1 ปีผ่านไป
"คุณหนูเ้าขา ตื่นได้แล้วเ้าค่ะวันนี้คุณหนูต้องไปเมืองไผ่ดำนะเ้าคะ"หลินเข่อมองคุณหนูของนางที่นอนก้นโด่งไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแต่เธอมีไม่ตาย
"คุณหนูเ้าขาหลังจากวันนี้ท่านจะได้เ้าปิงปิงมาอยู่ด้วยแล้วนะเ้าคะ ท่าท่านยังไม่ตื่นเ้าปิงปิงต้องรอคุณหนูนานนะเ้า"ซิงเหยียนได้ยินก็ดีดตัวลุกขึ้นวิ่งไปหาพี่เลี้ยงตัวเอง
"หลินหลินเร็วๆพาข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าข้าจะได้ไปรับปิงปิงมาอยู่เรือนข้าแล้ว"หลินเข่อเห็นคุณหนูของตัวเองเร่งเร้าตัวเองให้ไปอาบน้ำแต่งตัวให้ ก็อมยิ้มกับความน่ารักของคุณหนู
หลังที่หลินเข่อแต่งตัวให้เธอเสร็จก็วิ่งออกไปไม่รอพี่เลี้ยงเลย หลินเข่อเห็นคุณหนูวิ่งออกไปด้วยความเร็วก็กลัวว่าจะหกล้มได้ก็วิ่งตามออกไปอีกคน คนงานในบ้านท่านแม่ทัพเห็นคนตัวเล็กตัวโตวิ่งผ่านไปก็ไม่ได้เงยหน้ามองเพราะพวกเขาชินเสียแล้ว ที่คุณหนูน้อยของบ้านวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้
"ปิงปิง วันนี้ข้ามารับเ้าแล้ว" ซิงเหยียนกำลังจะวิ่งเข้าไปในเรือนของพี่ชายคนโต ก็ถูกใครก็ไม่รู้มาขวางทางไว้เมื่อมองดูดีๆก็เห็นพี่รองซีฮันยืนขว้างทางนางเอาไป พอนางหลบไปทางขวาเขาก็มาบังไว้ พอหลบไปทางซ้ายก็ยังตามมายืนบังไว้
"พี่รองหลบไป ข้าจะไปหาปิงปิง"ร่างเล็กกระจิริดเงยหน้ามอง พี่ชายคนที่สองของตนแล้วบอกให้หลบทางไป
"เ้าช่างใจร้าย นอนตื่นก็สายแถมยังให้ท่านย่ารอทานข้าวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน"ซีฮันมองไปที่น้องเล็กของเขาที่ทำหน้าตาขึงขังใช้เขา แต่เขามองว่ามันช่างน่ารัก น่าแกล้งอะไรขนาดนี้
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก "คุณหนูเ้าขาท่านวิ่งเร็วเช่นนี้ถ้าล้มไปจะทำอย่างไรเ้าคะ"หลินเข่อวิ่งตามหลัง ซิงเหยียนทันจนได้แต่นางก็มีอาการหอบ แฮ่กๆกันเลยทีเดียว
"ม่ายยยยท่านพี่รองปล่อยข้าลง"หวังซิงเหยียนถูกหวังซีฮันหิ้วคอเสื้อของซิงซิงแล้วมุ่งหน้าไปที่เรือนของท่านย่าที่รอเ้าตัวเล็กไปทานข้าวด้วยกัน ดีที่ท่านย่าบอกเขาให้มารอน้องเล็กที่นี่ไม่งั้นคนทั้งจวนคงไม่ได้กินข้าวเช้ากันพอดี
"ข้าไม่รักท่านแล้วพี่รอง"
"ท่านกีดกันข้ากับปิงปิง"ซีฮันก้มลงไปมองน้องเล็กที่เขาหิ้วมาที่บ่นอุบอิบขณะที่เขาเดินไป
"ว๊ายย!!หัวใจคนแก่จะวาย เ้ารองทำไมหิ้วน้องมาอย่างนั้น ปล่อยเลยปล่อยเลยข้าให้ไปตามน้องสาวเ้าเหตุใดถึงหิ้วมาแบบนั้น"ซีฮันรีบปล่อยคอเสื้อน้องเล็กลง หวังซิงเหยียนถูกปล่อยคอเสื้อแล้วก็วิ่งไปหาท่านย่าเพื่อไปฟ้อง
"ท่านย่า ท่านต้องให้ความเป็ธรรมกับหลานนะเ้าค่ะ"เธอเข้าไปกอดคลอเคลียกับผู้เป็ย่าแล้วฟ้องสิ่งที่ซีฮันทำกับตนเองชี้ไม้ชี้มือไปที่ซีฮันบ่นอุบอิบในอกผู้เป็ย่า คนอื่นที่มานั่งรอกินข้าวเช้าถึงกับอมยิ้มกับสองพี่น้องที่ทะเลาะกันบ่อยจนเป็ที่คุ้นชินไปเสียแล้ว
"ท่านย่าข้าแค่จะไปรับเ้าปิงปิง แต่พี่รองไม่ยอมให้ข้าไปหามันพี่รองใจร้าย"
"ย่าบอกพี่รองของเ้าเองให้ไปรอเ้าที่นั่น"
"ถ้าไม่มีพี่รองของเ้า ย่าคงนั่งรอเ้านานกว่านี้แน่เลย"ฮูหยินผู้เฒ่านั่งกอดหลานสาวตัวน้อยที่ไม่ยอม จะไปหาเ้าหมาขนฟูนั้นให้ได้ท่าเดียว ผู้เป็ย่าต้องเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าหวังซิงเหยียนจะยอมสงบศึกกับซีฮันแล้วนั่งลงกินข้าว
"นี้ของชอบเ้า"หวังซีซวนคีบเต้าหู้ทอดให้ ซิงเหยียน
"พี่ใหญ่ของข้าดีที่สุดในปฐีเลย"
"แล้วข้าล่ะ"ซีฮันถามน้องเล็ก
"เหอะ พี่รองท่านนั้นเป็ได้แค่ก้อนฝุ่นเท่านั้นแหละ ข้ามองไม่เห็นท่านหรอก"ซิงเหยียนกำลังงอนพี่รองของตัวเองอยู่กอดอกหันหน้าหนีซีฮันทีี พยายามง้อเ้าตัวเล็ก
"ใช่หรือไม่ท่านแม่ ท่านก็มองไม่เห็นพี่รองใช่หรือไม่"เธอหันไปถามมารดาที่นั่งอยู่ด้านข้างของตน เพื่อ้าหาพรรคพวก
"ใช่แล้วจะ แม่ก็ไม่เห็นพี่รองของเ้าเหมือนกัน"ซีฮันถึงกับอ้าปากค้างเขาไม่คิดว่าท่านแม่ จะพูดแบบนี้คนที่นั่งอยู่รอบต่างก้มหน้ากลั้นขำจนในที่สุดแม่ทัพผู้ดุดันถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆๆๆ
"เ้ารองดูทำหน้าเข้าน่าเกลียด อย่าไปบอกใครเขาละว่าเป็ลูกข้า"แม่ทัพหวังพูดออกมา ยิ่งทำให้ซีฮันทำหน้าแย่เข้าไปอีกไม่ได้การแล้วเขาต้องหาพรรคพวก
"ท่านปู่ ท่านต้องเข้าข้างข้านะขอรับ"ซีฮันหันไปมองผู้เป็ปู่
"อ่าส์ ซิงเหยียนเหมือนปู่จะได้ยินเสียงแววๆเสียงอะไรกัน ปู่มองไม่เห็นต้นตอของเสียงเลย"
"ท่าน...ท่าน..พวกท่านไม่มีใครเข้าข้างข้าเลย"
อาหารเช้านี้ก็ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเช่นเคย คนภายนอกคงคิดไม่ถึงว่าจวนแม่ทัพจะเป็เช่นนี้ไม่เคร่งกฎระเบียบมากนักครอบครัวรักกันดีไม่มีชิงดีชิงเด่น พี่น้องรักใคร่ถึงจะมีตีกันเกือบทุกวันก็เถอะ
446
