ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 36: ถอนรากถอนโคน

เบื้องหน้าร่างไร้วิญญาณของหลี่จ้านคือประตูใหญ่ที่เปิดอ้าซ่า และป้อมปราการที่ตกอยู่ในความเงียบงันแห่งความหวาดกลัว

หลิงเซียวสะบัดเลือดออกจากคมกระบี่อย่างใจเย็น แต่เขาไม่ได้เก็บมันเข้าฝัก และไม่ได้หันหลังกลับไปในทันที

ดวงตาสีม่วงอันเย็นชาของเขากวาดมองขึ้นไปยังบนกำแพง ที่ซึ่งทหารยามต่างพากันทิ้งอาวุธและคุกเข่าตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนที่สายตาของเขาจะทอดมองลึกเข้าไปในป้อมปราการ ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเขาแผ่ออกไป...เพื่อค้นหากลิ่นอายที่คุ้นเคย

"เสี้ยนหนาม...ต้องถอนให้สิ้นซาก" เขากระซิบกับตัวเอง

เขาพบเป้าหมายแล้ว...กลิ่นอายที่อ่อนแอและขี้ขลาดของนายน้อยคนรอง "หลี่หู่" กำลังซ่อนตัวอยู่ในโถงประชุมใหญ่

หลิงเซียวเริ่มก้าวเดินอย่างเชื่องช้า...ก้าวข้ามร่างของหลี่จ้าน และเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไปในป้อมปราการของศัตรู!

ไม่มีใครกล้าขวางทางเขา! ทหารยามทุกคนต่างหลีกทางให้เขาราวกับกำลังหลีกทางให้ยมทูต
เขาเดินตรงไปยังโถงประชุมใหญ่ ที่นั่น เขาพบหลี่หู่กำลังตัวสั่นเทาอยู่หลังบัลลังก์กระดูก ข้างๆ มีถุงผ้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยศิลาปราณและสมบัติล้ำค่า...เห็นได้ชัดว่ามันกำลังเตรียมจะหลบหนี

เมื่อเห็นหลิงเซียวเดินเข้ามา หลี่หู่ก็กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวและรีบคุกเข่าลงคลานมาเบื้องหน้าเขา

"อย่าฆ่าข้า! ได้โปรดอย่าฆ่าข้า!" เขาร้องไห้น้ำตาไหลพราก "ข้าผิดไปแล้ว! ข้ามันโง่เขลา! ทุกอย่างเป็นความคิดของท่านพ่อและพี่ใหญ่! ไม่เกี่ยวกับข้าเลย! ข้ายอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"

ภาพของนายน้อยผู้เคยโอหัง บัดนี้กลับน่าสมเพชยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน

หลิงเซียวมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้รู้สึกสมเพช ไม่ได้รู้สึกสะใจ มีเพียงความเย็นชาเท่านั้น

"ตอนที่เจ้าสั่งให้คนมาหักแขนข้า...เจ้าเคยคิดจะไว้ชีวิตข้างั้นรึ?" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ

คำถามนั้นทำให้หลี่หู่ชะงักไป เขานึกถึงความโอหังของตนเองในวันนั้น และความหวังทั้งหมดในใจก็พลันดับวูบลง

"ข้า..."

แต่หลิงเซียวไม่รอฟังคำตอบอีกต่อไป

ฉัวะ!

กระบี่สีดำในมือของเขาตวัดผ่านอากาศเป็นเส้นแสงสีดำสายหนึ่ง ศีรษะของหลี่หู่ลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเบื้องหน้าบัลลังก์ที่เคยเป็นของบิดาเขา...ปิดฉากชีวิตอันไร้ค่าของตนเองลง

บัดนี้...สายเลือดผู้นำของตระกูลหมาป่าโลหิต...ได้ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้นแล้ว

หลิงเซียวเก็บกระบี่เข้าฝัก เขาไม่ได้สนใจสมบัติที่หลี่หู่รวบรวมไว้แม้แต่น้อย เขาหันหลังกลับและเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงป้อมปราการที่ไร้ซึ่งผู้นำและความหวัง

การเดินทางกลับในครั้งนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงบอย่างแท้จริง เมื่อเขามาถึงหมู่บ้านเผ่าวิญญาณ ข่าวการตายของหลี่จ้านได้แพร่ไปถึงแล้ว (ข่าวมาจากพ่อค้าหรือนักผจญภัยที่หนีออกจากเหตุการณ์)

บรรยากาศที่รอต้อนรับเขานั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
ประมุขและเหล่าผู้อาวุโสยืนรอเขาอยู่ เมื่อประมุขหลิงเทียนเห็นว่าหลิงเซียวกลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เมื่อเขารู้ว่าหลิงเซียวได้ถอนรากถอนโคนทั้งตระกูลแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองหลิงเซียวด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น

เด็กคนนี้...ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังเด็ดขาดและโหดเหี้ยมเกินไป!

ชาวเผ่าคนอื่นๆ ต่างมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและหวาดหวั่น ไม่มีเสียงโห่ร้องยินดี มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด

พวกเขาได้รับสันติภาพกลับคืนมาแล้ว...แต่ผู้ที่มอบสันติภาพให้แก่พวกเขากลับกลายเป็นตัวตนที่น่าหวาดกลัวที่สุดในใจของพวกเขา

หลิงเซียวไม่ได้สนใจปฏิกิริยาเหล่านั้น เขารู้ดีว่านี่คือผลลัพธ์ที่ต้องเกิดขึ้น เขาเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้ และกลับไปยังกระท่อมของตนเอง

สงครามจบลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ...แต่เขากลับรู้สึกแปลกแยกจากเผ่าพันธุ์ของตนเองมากกว่าที่เคยเป็นมา