บทที่ 11 นักผจญภัยของกิลชื่อดัง
สวัสดีผมเองกาวหรือกาวีชัย กาวะสี ชายผู้ตายไปแล้วและได้ไปเกิดใหม่ในต่างด้วยความช่วยเหลือของเหล่าจอมมาร ทำให้ผมกลายเป็นักล่าผู้กล้าในต่างโลก หลังจากที่โดนพวกอันธพาลลากไปกระทืบเล่นอย่างหมดสภาพเพราะยัยเมดสาวนั้น! ก็มีพระเอกหน้าเกาหลีโชว์หล่อจัดการพวกนั้นก่อนจะพาสาวๆไป แล้วลืมตูทิ้งไว้ในซอยอยู่คนเดียว แม้แต่พวกอันธพาลก็ยังลืมอีก ……นี้ตูเป็พระเอกนะเฮ้ย!
“อือ~อ”
ผมร้องงัวเงียตื่นขึ้นพร้อมอาการเ็ปตามร่างกายที่โดนพวกอันธพาลรุมกระทืบเอา
“ปวด…ชะมัด”
ผมฝืนลุกขึ้นทั้งที่ยังปวดหลังอยู่ พอลองมองไปทางเศษกระจกที่อยู่สะท้อนเห็นหน้าตัวเองดูหมดสภาพยังดีที่ไม่มีรอยช้ำหรือบวมแต่อย่างใด
ถ้าจะมีก็มีแต่รอยเส้นนู่นเล็กๆบนใบหน้าคิดว่าเพราะเอาหน้าไปนอนทับพื้นละนะ ตามแขนก็มีเช่นกัน
พอสำรวจตัวเองดูตามร่างกายก็ไม่มีรอยช้ำหรือบวมเหมือนกัน กระเป๋าเป้สุดรักกับของที่อยู่ข้างในก็อยู่ครบ ค่อยยังชั่วที่พวกอันธพาลไม่ได้ขโมยอะไรไป
ว่าแต่นี้ผมหลับไปนานแค่ไหนกัน?
พอลองหันขึ้นมองท้องฟ้าก็เจอแสงแดดของดวงอาทิตย์ส่องแสบตา ดูเหมือนพระอาทิตย์กำลังขึ้นใกล้จะอยู่เหนือหัวแล้วแสดงว่า…
นี้ตูสลบไปั้แ่เช้ายันจะเที่ยงแล้วหรือนี้!
กิลที่จะไปออกจากซอยไปหน่อยก็อยู่ข้างหน้าใกล้นี้เอง
ไม่ได้การต้องรีบไปที่กิลเพื่อสมัครเป็นักผจญภัยก่อนจะได้รับสกิลจากเหล่าจอมมารก่อนที่จะมีเื่อะไรซวยๆเกิดขึ้นอีก
ว่าแล้วผมก็ฝืนเจ็บรีบเดินจะออกจากซอยไปยังกิล…
[????? ?????? ????]
!?
……เหมือนมีอะไรก็ไม่รู้เด้งอีกแล้ว?
*ตึก*
? เหมือนมีอะไรสักอย่างกลิ้งมาชนรองเท้าพอมองลงไปเก็บดูปรากฏว่า มันคือแอปเปิ้ลเขียวสดดูหน้ารับประทานจัง
~โครก~
…ชักจะหิวสะแล้วสิ
ก็ั้แ่เช้าแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่น่าช่วยไม่ได้ละนะ
ว่าแต่…เ้าแอปเปิ้ลนี่มีเ้าของเปล่า?
ถ้าไม่มีจะขอกินเองละน่า~า…
ระหว่างที่กำลังจะกัดแอปเปิ้ลก็เหล่ไปตรงถนนเห็นลุงแก่ๆคนหนึ่งกำลังก้มลงเก็บผลไม้ต่างๆลงถุงกระดาษสีน้ำตาลอย่างลนลาน ไม่ต้องสงสัยแอปเปิ้ลเขียวลูกนี่ของลุงเขาแน่ๆ นึกว่าจะได้กินฟรีสะอีกน่าเสียดายจัง
“คุณลุงคร้าบ นี้แอปเปิ้ลที่…”
“เฮ้ย ไอ้แก่!”
!!?
ก่อนที่จะเรียกลุงที่กำลังเก็บผลไม้ได้ก็มีเสียงะโโกรธดังมาไม่ไกลนัก
ด้วยสัญชาตญาณเตือนถึงความซวยตูอีกแล้ว เลยรีบก้มหลบหลังกำแพงซอยก่อนดูสถานะการเกิดอะไรขึ้น
พอหันไปทางเสียงที่ะโมาก็เจอ ชายร่างยักที่สวมชุดเกราะทำจากหนังสัตว์พร้อมดาบเล่มหนึ่งที่ติดอยู่ด้านหลัง
จากสไตล์การแต่งชุดอย่างนี่ในโลกแฟนตาซีไม่ต้องสงสัย เขาต้องเป็นักผจญภัยแน่นอน!
ทำไมถึงรู้นะเหรอ ก็เพราะประสบการณ์การเล่นเกมกับอ่านหนังสือการ์ตูนและนิยายมาบ่อยยังไงละ!
พอมองถัดจากชายร่างยักไปอีกหน่อย ก็เจอชาย 3 คนที่ตามหลังชายร่างยักมา แต่ละกันก็สวมเกราะมีอาวุธแตกต่างกันไปก็คงเป็นักผจญภัยเหมือนชายร่างยักเช่นกัน
“แกจะรับผิดชอบยังไง กับรองเท้าข้าที่เลอะนี่!”
ว่าแล้วเขาก็โวยวายก่อนจะชี้ไปที่รองเท้าที่กำลังเหยียบส้มจนบี้บเละเทะกระเด็นโดนรองเท้าหนังที่ใส่อยู่นิดหน่อยเท่านั้นเอง
สลับกันโว้ยยย แกสิจะรับผิดชอบยังไงที่ไปเหยียบส้มเขาต่างหาก แถมรองเท้าเลอะแค่เนี่ยเอาน้ำล้างนิดหน่อยก็ออกหมดแล้ว
ชายร่างยักทำท่าจะหาเื่เต็มที่เข้าไปกระชากเสื้อลุงเข้ามาใกล้ก่อนจะขู่
“แกจะจ่ายเงินค่าเสียหายของรองเท้าข้ามาเลย 1 เหรียญเงิน!”
“นะ-หนึ่งเหรียญเงิน!”
ถึงจะไม่รู้ว่า 1 เหรียญเงินมันเท่าไร แต่ต่างจากดูหน้าที่ดูลำบากใจนั้นคงเยอะอยู่
“ลุงคนนั้นซวยแล้วไง!”
“นั้นสิ!”
ชาวบงชาวบ้านต่างเริ่มมามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีชายสองที่อยู่ใกล้ๆซอยที่ผมหลบอยู่เริ่มหันมาคุยกันถึงเื่ที่เกิดอยู่ตรง ถ้างั้นผมก็ขอฟัง(เฝือก)สักหน่อยละกัน
“เรียกเงินกันหน้าด้านๆตั้ง 1 เหรียญเงินแถบจะซื้อรองเท้าที่มันใส่อยู่ได้ตั้ง 3 คู่เลย แกไม่เข้าช่วยลุงเขาหน่อยเหรอ”
“ไปช่วยก็บ้าแล้วอีกฝ่ายเป็นักผจญภัยนะเฟ้ย! ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราทำอะไรไม่ได้หรอก แถมยังคนของ<กิลเขี้ยวหมาป่าดำ>หนึ่งในกิลใหญ่ประจำเมืองสะอีก ใครเข้าไปยุ่งมีหวังโดยคนในกิลตามลำคานไม่ได้อยู่เป็สุขในเมืองนี่แน่”
“ก็จริงกิลนี้ขึ้นชื่อในเื่ความรุนแรงใช้กำลังแถมยังคุม<กิลการค้า>ประจำเมืองใครเป็พ่อค้าแม่ค้าไม่กล้าหือไม่งั้นทำการค้าไม่ได้อีกเลย คงต้องหวังพวกทหารเมืองให้มาช่วย…”
“อย่าไปหวังจะดีกว่า แม้แต่พวกทหารของเมืองส่วนใหญ่ก็คงไม่กล้ายุ่งด้วยหรอก เผลอๆจะเป็พวกด้วย!”
อย่างนี่นี้เองๆ ขอขอบคุณสำหรับข้อมูล
<กิลเขี้ยวหมาป่าดำ> ดูเหมือนจะเป็กิลที่คุมทุกอย่างเบ็ดเสร็จเลย
ถึงว่ามีคนมุงเยอะแยะแต่กลับไม่มีใครเข้าไปช่วยลุกแกเลย
ทุกคนต่างกลัวที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยงกันทั้งนั้นและจะว่าก็ไม่ได้ ตูเองก็เช่นกันเพราะฉะนั้นขอหลบอยู่นี้จนกว่าจะจบเื่…
*ผัวะ*
“ว้ายยย”
!!!?
ระหว่างคิดอะไรอยู่ อยู่ดีๆก็เสียงหญิงหนึ่งในคนมุงร้องใเื่ที่เกิดขึ้นตรงหน้า พอหันไปดูอีกทีลุงแก่คนนั้นก็ล้มลงพื้นเอามือกุมปากแตกเืไหลอาบหยดบนพื้น
พอหันไปทางชายร่างยักก็เห็นมือที่กำหลวมมีรอยเปื่อนแดงๆ ไม่ต้องสงสัยรอยเืของลุงคนนั้นแน่
ถึงจะบอกเป็กิลที่ใช้ความรุนแรงก็เถอะ แต่ถึงกับต่อยคนแก่ได้ลงคอแถมยังยืนยิ้มไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด ส่วนพวกเพื่อนที่อยู่ข้างหลังก็ไม่ต่างกันเอาแต่ขำหัวเราะชอบใจอีก
“หมายความว่าไงไม่มีเงินห๊ะ!”
“ขอร้องละ…ปล่อยฉันไปถะ…เถอะ ธุระกิลฉันก็เจ๊งเงินไม่เหลือยังต้องดู…ดูแลลูกเมียอีก ไม่มีเงินจริงปล่อยฉันไปเถอะ”
ลุงพยายามอ้อนวอนขอให้ปล่อยเขาไปทั้งที่ยังมือกุมปากแตกเืไหลอยู่
“ไม่เข้าใจที่ข้าพูดเหรอ ข้าไม่ได้อย่างรู้เื่ครอบคงครอบครับแกเลย ข้าไม่สน!มันก็เื่ของแกข้าไม่สนใจ ข้าสนแค่แกต้องจ่ายตังมาไม่งั้นแกโดดดีแน่”
ไม่ได้รู้สึกผิดหรือเสียใจในการกระทำที่ตัวเองทำไป ไม่สะทกสะท้านอะไรเอาแต่ใช้กำลังเพื่อให้ได้สิ่งตนอยากจะได้โดยไม่สนคนอื่น
พวกข้างหลังก็ไม่ต่างกันไม่ความเห็นใจอะไรเอาแต่หัวเราะเยะดูโชว์แสนสนุกที่อยู่ตรงหน้าเหมือนละครตลก
ไอ้พวกเวรนี้!!
“พอแค่นั้นและ!”
!?
อยู่ดีๆก็มีเสียงใสๆของเด็กสาวดังมาจากด้านหลังเหล่านักผจญภัย พอหันไปดูก็เจอเด็กสาวรูปงามคนหนึ่ง เธอมีผมดำยาวเงางามผิวขาวใสรูปร่างหน้าอ่อนหวานน่ารักสดใสอย่างกับสาวไอดอลวัยใสที่กำลังดังใน่นี้ ตรงกันข้างกับแววตาสีเขียวมรกตที่ดูเข้มแข็งดังอัศวินผู้สูงสัก
เธอสวมเสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงขายาวสีน้ำเงินอ่อนทึบรองเท้าหนังสีน้ำตาลอ่อนและมีดาบอยู่ในฝักติดกับเข้มขัดอยู่ข้างเอวซ้าย
ถึงแม้เธอจะยืนดูไม่ได้มีอะไร แต่ในมือซ้ายจับฝักดาบเอียงลงมาส่วนมือขวาที่ว่างอยู่ข้างลำตัวเหมือนเตรียมพร้อมที่จะชักดาบออกมาสู้ได้ทุกเมื่อ เธอจ้องเหล่านักผจญภัยกลุ่มนั้นอย่างไม่เป็มิตร
1K
