สืบสู้ผี ภาค 1-3

        EP 87 : มฤตยูแมงมุมยักษ์

        ขาของมัน…ขาที่แหลมเหมือนใบมีดนั้น… ผมได้ยินเสียงมันขยับ เฉียด อากาศ เหมือนมันกำลังเล็มลมหายใจของพวกเราเพื่อตัดสินใจว่าควรจะสับลงตรงไหนก่อน

        แต่ก่อนที่คมปลายขานั้นจะฟาดลงมาถึงตัวจัน—

        แสงสะท้อนวูบหนึ่งแวบเฉียดสายตาผมไป

        พี่เมฆพุ่งเข้ามาเหมือนเงาดำตัดกับความมืดของถ้ำ เขาคว้าแขนเสื้อผมไว้รวบหนึ่งครั้ง ก่อนจะผลักผมออกไปด้านข้างด้วยแรงที่ผมแทบไม่คิดว่าเขาจะมีในช่วงเวลาแบบนี้

        “กิตติ! ถอยออกไป!!”

        เสียงเขาไม่ดังนัก…แต่เฉียบจนผมรู้สึกเหมือนอกถูกตะไกรบีบ

        แล้วร่างเขาก็โผเข้าไปทางจันในพริบตาเดียว

        ปลายมีดอาคมในมือพี่เมฆสะท้อนแสงเทียนเป็นทางแหลม แล้วฟาดลงบนใยสีทองที่พันขาของจันอย่างแรง

        เสียงกระทบครั้งแรก…

        ดังสั้นๆ เหมือนเหล็กกระแทกแก้วหนา

        ใยนั้นไม่ขาด

        แม้ปลายคมจะฝังลงไปแล้วก็ตาม

        จันร้องเสียงสั่นเพราะแรงดึงจากในความมืดรั้งขาเขาแรงขึ้นจนผมเห็นแผ่นหลังเขาเกร็งจนสั่น

        “ตัด…ตัดมันทีพี่เมฆ!! มันเจ็บ…มันจะลากผมไปแล้ว!”

        พี่เมฆกัดฟัน เขาไม่ตอบ หัวคิ้วขมวดแน่นเหมือนกำลังใช้ทั้งเรี่ยวแรงและสติทั้งหมดรวบเป็นหนึ่งเดียว

        ใยสีทองวาววับในเงาสลัว

        มันไม่ใช่เส้นใยธรรมดาเลย

        มันเต้นตุบๆ เหมือนมีชีพจรของตัวเอง

        พี่เมฆเงื้อมีดขึ้นอีกครั้ง

        ฟันสับลงไปเต็มแรง—

        ฉับ!

        ยังไม่ขาด…

        แต่บางส่วนแตกกระจายเป็นเส้นฝอยเหมือนเส้นโลหะถูกเฉาะจนบิดงอ

        ผมเห็นไหล่เขาเกร็งขึ้นจนเส้นเอ็นขึ้นเป็นลำ เขาดึงมีดกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว และฟาดเป็นครั้งที่สาม

        ครึด…ฉีก…

        เสียงนั้นดังเหมือนเนื้อโลหะถูกงัดออกจากกัน

        แล้วเส้นใยสีทองก็ขาดผึงออก…!

        จันร้องออกมาสั้นๆ เหมือนคนที่เพิ่งถูกปลดบ่วงให้หายใจได้อีกครั้ง

        แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลุก

        เงาอีกเส้นก็ฟาดลงมาจากด้านบนในทิศทางเดียวกับสายใยก่อนหน้า

        เส้นใยใหม่พุ่งตรงลงมาอย่างรวดเร็ว

        เร็วเกินกว่าจะเห็นต้นทางของมันด้วยซ้ำ

        ผมเห็นปลายมันสะท้อนแสงเทียนเป็นประกายเหมือนเข็มอาบทองคำ

        พี่เมฆคว้าคอเสื้อจันกระชากออกไปด้านหลังทันที

        เส้นใยนั้นฟาดลงกับพื้นตรงตำแหน่งที่เขายืนเมื่อครู่

        แรงกระแทกทำให้พื้นหินแตกเป็นรอยแยกยาว

        หัวใจผมเต้นดังในอก…

        แรงจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองกระแทกขึ้นไปถึงกกหู

        แมงมุมในความมืด…

        มันไม่รีบ แต่ “จังหวะ” ของมันแม่นราวกับรู้ตำแหน่งของเราอยู่ตลอด

        เมื่อเราทั้งสามถอยกรูดไปจนถึงกำแพงหินด้านหนึ่ง พี่เมฆก็ยกมือขวาขึ้น—

        ห่วงนาคบาสก์คู่ที่ข้อมือเขาเปล่งแสงวาบ แล้วแยกตัวจากกันเหมือนงูเงินสองตัวที่สะบัดขยายร่างออกจากผิวหนังของเขา

        มันพุ่งออกไปในความมืดพร้อมเสียงหวีดเบาๆ ที่ทำให้ผมขนลุก

        เหมือนเจตจำนงของมันเองกำลังมองหาเหยื่อในเงามืด

        ฟุบ!

        เสียงกระทบอะไรบางอย่าง…แข็ง…หนัก

        แต่ตามด้วยเสียงที่ผมไม่อยากได้ยินเลยในสถานการณ์แบบนี้

        กึก…กึก…

        เหมือนห่วงทั้งสองถูกดีดย้อนกลับมา

        เหมือนมันกระแทกกำแพงเหล็กหนา

        พี่เมฆรับมันกลับด้วยท่าทางฝืนข้อมือ

        เส้นเลือดบนแขนเขาปูดขึ้นราวกับแรงสะท้อนนั้นมากเกินควร

        “ไม่ได้ผล…”

        เขาพึมพำต่ำมาก แต่ผมได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

        เหมือนทุกคำหนักพอจะทุบอากาศให้แน่นขึ้นรอบลำคอผม

        แล้วเสียงนั้น…

        เสียงเสียดสีกับผนังที่พวกเราได้ยินครั้งแรก…

        มันดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้

        มันใกล้กว่าเดิมอย่างน่ากลัว

        ครืด…

        ครืด…

        ครืด…

        ความมืดข้างหน้าสั่นไหว

        เหมือนบางอย่างกำลังค่อยๆ ชันตัวขึ้น

        ผมรู้สึกถึงเงามืดขนาดมหึมาที่กำลังขยับเข้าใกล้พวกเรา

        แม้ยังไม่เห็นมันเต็มตา แต่เสียงลมหายใจของมันชัดเจน

        ชัดจนได้ยินก้องในโพรงอกของตัวเอง

        จันสะอื้นเผลอหลุดออกมาเบาๆ

        พี่เมฆยกมีดขึ้นอยู่หน้าตัวเอง

        และผม…

        ผมก็ทำได้แค่ยกมือทั้งสองกำเทียนอาคมไว้แน่น

        เหมือนมันคือเสาเข็มสุดท้ายก่อนถ้ำนี้จะกลืนพวกเราลงไปทั้งเป็น

        ในจังหวะที่เงามืดนั้นยังคงขยายใหญ่…

        ยังคงคืบคลาน…

        และอากาศตรงหน้าหนักจนหายใจแทบไม่เข้า—

        เงาของ “ขา” อีกข้างก็ยกสูงขึ้นเหนือหัวพวกเรา…

        เหมือนมันกำลังเลือก…

        ว่าจะสับลงมาที่ “ใคร” ก่อน...?!

        (โปรดติดตามตอนต่อไป)