนหลายคนหน้าซีด

เหยียนตงยังคงจับกระบองแน่น

หานอวี่ยืนนิ่งราวหิมะพันปี

ฮั่วเจินไม่แม้แต่จะหลบสายตา

ส่วนเสี่ยวชวน…

ยังเงียบ

เพราะเขารู้ดี

ต่อให้วันนี้มีคนยืนข้างเขา

แต่หากสถานการณ์เลวร้ายกว่านี้อีกเพียงนิดเดียว…

ทุกอย่างอาจพังทลายทันที

และในตอนนั้นเอง—

เสียงฝีเท้าช้า ๆ ก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์สูง

ตึก…

ตึก…

ตึก…

ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินลงบันไดหินช้า ๆ

ชุดคลุมสีครามพลิ้วตามแรงลม

ใบหน้าสงบนิ่ง

ดวงตาลึกล้ำราวทะเลไร้ก้นบึ้ง

ซ่งเทียนอวิ๋น

เจ้าสำนักกระบี่ฟ้าคราม

ทันทีที่เขาปรากฏ—

แม้แต่ผู้พิพากษาสวรรค์เอง…

ยังเงียบลงเล็กน้อย

เพราะคนผู้นี้

คือหนึ่งในยอดกระบี่ที่อันตรายที่สุดของแคว้นเทียนหลิง

เขาเดินผ่านผู้คนช้า ๆ

ไม่มีลมปราณระเบิด

ไม่มีแรงกดดันมหาศาล

แต่ทุกก้าว…

กลับทำให้ทั้งสนามเงียบลงเรื่อย ๆ

จนสุดท้าย—

เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเขา

ซ่งเทียนอวิ๋นหยุดยืนหน้าเสี่ยวชวน

ไม่ได้หันกลับไปมองศิษย์ของตัวเองด้วยซ้ำ

แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น

เหมือนภูเขา

ภูเขาที่ไม่มีวันถอย

ผู้อาวุโสชุดทองหรี่ตา

“ซ่งเทียนอวิ๋น…”

“เจ้าคิดจะขวางพวกเราจริง ๆ?”

ลมเหนือสนามหยุดนิ่ง

ทุกคนรอฟังคำตอบ

เพราะประโยคถัดไป…

อาจเปลี่ยนชะตาของทั้งเมือง

ซ่งเทียนอวิ๋นเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“เขาเป็นศิษย์ข้า”

เพียงประโยคเดียว—

ทั้งสนามก็สั่นสะเทือนแล้ว

ไม่มีคำอธิบาย

ไม่มีข้ออ้าง

แค่สั้น ๆ

แต่หนักแน่นจนแม้แต่ผู้พิพากษาสวรรค์ยังนิ่งไปชั่วครู่

ผู้อาวุโสชุดทองกล่าวเย็นชา

“แล้วถ้าเขาเกี่ยวข้องกับพลังต้องห้ามจริง?”

ซ่งเทียนอวิ๋นตอบทันที

“ข้าจะเป็นคนจัดการเอง”

“ไม่ใช่พวกเจ้า”

ตูม—!

แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกจากกลุ่มผู้พิพากษาสวรรค์ทันที!

เมฆบนฟ้าเริ่มหมุนวน

พื้นสนามแตกร้าว

ผู้คนจำนวนมากทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

นี่คือแรงกดดันของผู้ฝึกตนระดับเหนือมนุษย์

ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเมือง…

ก็ยังแทบยืนไม่อยู่

แต่ซ่งเทียนอวิ๋น…

ยังยืนตรง

ชายเสื้อสีครามพลิ้วไหวเบา ๆ

เพียงแค่นั้น

เหมือนแรงกดดันทั้งหมด…

ไม่สามารถแตะต้องเขาได้เลย

ดวงตาของผู้อาวุโสชุดทองเริ่มเย็นลง

“เจ้าจะปกป้องเขาถึงขั้นนี้?”

ซ่งเทียนอวิ๋นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

และเป็นครั้งแรก—

ที่ผู้คนเห็นแววตาของเขาคมกริบถึงเพียงนี้

“ต่อให้โลกทั้งใบจะล่าเขา…”

ลมทั้งสนามสั่นสะเทือน

“ข้าก็จะยืนอยู่หน้าเขาก่อน”

เงียบ

ไม่มีเสียงใดอีก

แม้แต่ผู้พิพากษาสวรรค์ทั้งสิบสองคน…

ยังไม่พูดทันที

เพราะคำพูดนี้

ไม่ใช่แค่การปกป้องศิษย์

แต่มันคือ—

การประกาศว่าจะเป็นศัตรูกับทั้งโลก หากจำเป็น

เสี่ยวชวนชะงักไปเล็กน้อย

ในความทรงจำของเขา

ซ่งเทียนอวิ๋นไม่เคยพูดมาก

ไม่เคยแสดงออกชัดเจน

หลายครั้ง…

เขาแทบดูเย็นชาเสียด้วยซ้ำ

แต่วันนี้—

ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

กลับเหมือนกำแพงที่ไม่มีวันพัง

เซวียนซาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะต่ำ ๆ

“หึ…”

“อาจารย์เจ้าคนนี้…”

“บ้าพอกับเจ้าเลยจริง ๆ”

แม้แต่นักพรตไร้หน้าเอง…

ยังเงียบ

เพราะคนแบบซ่งเทียนอวิ๋น

หาได้ยากเกินไปแล้วในโลกนี้

ผู้พิพากษาสวรรค์อีกคนก้าวออกมา

หญิงชราชุดขาว

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยอักขระสีทอง

“ซ่งเทียนอวิ๋น”

“เจ้าควรรู้ดี…”

“พลังกลืนวิญญาณคือหายนะ”

“เมื่อพันปีก่อน มันทำให้สามแคว้นล่มสลาย”

“คนนับล้านตาย”

“เจ้าจะเดิมพันโลกทั้งใบ…”

“กับเด็กคนเดียวหรือ?”

ซ่งเทียนอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเรียบ ๆ

“ไม่”

ทุกคนชะงัก

แล้วเขาจึงกล่าวต่อช้า ๆ

“ข้าเดิมพัน…”

“กับศิษย์ของข้า”

ตูม—!

กระบี่สีครามสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ!

เสียงกระบี่ดังสะเทือนทั่วเมืองเทียนหลิง

เคร้งงงง—!

ผู้คนจำนวนมากถึงกับหูอื้อ

ยอดฝีมือหลายคนสีหน้าเปลี่ยนทันที

เพราะนี่คือ—

เจตจำนงกระบี่ของซ่งเทียนอวิ๋น

กระบี่ที่เคยฟันยอดฝีมือระดับประเทศตายมาแล้ว

เหนือสนาม—

ผู้พิพากษาสวรรค์ทั้งสิบสองคนเริ่มปลดปล่อยลมปราณ

แสงสีทองปกคลุมฟ้า

ส่วนเบื้องล่าง—

ซ่งเทียนอวิ๋นยืนอยู่คนเดียว

แต่ไม่มีใครรู้สึกว่าเขา “ด้อยกว่า” เลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม…

เขากลับดูเหมือนคนที่พร้อมฟันฟ้าทั้งผืนทิ้งได้จริง ๆ

หลิงเอ๋อมองภาพนั้นตาค้าง

เพ่ยเหยากำหมัดแน่น

จินเยว่หายใจแรงขึ้น

แม้แต่ฮั่วเจินเอง…

ยังหรี่ตามองซ่งเทียนอวิ๋นเงียบ ๆ

ก่อนพึมพำเบา ๆ

“นี่สินะ…”

“ยอดกระบี่ตัวจริง”

และในวินาทีนั้นเอง—

เสี่ยวชวนก็เข้าใจบางอย่าง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา

เขาคิดมาตลอดว่า—

โลกนี้มีแต่คนที่ต้องการใช้ประโยชน์จากกัน

แต่ตอนนี้…

กลับมีคนผู้หนึ่ง

ยอมยืนอยู่หน้าเขา

ทั้งที่รู้ว่า—

เบื้องหน้าคือ “โลกทั้งใบ”

เหนือเมืองเทียนหลิง…

ฟ้าทั้งผืนเริ่มมืดลงช้า ๆ

เมฆสีดำหมุนวนเหนือสนามประลอง

ราวกับสวรรค์เองกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบ ๆ

ผู้พิพากษาสวรรค์ทั้งสิบสองคนยืนอยู่กลางอากาศ

แสงสีทองจากอักขระโบราณส่องลงมาปกคลุมทั้งลาน

ส่วนเบื้องล่าง—

ซ่งเทียนอวิ๋นยังคงยืนอยู่หน้าเสี่ยวชวน

เพียงลำพัง

แต่กลับไม่มีใครกล้ามองว่าเขา “โดดเดี่ยว”

เพราะกระบี่ของเขา…

หนักแน่นเกินไป

หนักแน่นจนเหมือนต่อให้ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า

ชายคนนี้ก็ยังจะยืนอยู่ที่เดิม

เสียงลมหอบหนึ่งพัดผ่าน

ผู้คนทั่วสนามต่างเงียบ

ไม่มีใครรู้ว่า…

หากทั้งสองฝ่ายลงมือจริง ๆ

เมืองเทียนหลิงจะยังเหลืออะไรอยู่บ้าง

ผู้อาวุโสชุดทองมองซ่งเทียนอวิ๋นอยู่พักหนึ่ง

ก่อนกล่าวช้า ๆ

“เจ้าคิดจริงหรือ…”

“ว่าปกป้องเขาได้?”

ซ่งเทียนอวิ๋นตอบเรียบ ๆ

“ข้าไม่เคยพูดว่าจะชนะ”

“ข้าแค่พูดว่า…”

เขาค่อย ๆ จับด้ามกระบี่

“ก่อนพวกเจ้าจะถึงตัวเขา”

“ต้องเหยียบศพข้าไปก่อน”

เคร้ง—!

กระบี่สีครามส่งเสียงสั่นสะเทือนอีกครั้ง

ผู้คนหลายหมื่นคนขนลุกทั้งตัวทันที

นี่ไม่ใช่คำขู่

แต่เป็นความจริง

และทุกคนรู้ดีว่า—

ถ้าซ่งเทียนอวิ๋นชักกระบี่วันนี้

ต่อให้ผู้พิพากษาสวรรค์ชนะ…

พวกมันก็ต้องจ่ายราคาเลือดแน่นอน

แรงกดดันเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เหยียนตงกำกระบองแน่น

ฮั่วเจินหรี่ตามองฟ้า

หานอวี่ค่อย ๆ วางมือบนด้ามกระบี่

แม้แต่เฟิงลั่วเอง…

รอยยิ้มยังเริ่มหายไปเล็กน้อย

เพราะเขารู้

ถ้าสู้จริง—

คนตายจะไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคน

แต่ตอนนั้นเอง…

เสี่ยวชวนกลับค่อย ๆ ก้าวออกมา

ตึก…

ตึก…

เสียงฝีเท้าของเขาเบามาก

แต่กลับดังชัดในความเงียบของทั้งเมือง

ซ่งเทียนอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ถอยกลับไป”

น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้…

กลับมีความดุแฝงอยู่บางเบา

เสี่ยวชวนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวช้า ๆ

“ท่านอาจารย์…”

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มเรื่องทั้งหมด

ที่เขาเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแบบนี้

ไม่ได้เย็นชา

ไม่ได้นิ่งเฉย

แต่เหมือนเด็กคนหนึ่ง…

ที่กำลังพูดกับคนสำคัญจริง ๆ

ซ่งเทียนอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย

เสี่ยวชวนเงยหน้ามองฟ้า

มองผู้พิพากษาสวรรค์

มองผู้คนทั้งเมือง

คนที่กลัวเขา

คนที่เกลียดเขา

คนที่อยากปกป้องเขา

ทั้งหมด…

อยู่ตรงนี้

แล้วเขาจึงหัวเราะเบา ๆ

เป็นรอยยิ้มบาง ๆ

ที่หลายคนไม่เคยเห็นมาก่อน

“ข้าไม่คุ้มพอ…”

“ให้ทุกคนต้องมาตายเพราะข้า”

ทั้งสนามเงียบลงทันที

หลิงเอ๋อเบิกตากว้าง

“เสี่ยวชวน…”

นางรีบก้าวออกมา

แต่เสี่ยวชวนเพียงส่ายหน้าเบา ๆ

เขาหันมองเหยียนตง

“ขอบใจ”

จากนั้นมองหานอวี่

“ครั้งหน้า…ข้ายังอยากสู้กับเจ้าอีก”

หานอวี่เงียบ

แต่กำมือแน่นขึ้นช้า ๆ

เสี่ยวชวนหันไปทางฮั่วเจิน

ราชันแห่งเพลิงมองเขานิ่ง ๆ

ก่อนกล่าวเสียงต่ำ

“เจ้ากำลังหนี?”

เสี่ยวชวนยิ้มบาง

“เปล่า”

“ข้าแค่เลือก”

ฮั่วเจินนิ่งไปชั่วครู่

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ดี”

“อย่างน้อยเจ้าก็ยังไม่โง่”

ส่วนเฟิงลั่ว…

กลับถอนหายใจยาว

“เฮ้อ…”

“ข้าเกลียดฉากแบบนี้ชะมัด”

เขากระโดดลงจากกำแพงหิน

ก่อนยัดมือใส่กระเป๋าเสื้อ

“รีบแข็งแกร่งขึ้นล่ะ”

“ข้ายังอยากฆ่าเจ้าอยู่”

เสี่ยวชวนหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าข้ายังไม่ตายก่อนนะ”

แล้วในตอนนั้นเอง—

เสียงสะอื้นเบา ๆ ก็ดังขึ้น

หลิงเอ๋อกัดริมฝีปากแน่น

ดวงตาแดงแล้ว

“เจ้าจะไปจริง ๆ?”

เสี่ยวชวนหันมองนาง

ลมยามเย็นพัดผ่านเส้นผมสีดำของเขาช้า ๆ

“ถ้าข้ายังอยู่…”

“คนที่เดือดร้อนจะไม่ใช่แค่ข้า”

“แต่รวมถึงทุกคนที่ยืนข้างข้าด้วย”

หลิงเอ๋อส่ายหน้าแรง ๆ

“แล้วไง!?”

“ก็ให้มันมาสิ!”

“ข้าไม่กลัว!”

น้ำเสียงของนางสั่น

ทั้งโกรธ

ทั้งเสียใจ

เสี่ยวชวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนยกมือขึ้น…

ลูบหัวนางเบา ๆ

เหมือนที่เคยทำกับหลินเยว่

หลิงเอ๋อชะงักไปทันที

“ข้ารู้”

เขาพูดเบามาก

“แต่ข้ากลัว”

คำพูดนั้น…

ทำให้ทั้งสนามเงียบกว่าเดิม

เพราะนี่เป็นครั้งแรก

ที่หลินเสี่ยวชวนยอมรับว่าตัวเอง “กลัว”

แต่สิ่งที่เขากลัว…

ไม่ใช่ความตาย

เขากลัวคนอื่นต้องตายเพราะตัวเอง

ซ่งเทียนอวิ๋นมองแผ่นหลังศิษย์เงียบ ๆ

ดวงตาที่นิ่งมาตลอด…

สั่นไหวบางเบาเป็นครั้งแรก

เพราะเขารู้แล้ว

เด็กคนนี้…

โตขึ้นจริง ๆ แล้ว

เสี่ยวชวนค่อย ๆ เดินออกไปข้างหน้า

ตรงไปยังผู้พิพากษาสวรรค์

ไม่มีความหวาดกลัว

ไม่มีความลังเล

ผู้อาวุโสชุดทองหรี่ตา

“เจ้าจะยอมไปกับพวกเรา?”

เสี่ยวชวนส่ายหน้าเบา ๆ

“พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

สายลมพัดผ่านทั้งสนาม

จากนั้น—

ดวงตาของเขาจึงเย็นลงช้า ๆ

“ข้าไม่ได้จะไปกับพวกเจ้า”

พรึ่บ—!

ลมปราณสีดำบางเบาพลันไหลผ่านดวงตาเขาเพียงเสี้ยววินาที!

แม้จะเพียงชั่วครู่

แต่ยอดฝีมือทั้งหมดในสนามต่างสีหน้าเปลี่ยนทันที!

เซวียนซาหัวเราะต่ำ ๆ ในจิต

“ในที่สุด…”

“เจ้าก็เริ่มเหมือนข้าขึ้นทุกทีแล้ว”

เสี่ยวชวนไม่สนใจ

เขามองผู้พิพากษาสวรรค์ตรง ๆ

ก่อนกล่าวทีละคำ

“ข้าจะเดินออกจากเมืองนี้เอง”

“และวันหนึ่ง…”

“หากพวกเจ้ายังอยากจับข้าอยู่”

ลมรอบตัวเริ่มหมุนวน

กระบี่คราสฟ้าส่งเสียงครางต่ำราวมังกรคำราม

“ก็ลองมาจับดู”

ตูม—!!!

แรงลมระเบิดออกจากใต้เท้าเขาทันที!

เงาร่างสีดำพุ่งขึ้นกำแพงเมืองสูงราวอสูรกลางราตรี!

เร็วเกินไป!

แม้แต่ผู้พิพากษาสวรรค์หลายคนยังชะงักไปเสี้ยววินาที

เสี่ยวชวนหยุดยืนบนกำแพงเมือง

เบื้องหลังคือเทียนหลิง

เมืองที่เคยยกย่องเขา

เมืองที่เคยรักเขา

และเมืองเดียวกัน…

ที่เริ่มหวาดกลัวเขา

ลมกลางคืนพัดผ่านเส้นผมของเขาเบา ๆ

จากนั้น—

เขาจึงหันหลังให้ทั้งเมือง

และก้าวออกไปสู่ความมืดเพียงลำพัง

ไม่มีใครรู้เลยว่า…

การจากไปของเด็กหนุ่มในคืนนี้

จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ “หายนะ” ที่สั่นสะเทือนทั้งใต้หล้าในอนาคต

และหลายปีต่อมา…

ผู้คนแห่งเทียนหลิงจึงค่อยเข้าใจ

คืนที่พวกเขาปล่อยให้หลินเสี่ยวชวนเดินออกจากเมืองไป

อาจเป็นคืนที่พวกเขา…

สูญเสียคนที่ควรปกป้องที่สุดไปตลอดกาล