Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สามสิบเก้า Forgotten Time

คนเราอาจจะมีความคาดหวังไว้กับตนเองมากเกินไป

หากเป็นไปตามสมุดภาพความหวังในวัยเด็กที่เขียนความหวังและเป้าหมายในวัยเด็กของผมเอาไว้ตอนช่วงวัยนี้ของผมควรจะสามารถสร้างโคโลนี่บนดาวอังคารได้แล้ว

แต่ความเป็นจริงนั้นกระแทกตรงหน้าของเราเสมอ

ว่าแค่ท่านทรัมป์ตัดงบประมาณ usaid ก็ทำให้ผมต้องหนีตายออกมาจากแคมป์อพยพตรงชายแดนทันทีขนาดนี้แล้ว

ผมไม่รู้ว่าราเกซจะผิดหวังกับผมหรือเปล่า

แต่เพลงของคุณโคยูกิก็ทำให้ผมได้รับรู้ถึงความรู้สึกในตอนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

ผมซับน้ำตาตนเองเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“ยอดเยี่ยมมากจริงๆครับ”

สมแล้วการที่เรามาเจอพลังพิเศษต่างๆตรงหน้าจริงๆนั้นแตกต่างไปจากการดูผ่านหน้าจอเกมส์อย่างสิ้นเชิง

เพราะมันส่งผลกระทบต่อเราที่อยู่ในสถานที่นั้นจริงๆไม่ใช่เพียงแค่ฉากในเกมส์ที่เราสามารถกดปุ่มเลือกสิ่งต่างๆได้อย่างไม่ได้รับผลกระทบแบบผู้อยู่ในเหตุการณ์จริงๆ

“เพลงของคุณโคยูกิยอดเยี่ยมจริงๆทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาแทบจะลืมไปแล้วและเพื่อนที่จากไปได้ขอบคุณมากจริงๆครับ ที่ช่วยให้ผมจำมันได้อีกครั้ง”

ผมก้มศีรษะอย่างสุภาพ

โคยูกิยิ้มแย้มแบบเดียวกับภาพซีจีที่ผมเคยเห็นมีออร่าสีขาวออกมาจากร่างกายจริงๆไม่ใช่แค่การเปรียบเปรย

“ยินดีค่ะชั้นเชื่อว่าเพลงสามารถสื่อจิตใจผุ้คนถึงกันได้ เพราะอย่างนั้นชั้นถึงได้ร้องเพลงต่อไปเป็นกำลังใจให้ขั้นด้วยนะคะ”

ผมพยักหน้ารับ

“ครับผม ผมชื่นชอบเพลงของคุณ แต่ตอนนี้จะพยายามซื้อตั๋วคอนเสิร์ตหากคุณมีการแสดงเลยล่ะครับ”

ผมกล่าวจากใจจริง

รู้สึกว่าในโลกความจริงก็มีพวกไอด้อลนักพากย์แสดงคอนเสิร์ตเช่นกัน มีทั้งวงซิมโฟนี่มาแสดงที่โรงแสดงดนตรีด้วย

แต่ในโลกความเป็นจริงคงเทียบโคยูกิตัวจริงไม่ได้เพราะโลกความจริงหรือโลกไพร์มพวกนักพากย์ ไอด้อลไม่ได้มีพลังพิเศษ