หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 141: เหตุการณ์ไม่คาดฝัน และการตัดสินใจของศิษย์พี่หญิง 

บรรยากาศรอบริมธารน้ำตกผลึก (Crystal Waterfall Stream) ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำตกที่ดังซ่าสาดกระเซ็นและเสียงลมหายใจแผ่วเบาของกลุ่มคนเท่านั้น เจี้ยนหลิน (剑林) กำลังครุ่นคิดหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคำถามของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) เกี่ยวกับเหตุผลที่เขามายังหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) แห่งนี้

เขารู้ดีว่าไม่อาจเปิดเผยเรื่อง "การนำทางจากภายใน" หรือความลับเกี่ยวกับ "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) และ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ได้โดยง่าย แต่การตอบอย่างคลุมเครือเกินไปก็อาจจะทำให้นางยิ่งสงสัยมากขึ้น ‘ครึ่งหนึ่งของความจริง...ดุจเงาไม้ที่ทอดบังกายในยามบ่าย, คงพอจะซ่อนเร้นตัวตนอันต่ำต้อยนี้ได้บ้างกระมัง.’

"ข้า...เพียงแค่รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดให้เข้ามาสำรวจในหุบเขาแห่งนี้ขอรับ" เจี้ยนหลิน เลือกที่จะตอบความจริงเพียงครึ่งเดียว "และบังเอิญได้พบกับเส้นทางที่นำมายังสถานที่นี้"

เยว่ชิงหลิง มองเขาด้วยแววตาที่ยังคงเยือกเย็นและยากจะหยั่งถึง นางมิได้เอ่ยคำใดออกมาในทันที ราวกับกำลังพิจารณาความน่าเชื่อถือในคำพูดของเขา ศิษย์ผู้ติดตามอีกสี่คนก็ยังคงยืนนิ่งเงียบ แต่สายตาที่มองมายังเจี้ยนหลิน นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยระคนความไม่ไว้วางใจ

ทันใดนั้น!

"ครืนนนนน! ตูมมมม!"

เสียงกัมปนาทอันดังสนั่นหวั่นไหวก็พลันดังขึ้นมาจากทิศทางของ "สันเขามังกรหลับ" (Sleeping Dragon Ridge) ที่อยู่ไม่ไกลออกไป! พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! ก้อนหินน้อยใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากหน้าผา! ละอองน้ำจากน้ำตกสาดกระเซ็นไปทั่ว! ‘ความสงบ...คล้ายผีเสื้อที่เพิ่งจะเกาะพักบนกลีบบุปผา, บัดนี้กลับต้องโบยบินหนีเมื่อลมพายุแห่งโชคชะตาเริ่มจะก่อตัวอีกครา.’

"เกิดอันใดขึ้น!" ศิษย์ชายหน้าแหลมผู้เคยดูถูกเจี้ยนหลิน ร้องออกมาด้วยความตกใจ

"ทิศทางนั้น...มันคือสันเขามังกรหลับ! หรือว่าจะมีอสูรระดับสูงอาละวาด!" ศิษย์หญิงหน้าจิ้มลิ้มอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

เยว่ชิงหลิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของนางทอประกายคมกล้าขึ้นในทันที นางหันไปมองยังทิศทางของสันเขามังกรหลับ สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอันปั่นป่วนและรุนแรงที่แผ่กระจายออกมาจากที่นั่น

"ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ธรรมดากำลังเกิดขึ้นที่นั่น" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัว "พวกเราต้องไปดู"

"แต่ศิษย์พี่หญิงเยว่ ขอรับ สันเขามังกรหลับ นั้นขึ้นชื่อเรื่องความอันตรายและพลังงานที่ปั่นป่วน หากมีอสูรระดับสูงอาละวาดจริง พวกเราเพียงไม่กี่คนอาจจะรับมือไม่ไหวก็ได้นะขอรับ" ศิษย์ชายอีกคนหนึ่งในกลุ่มผู้ติดตามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล

"หากพวกเจ้าหวาดกลัว ก็รออยู่ที่นี่ได้" เธอ กล่าวตอบโดยไม่หันกลับมามอง "ข้าจะไปดูด้วยตนเอง"

สิ้นคำพูดนั้น ร่างระหงของนางก็พลันทะยานขึ้นไปในอากาศ เคลื่อนที่ไปยังทิศทางของสันเขามังกรหลับ ด้วยความเร็วสูงราวกับสายลม! ทิ้งให้เหล่าศิษย์ผู้ติดตามมองหน้ากันด้วยความสับสนและลังเล

เจี้ยนหลิน มองตามร่างของเยว่ชิงหลิง ไปด้วยความประหลาดใจระคนความชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของนาง เขารู้สึกได้ถึง "การนำทาง" จากภายในที่เริ่มจะ "ตอบสนอง" ต่อพลังงานอันปั่นป่วนจากสันเขามังกรหลับ นั้นเช่นกัน!

‘เสียงเพรียกจากแดนไกล...หรือว่าปลายทางแห่งรากไม้ที่มองไม่เห็นนั้น...จะอยู่ที่นั่นกันแน่?’ ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจ

เหล่าศิษย์น้องของเยว่ชิงหลิง มองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุด ศิษย์ชายหน้าแหลมก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้น "พวกเราจะปล่อยให้ศิษย์พี่หญิง ไปคนเดียวได้อย่างไร! ตามไป!"

ว่าแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนก็รีบทะยานร่างตามเยว่ชิงหลิง ไปทันที แม้จะยังคงมีแววตาหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่ก็มิอาจขัดคำสั่งหรือปล่อยให้นางไปเผชิญอันตรายเพียงลำพังได้

เจี้ยนหลิน ลังเลอยู่ชั่วขณะ เขาไม่แน่ใจว่าควรจะตามไปด้วยหรือไม่ การเข้าไปพัวพันกับเรื่องของศิษย์ตำหนักในอาจจะนำพาปัญหามาให้เขาได้ แต่ "การนำทาง" จากภายในนั้นชัดเจนเหลือเกิน และความรู้สึก "อยากรู้อยากเห็น" เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนสันเขามังกรหลับ นั้นก็ยากจะหักห้ามใจ

‘เส้นทางนั้น...อย่างไรก็ต้องก้าวเดิน. หมู่เมฆที่ลอยคล้อยตามกัน...บางทีอาจจะช่วยบดบังแสงตะวันที่แผดเผาได้บ้างกระมัง.’ เขาตัดสินใจในที่สุด

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังปราณขั้นหลอมรวมลมปราณระดับแปดที่เพิ่งจะทะลวงมาได้ไม่นาน ก่อนจะทะยานร่างตามกลุ่มของเยว่ชิงหลิง ไปอย่างรวดเร็ว แม้จะต้องรักษาระยะห่างเอาไว้บ้างก็ตาม

เส้นทางสู่สันเขามังกรหลับ นั้นเต็มไปด้วยโขดหินแหลมคมและทางลาดชัน ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงไอพลังงานที่รุนแรงและปั่นป่วนมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ใบหญ้าในบริเวณนี้ดูจะแคระแกร็นและบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากปกติ บ่งบอกถึงสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยต่อสิ่งมีชีวิตทั่วไป

ไม่นานนัก เจี้ยนหลิน ก็ตามมาทันกลุ่มของเยว่ชิงหลิง ซึ่งกำลังหยุดยืนอยู่บริเวณตีนของสันเขาที่สูงชันเบื้องหน้า บนสันเขานั้น ปรากฏ "รอยแยก" (裂缝) ขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ ไอพลังงานสีดำอมม่วงที่น่าสะพรึงกลัวแผ่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรบางชนิดที่ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ!

"นั่นมัน...รอยแยกมิติ (空间裂缝) หรือ?" ศิษย์หญิงหน้าจิ้มลิ้มอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เยว่ชิงหลิง ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของนางจับจ้องไปยังรอยแยกนั้นอย่างไม่วางตา "ไม่ผิดแน่...นี่คือรอยแยกมิติที่เชื่อมต่อกับสถานที่อื่น...และดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลังกำลังจะออกมาจากที่นั่น!"

คำพูดของนางทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากขึ้นไปอีก! อะไรกันแน่ที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกมิตินั้น? และมันจะนำพาอันตรายใดมาสู่พวกเขา? ‘ม่านหมอกแห่งปริศนา...กำลังจะถูกสายลมแห่งความจริงพัดผ่าน. การแสดงบทใหม่...คงจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า.’ เจี้ยนหลินคิดในใจ แววตาของเขาทอประกายตื่นตัวระคนความคาดหวังที่ซ่อนเร้น.

(จบตอนที่ 141)