ผมนี่แหละ มะนาวต่างนุด

ตอนที่48 ภารกิจที่หก

“โอเคค่ะงั้นซินดี้ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ”

ซินดี้พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจเขารีบออกไปสั่งการผู้คนให้เตรียมตัวต้อนรับประธานที่เพิ่งเดินทางมาถึงพอดีโดยต้องการให้เกิดภาพสวยงามเพื่อให้ประธานประทับใจต่อเจ้านายตนเอง

เสิ่นอี้เดินออกไปต้อนรับและแนะนำตัวกับรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการอย่างรู้หน้าที่เนื่องจากที่ผ่านมามีแต่หวงฟาหลงทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงาน จึงต้องแสดงตัวให้ผู้มีอำนาจได้รู้จักตนเอง

“ท่านรัฐมนตรีช่วยถังครับนี่คือคุณเสิ่นอี้ เป็นเจ้าของโรงเรียนแห่งความสุข”

หวงฟาหลงทำหน้าที่เป็นคนกล่าวแนะนำเสิ่นอี้ต่อรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการอย่างนอบน้อม

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณเสิ่นอี้ไม่นึกเลยว่าจะมีคนหนุ่มรุ่นใหม่ ที่คิดพัฒนาด้านการศึกษาให้กับท้องถิ่น ประเทศโชคดีที่มีคนอย่างคุณเพิ่มขึ้นหากมีอะไรที่ต้องการพัฒนาอีก ประสานมาได้เลยนะ”

รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการเอ่ยชมเสิ่นอี้อย่างรู้สึกดีเขาได้ยินท่านรัฐมนตรีเอ่ยถึงวิสัยทัศน์และหลักสูตรอันทันสมัยของโรงเรียนแห่งความสุขมาก่อนจึงรู้สึกยินดีที่ได้มีโอกาสมาทำหน้าที่เป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนนี้อย่างเป็นทางการ

“ขอบคุณมากครับเชิญท่านทางนี้เลยครับ อีกไม่นานคงได้เวลาเริ่มทำพีธีเปิดแล้ว”

เสิ่นอี้กล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาทเขาเชื้อเชิญรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงไปยังพื้นที่ทำพิธีเปิดอย่างสุภาพ

ระหว่างเดินไปกับรัฐมนตรีอยู่นั้นพลันมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นว่า

“ยินดีกับโอนเนอร์ที่สามารถปฏิบัติภารกิจที่ห้าสำเร็จทันเวลาระบบโกลาหลมอบรางวัลให้กับโอนเนอร์แล้ว ภารกิจที่หกจะเริ่มขึ้นในอีกสิบนาทีข้างหน้าโอนเนอร์โปรดเตรียมตัว”

เสิ่นลี่อิงหยุดเดินชั่วขณะเขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงที่ลางสังหรณ์แม่นยำ จึงรีบคว้าตัวหวงฟาหลงเข้ามาใกล้แล้วกระซิบบอกอย่างเร่งรีบว่า

“คุณหวงหากผมไม่สามารถอยู่ร่วมพิธีเปิดได้ ให้คุณทำหน้าที่แทนผมไปเลยนะ ไม่ต้องกังวลอะไรหากไม่มั่นใจก็ถามซินดี้ได้ แล้วผมจะกลับมาแก้ปัญหาให้ทีหลัง เข้าใจไหม?”

“อ๊ะ! เจ้านายจะไปที่ไหนหรือครับ? มีภารกิจอะไรด่วนในวันนี้หรือ?”

หวงฟาหลงอุทานพลางสอบถามเจ้านายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจเขาไม่คิดว่าเจ้านายจะมีภารกิจเร่งด่วน จนต้องแยกตัวออกจากงานสำคัญในการเปิดโรงเรียนเวลานี้

“เอาเหอะน่าทำตามที่ฉันบอกก็พอ” เสิ่นอี้ส่ายหน้าตอบ

เขายังไม่พร้อมที่จะบอกความลับให้ลูกน้องรับรู้ทำได้เพียงสั่งการเฉพาะหน้าให้ลูกน้องจัดการไปกันเอง

เขายืนยันให้ลูกน้องทำตามคำสั่งของตนก็พอโดยคิดว่ากลับมารอบนี้ค่อยนัดประชุมลูกน้องเพื่อบอกเรื่องภารกิจตลอด

ชีวิตของตนก่อนที่จะเกิดปัญหาใหญ่ตามมา

“ครับ.....ครับ”หวงฟาหลงรับคำเสิ่นอี้ด้วยความงุนงง

เสิ่นอี้ได้นั่งคู่เพื่อสนทนากับรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงระยะหนึ่งเขาพยายามทำตัวนิ่งเฉยเพื่อปิดบังอาการร้อนรนของตนให้มากที่สุด เนื่องจากเสียงเวลาในหัวเขาเหลือน้อยลงทุกขณะ

พอรัฐมนตรีถังขึ้นไปกล่าวเปิดงานเขาได้โอกาสจึงรีบบอกซินดี้ที่เดินผ่านมาพอดีว่า

“ซินดี้! ฉันไปก่อนนะฝากงานที่เหลือต่อด้วย”

เสิ่นอี้กล่าวเสร็จเขารีบวิ่งตรงไปยังทิศทางของห้องสุขาทันที

“อ๊ะ! เจ้านาย!.....”ซินดี้กำลังจะเรียกให้เจ้านายขึ้นไปบนเวทีเพื่อถ่ายภาพร่วมกับประธาน

อย่างไรก็ตามซินดี้ต้องกล่าวค้างไว้เพียงเท่านั้นเพราะมองเห็นชัดเจนว่าเจ้านายวิ่งเข้าห้องสุขาอย่างรวดเร็วพลางนึกสังหรณ์ใจจนต้องพึมพำขึ้นมาว่า

“อย่าบอกนะว่าเจ้านายจะหายตัวไปทำภารกิจอีกแล้วเจ้านายหายตัวไปที่ไหนกันแน่?แล้วเจ้านายไปทำภารกิจอะไร?สงสัยคราวหน้าคงได้จับเข่าคุยกันเสียที”

ซินดี้ตั้งใจที่จะสื่อสารกับเจ้านายให้ชัดเจนเพื่อที่จะได้ไม่เกิดปัญหาร้ายแรงใด ๆ ในระหว่างที่เจ้านายหายตัวไปเพราะเขาเองก็ไม่สามารถตัดสินใจแทนเจ้านายได้ทุกเรื่อง

..........

เมื่อเสิ่นอี้วิ่งเข้าห้องสุขาของโรงเรียนไปแล้วเขาได้ยินเสียงดังในหัวชัดเจนมากขึ้นจากระบบโกลาหลว่า

“โอนเนอร์โปรดเตรียมตัวพร้อมเข้าสู่ภารกิจที่หกเป็นภารกิจกำจัดหมึกยักษ์ในดาวมหาสมุทร มีระยะเวลาในการทำภารกิจทั้งสิ้นหนึ่งสัปดาห์เริ่มนับถอยหลัง สิบ! เก้า! แปด!เจ็ด! หก!ห้า! สี่!สาม! สอง!หนึ่ง! ไป!”

ก่อนที่ระบบโกลาหลจะส่งตัวเขาไปยังดาวมหาสมุทรเสิ่นอี้สำรวจข้อมูลพื้นฐานของเขาในระบบ พบว่า

ทรัพย์สินในปัจจุบัน       คฤหาสน์ราคาหกล้านหยวน

                             รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ห้าสีดำราคาสองล้านหยวน

                             รถยนต์เบนท์ลีย์คอนติเนนทัล จีที สีดำ ราคาห้าล้านหยวน

                             รถตู้อัลพาร์ดสีดำราคาหนึ่งล้านหยวน

                             รถกระบะเกรตวอลสี่ประตูสีขาว ราคาหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

                             นาฬิกาข้อมือยี่ห้อปาเต็กฟิลิปป์ราคาหกแสนหยวน

                             แหวนมังกรคู่ราคาหนึ่งล้านสองแสนหยวน

                             ตึกแถวสองคูหาในย่านชุมชนตะวันตกราคาสองล้านหยวน

        เรือยอชอิตาเลียนรุ่นอาซิมุตเจ็ดสิบเจ็ดเอสหนึ่งลำ ราคายี่สิบสามล้านหยวน

        คฤหาสน์หรูย่านจินหลงหนึ่งหลังราคาหนึ่งร้อยล้านหยวน

            เงินสดไม่มี

                             เงินในบัญชีธนาคาร ห้าร้อยล้านหยวน

          ธุรกิจส่วนตัว     หุ้นของมิราเคิลกรุป จำนวนหกสิบเปอร์เซ็นต์(ผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่ง)

                             หุ้นของธนาคารกลางแห่งสวิส จำนวนสี่สิบเปอร์เซ็นต์(ผู้ถือหุ้นอันดับสอง)

                             หุ้นบริษัทไมโครซอฟท์ สิบเปอร์เซ็นต์

                             โรงเรียนแห่งความสุขมูลค่าหนึ่งร้อยล้านหยวน

ภารกิจที่หกชื่อภารกิจ กำจัดหมึกยักษ์ในดาวมหาสมุทร ระยะเวลาปฏิบัติภารกิจที่หก หนึ่งสัปดาห์

รางวัลของภารกิจที่หกโอนเนอร์จะได้รับเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมนักบิน มูลค่าสองร้อยล้านหยวน และหุ้นเฟซบุ๊กยี่สิบเปอร์เซ็นต์รางวัลจากภารกิจที่ห้าจะถูกส่งมอบให้กับโอนเนอร์ในวันถัดไป

หมายเหตุ         โอนเนอร์สามารถตรวจสอบรางวัลที่ห้าได้เมื่อปฏิบัติภารกิจที่หกเสร็จสิ้น

ปลดล็อกทักษะพิเศษ      โอนเนอร์จะได้รับทักษะเรียนรู้ภาษาจักรวาลและทักษะหายใจใต้น้ำ

……….

ตู้ม !

ร่างของเสิ่นอี้หล่นจากฟากฟ้าลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่สุดสายตาทันใดโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัวและไม่มีโอกาสเปลี่ยนไปใส่ชุดกีฬาแทนชุดสูทหรูที่ใส่ไปร่วมงานเปิดโรงเรียนแห่งความสุข

“อ๊ะ! นี่ฉันมาถึงดาวมหาสมุทรแล้วหรือ?” เสิ่นอี้พึมพำพร้อมกับลืมตาพูดใต้น้ำทันที

เขาพบว่าตนเองสามารถหายใจใต้น้ำและมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างชัดเจนคล้ายสัตว์น้ำทั้งหลายจึงรู้สึกยินดีที่ทักษะพิเศษปลดล็อกให้พร้อมใช้งานได้ทันใจ

“ค่อยยังชั่วที่หายใจใต้น้ำได้ไม่งั้นฉันคงใช้ชีวิตอยู่ในดาวมหาสมุทรลำบากแน่เลยคงต้องสอบถามพวกสัตว์น้ำแถวนี้ละมั้ง ไม่รู้ว่าหมึกยักษ์ที่ระบบมอบหมายให้กำจัด.....มันอยู่ที่ไหน?”

เสิ่นอี้กวาดสายตามองหาสัตว์ทะเลเพื่อที่จะสอบถามถึงถิ่นที่อยู่ของหมึกยักษ์เขาคาดเดาว่าจะต้องเป็นหมึกเจ้าปัญหาสำหรับดาวดวงนี้ จนระบบต้องส่งเขามาช่วยแก้ไขปัญหา

ทั้งนี้ชายหนุ่มเริ่มเรียนรู้ภารกิจที่ได้รับจากระบบโกลาหลเขาพบว่าระบบมักจะมอบหมายให้เขาทำแต่สิ่งดีเพื่อช่วยเหลือผู้คนหรือเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมของดาวเคราะห์ดวงนั้นจึงคิดว่าดาวมหาสมุทรจะต้องมีปัญหาจากหมึกยักษ์แน่นอน

เขาว่ายน้ำอย่างง่ายดายในท้องทะเลพลางกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความสงสัย เนื่องจากไม่พบสัตว์น้ำแม้แต่ตัวเดียว

“เอ๋! พวกสัตว์น้ำหายไปไหนหมด? เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”

เสิ่นอี้อุทานด้วยความแปลกใจพลันได้ยินเสียงต่อสู้มาจากด้านหนึ่ง เขารีบว่ายน้ำตรงไปตรวจสอบสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าใกล้สถานที่เกิดเหตุแล้วเขาพบว่าสัตว์น้ำแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน โดยแต่ละฝ่ายมีจำนวนใกล้เคียงกัน

ฝ่ายหนึ่งมีมนุษย์กบเป็นจ่าฝูงพร้อมพรรคพวกอย่างเงือก เต่า และปลาสวยงามตัวเล็กจำนวนมหาศาล

อีกฝ่ายมีฉลามเป็นจ่าฝูงพร้อมด้วยจระเข้ แมงดาถ้วย และแมงกะพรุน

ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากันพร้อมด้วยอาวุธหลากหลายชนิดซึ่งพร้อมที่จะห้ำหั่นกันอยู่ทุกขณะ

“ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะต้องยอมแพ้แล้วไม่มีประโยชน์ที่จะดื้อดึงต่อไป วาฬยักษ์ก็บาดเจ็บหนัก จนช่วยพวกเจ้าไม่ได้พวกเจ้าจะเอาอะไรมาต่อกรกับพวกเรา จงมอบแดนเหนือให้พวกเราไปหากินเสียดี ๆ”

ฉลามตัวหนึ่งยืนถือหอกทำจากปะการังพันปีอันแหลมคมมันเป็นตัวแทนกล่าวให้ฝั่งมนุษย์กบและพรรคพวกยอมจำนนต่อ

พวกตนอย่างอวดดี