ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      ภาพที่อี้เฉินเห็นเบื้องหน้า ราวกับเขาหลุด เข้ามาภายในแดนสุขาวดี ที่สงบร่มรื่น ส่งกลิ่นอายของ ปราณพลังฟ้าดินออกมาไม่ขาด ประหนึ่งว่าไม่ใช่ดินแดนเทพ ที่กำลังคุกรุ่น ไปด้วยควันไฟสงคราม 
 

      ท่ามกลางเกาะบึงน้ำที่งดงาม เมื่อแสงจันทราตกกระทบผิวน้ำ ยิ่งขับให้สถานที่นั้นดูศักดิ์สิทธิ์ น่าคร้ามเกรงขึ้นมาทันใด รอบด้านต่างก็เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้าง จวนรับรองหลังใหญ่ ของเหล่าผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์อย่างมังกรวารี อยู่ยังสถานที่แห่งนี้ แม้แต่รอบบึงน้ำยังเต็มไปด้วย สัตว์อสูรผู้พิทักษ์แหวกว่าย มองเห็นหลังไหวๆ

      แล้วยิ่งเห็นใจกลางที่ตั้งของพระราชวัง ที่น่าคร้ามเกรง เต็มไปด้วยรูปสลักลวดลายมังกรวารี ราวกับมันชูหัว แผดเสียงคำรามออกมาก้อง ล้อมพันไปทั่วเขตพระราชวังใหญ่ มันก็ทำให้อี้เฉิน รู้สึกหวาดหวั่นในใจขึ้นมาลึกๆ

ก่อนจักรพรรดิชรา อี้เทียนหรงจะไต่ถามอี้เฉินออกมา “เจ้ากลัวเช่นนั้นหรือหนุ่มน้อย?”

อี้เฉินทำใจดีสู้เสือในทันใด “ไม่ ข้าไม่กลัว” ทว่าฝ่ามือของเขาอดที่จะสั่นไหวน้อยๆ ไม่ได้ เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

        จักรพรรดิชรา อี้เทียนหรง คลี่ยิ้มออกมากว้าง “เจ้าจงรับรู้ ไว้หนุ่มน้อย นี่แหละ เป็นความกลัวขั้นพื้นฐาน หากเจ้าต้องการเผชิญหน้า กับจักรพรรดิองค์อื่นๆ เจ้าจงจดจำความกลัว ครานี้ไว้ให้ดี” ในเสี้ยวพริบตา ที่ชายชรา ร่างแก่หง่อมเอ่ยพูดเสร็จสิ้น กระบี่ปลายหักก็ ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของจักรพรรดิชรา อี้เทียนหรง ในทันใด

       แม้แต่อี้เฉินที่เห็นกระบี่ปลายหัก ที่อาบไปด้วยโลหิตของผู้ยิ่งใหญ่ เขารับรู้ได้ในทันที ว่ากระบี่เล่มนั้น ต้องเคยผ่านศึกต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่มาแล้วแน่ๆ แม้วันเวลาจะผ่านมายาวนานเท่าใด เลือดที่กระบี่เล่มนั้น ก็ไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย ยังคงปลดปล่อยความเศร้าเสียใจออกมาไม่ขาด

      ก่อนจักรพรรดิชรา อี้เทียนหรงจะปา กระบี่ปลายหัก ออกไปเบื้องหน้าอย่างรุนแรง ส่งให้ซุ้มประตูโบราณ ที่สลักคำว่าตระกูล วัง วิจิตรงดงาม พังทลาย ลงมากองกับพื้นในเสี้ยวพริบตา ปัง!

ทว่ากระบี่ปลายหักเล่มนั้น ไม่หยุดนิ่งยังคงพุ่งปราดเข้าไปปัก ภายในพระราชวัง ส่งเสียงตู้ม!!ดังออกมาก้อง สนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาณาในทันใด

          อี้เฉินที่เห็นภาพเบื้องหน้า เขายังไม่คาดคิดว่า บรรพบุรุษชราของเขา จะใจกล้าห่อฟ้าถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าทำลายซุ้มประตูตระกูล วัง จนพังย่อยยับ

        เพียงไม่กี่เสี้ยวอึดใจ ที่เสียงตู้ม!!ดังออกมาก้องฟ้า แดนเสวียน เกิดความชุลมุนวุ่นวาย ขึ้นมาในทันใด เหล่าผู้อาวุโสใหญ่ ตระกูล วัง ต่างก็มาเยือนยังสถานที่ ที่อี้เฉิน กับจักรพรรดิชราอยู่ แล้วขวางพวกเขาไว้ในทันใด

        ก่อนพวกผู้อาวุโสใหญ่ ภายในตระกูลวัง จะปรายตามอง ซุ้มประตูตระกูล วัง ที่พังย่อยยับไม่มีชิ้นดี แถมกระบี่ปลายหัก เล่มนั้นยังพุ่งปราดเข้าไปปัก ภายในพระราชวัง จนเกิดความเสียหายอีก

“พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดเข้ามาภายในแดนเสวียน ยามวิกาลเช่นนี้”ชายชราแค่นเสียง ไต่ถามออกมาด้วยความเดือดดาล

         จักรพรรดิอี้เทียนหรง เขาไม่ได้กล่าวพูดโต้ตอบ พวกผู้อาวุโสที่ขวางทางเขาแม้แต่น้อย ครั้นเขาสืบฝีเท้า ก้าวเดินออกไปพร้อมแรงกดดันบีบคั้น อันบ้าคลั่ง ร่างของพวกผู้อาวุโสชราเหล่านั้น ต่างก็หมอบคลาน กับพื้นเบื้องล่างในทันใด แม้แต่กระดูกภายในร่าง ยังลั่นไปทั้งตัว

“เจ้า เจ้า จักรพรรดิ อี้เทียนหรงอย่างนั้นหรือ?” พวกเขาที่รู้เป็นใครต่างก็หน้าบูดบึ้ง

          อี้เฉิน ที่เห็นสภาพผู้อาวุโสชราเหล่านั้น เขารับรู้ถึงความห่างชั้น ของขั้นราชันสวรรค์ กับขั้น จักรพรรดิได้ในทันใด แม้จะห่างกันแค่ขั้นพลังเดียว ..แต่หากเท้าไม่ไปแตะอยู่ในขั้นจักรพรรดิ พวกเขาก็จะเป็นได้แค่ เด็กอมมือ เมื่ออยู่ต่อหน้าขั้นจักรพรรดิ ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น

        เมื่อพวกผู้อาวุโสเหล่านั้น มองอี้เฉินผ่านพวกเขาไป ดวงตาพวกเขาดุร้าย แดงก่ำเป็นสีเลือด ไม่ยินยอมให้อี้เฉินขึ้นไปด้านบนพระราชวัง อย่างเห็นได้ชัดถนัดตา

ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ กล่าวตอบพวกเขาออกไป “ข้ามาพร้อมกับจักรพรรดิ อี้เทียนหรง ขอผ่านพวกเจ้าไปหน่อยแล้วกัน”

        เหล่าผู้อาวุโสชรา พวกนั้นเดือดดาลเป็นโทสะ ถึงกับกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เมื่อเห็นอี้เฉิน เดินข้ามพวกเขา ราวกับพวกเขาเป็นหัวหลักหัวตอ   “อ๊ากๆ เจ้า ไอ้เด็กเวร”

ชั่วขณะที่แรงกดดัน ของจักรพรรดิ อี้เทียนหรง เก็บกลับไป ปล่อยให้เหล่าผู้อาวุโสพวกนั้นเป็นอิสระ

       ชายแก่ผู้หนึ่งเขาไม่รอช้า ปรายตามองอี้เฉิน ด้วยสายตาคมกล้า ก่อนจะขับเคลื่อน วิชากระดูกสมบัติมังกร ภายในฝ่ามือรอยขึ้นมาเหนือศีรษะ สำแดงวิชาสังหาร ฆ่ามังกรขึ้นทันใด หมายมั่นจะสังหารอี้เฉินลง เมื่อเห็นความโอหังของ เด็กหนุ่มผมขาว  พวกเขาต่างก็เชื่อมั่น ว่าอย่างไร จ้าววังมังกรต้องช่วยเหลือ เหล่าผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูล วัง อย่างพวกเขาเป็นแน่

         ก่อนน้ำเสียงหนึ่งจะแค่นเสียงอันทรงพลังออกมาก้อง จากภายในพระราชวัง บ่งบอกถึงความเดือดดาล เป็นโทสะ ของคนผู้นั้น ภายในพระราชวังไม่น้อย “เหล่าผู้อาวุโสตระกูล วัง พวกเจ้าถอยกลับไปเสีย กล้าทำตัวเสียมารยาทกับจักรพรรดิ อี้เทียนหรง ได้อย่างไร”

ก่อนจ้าววังมังกร จะกล่าวพูดขึ้นมาอีกครา “ข้าต้องขอโทษชายแก่อย่างท่านด้วย ..เชิญจักรพรรดิ อี้เทียนหรง เข้ามาพูดคุยภายในพระราชวังของข้า”

       เหล่าผู้อาวุโสชรา ครั้นได้ยินน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด ของจักรพรรดิจ้าววังมังกร พวกเขาหน้าบูดบึ้ง สะบัดฝ่ามือ เก็บปราณพลัง แล้วสืบฝีเท้าจากไปด้วยความไม่จำยอม มองอี้เฉินกับ จักรพรรดิชรา อี้เทียนหรง เข้าไปภายในพระราชวัง จ้าววังมังกร ด้วยความเจ็บแค้น

        เมื่อจักรพรรดิชราอี้เทียนหรง มาเยือนภายในห้องโถงพระราชวังที่ใหญ่โตของ จักรพรรดิจ้าววังมังกร พร้อมกับอี้เฉิน เขาไม่แม้จะนั่งลงเสียด้วยซ้ำ กล่าวพูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม “จ้าววังมังกรเจ้าก็น่าจะรู้ดี ที่ข้ามาเนื่องจากสาเหตุใด”

       อี้เฉินที่เห็นภาพชายหนุ่มที่นั่งบนบัลลังก์ มีสีหน้าบึ้งตึงไม่น้อย พร้อมกับด้านหลังบัลลังก์ ที่เขานั่งมีกระบี่ปลายหัก ปักเข้าไปลึกติดแน่นพระราชวัง อี้เฉิน เบิกตากว้างออกมาในทันใด เมื่อเห็นกองเลือดกองเล็กๆ บริเวณที่นั่งชายหนุ่ม เขาไม่คิดเลยว่ากระบี่ ที่ชายชราปาออกมา จะไม่ได้ปาสุ่มๆ เข้ามาโจมตี แต่เป็นการจงใจของจักรพรรดิชรา

        ก่อนจ้าววังมังกร จะกล่าวพูดขึ้น พร้อมกับหันปรายตาไปมอง บุตรชายหานลี่ “เรื่องที่ลูกชายข้า ติดต่อกับศัตรูต่างดินแดน เดี๋ยวข้าจะจัดการเขาเอง จักรพรรดิชราเจ้ากลับไปเถอะ”

       จักรพรรดิชราอี้เทียนหรงแค่นเสียงแข็งกร้าว ออกมาในทันที “เห็นทีคงจะไม่ได้หรอกกระมัง จักรพรรดิจ้าววังมังกร กฎของเรามีอยู่ว่าห้ามติดต่อพูดคุย กับศัตรูต่างดินแดน หากผู้ใดฝ่าฝืนโทษคือประหารชีวิต”

        จ้าววังมังกรตบที่นั่งดังออกมาก้อง “เจ้าจะไม่ไว้หน้าข้าหน่อยหรือ จักรพรรดิชรา อี้เทียนหรง นั้นบุตรชายคนโตของข้าเชียวนะ ข้าจะจัดการเขาเอง”

        “จักรพรรดิ จ้าววังมังกร ท่านใจอ่อนเกินไป ให้ข้าสังหารเขาเอง” ในฉับพลัน จักรพรรดิชราอี้เทียนหรง เขาโบกฝ่ามือ ดึงร่างหานลี่ บุตรชายของจักรพรรดิ จ้าววังมังกร เข้าหาตัวเขาในทันใด พร้อมกับกระบี่ปลายหัก ที่พุ่งปราด ออกมาจากผนังส่งเสียงดังกัมปนาท หมายมั่นจะสะบั้นคอของ หานลี่ลง

หานลี่ คำรามออกมาก้อง “ไม่! ไม่! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย”

         “เจ้าช่างโอหังนักกล้าลงมือกับ บุตรชายของข้าหรือ ที่นี่ไม่ใช่ตระกูล อี้ ของเจ้านะ” ในเสี้ยวพริบตา กระจก ในฝ่ามือของจักรพรรดิ จ้าววังมังกร จู่ๆ ก็ฉายแสงขึ้นมา สลับร่างกับร่างเงาหานลี่ในกระจก ในเสี้ยวพริบตา

         ภาพที่พวกเขาเห็น ร่างเงาถูกตัดจนหัวขาดสะบั้น มันก็ทำให้ห่านลี่ กับ จ้าววังมังกร หน้าบูดบึ้งไม่น้อย ก่อนหานลี่จะแค่นเสียงคำรามออกมาก้อง “ไอ้แก่เจ้าคิดจะฆ่า ตัวข้าจริงๆ หรือ ท่านพ่อเราร่วมมือกัน จัดการจักรพรรดิแก่ผู้นี้เถอะ”

         จ้าววังมังกร เขาแค่นเสียงแข็งกร้าว ไปบอกกล่าวลูกชายของเขาในทันใด “หานลี่เจ้าหุบปากลงเสีย” อย่างไรเรื่องราวในอดีต ของจักรพรรดิ อี้เทียนหรง ก็ยังคงทำให้เขาหวาดเกรงชายชราผู้นี้ไม่น้อย