มหาศึกห้าแผ่นดิน

“ ข้าอยู่ที่ไหน”

ราเชนยังคงนอนอยู่ระบมไปทั่วทั้งตัว คล้ายกระดูกจะหักไปหลายส่วน เลยไม่สามารถขยับตัวได้มากนัก

“ คุณชายท่านตกลงมาจากด้านบน ทำให้พวกเรารอดชีวิตจากพวกคนชั่ว ข้าต้องขอบคุณแทนเด็กๆ เหล่านี้ด้วย” หัวเผ่าชราพยายามคำนับราเชน แต่ราเชนฝืนลุกขึ้น แต่ไม่สามารถลุกขึ้น รู้สึกเจ็บแปลบอยู่ทางด้านหลัง

“ ไม่..ต้อง โอ้ย..ทำไมหลังข้าถึงได้ปวดเช่นนี้”

“ กระดูกสันหลังของท่านหัก”

หัวหน้าเผ่าชราเอ่ยด้วยความเศร้าใจ

“ อะไรนะ กระดูกสันหลังข้าหัก” ราเชนหวนนึกถึงว่า มีบางสิ่งพุ่งเข้ามากระแทกใส่ข้างหลังของเขาอย่างแรง จนเขาสลบไป จากนั้นเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย

หากเป็นเช่นนี้ เขาจะต้องกลายเป็นคนพิการ เดินไม่ได้ไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน

ชาติชั่วเอ้ย ข้าจะต้องกลายร่างเป็นมารโลหิต กลับไปจัดการกับมันให้ได้ แต่ว่าหากข้ายืนไม่ได้ มารโลหิตจะยืนได้ไหมนะ ราเชนได้แต่นึ่งอึ้งไป ไม่รู้จะทำอย่างไรดี รีบเอายาสมานแผลสิบทิศของอาจารย์ไป๋เซียง ออกมากิน แต่ก็ทำให้บาดแผลภายนอก สมานกลับมาได้เร็วขึ้น แต่กระดูกที่หักนั้นไม่สามารถเชื่อมต่อเข้ากันได้ ราเชนได้แต่ทอดถอนหายใจ

ทันใดนั้นเอง ด้านบนผนังถ้ำ ก็ได้ยินเสียงคนเริ่มยกก้อนหินออก เพื่อที่จะลงมาข้างล่าง

“ แย่แล้ว พวกคนชั่วกำลังย้ายก้อนหินออก ทำอย่างไรดีท่านปู่” เด็กสาวคนหนึ่งรีบร้องอย่างหวาดกลัว

“ ไม่ต้องกลัว เทพอสุรี มีเมตตา พวกเราไปกราบอ้อนวอนให้ท่านช่วยกันเถิด”

ชายชราพาเด็กๆ ทั้ง20 คน มาคุกเข่า แล้วเริ่มสวดขอพรจากเทพอสุรี ราเชนมองสิ่งที่พวกเขากราบไหว้ แท่นหินก้อนใหญ่ มีเครื่องเซ่นไหว้ อยู่มากมาย ทุกอย่างล้วนเป็นพืชผัก ผลไม้ ดอกไม้ บนแทนหินมีกระดูกสีขาว ยาวกว่า สามเมตร มันเหมือนกับกระดูกพวกไดโนเสาร์โบราณเสียมากกว่า

ราเชนได้แต่ส่ายหัว เขาพยายามลุกขึ้น ในมือมีเขี้ยวของเทพหมูป่า ราเชนลองท่องบทสวดเพื่ออัญเชิญมาประทับร่างของเขาอีกครั้ง แต่ทว่า เขี้ยวของเทพหมูป่ากลับหักเป็นสองท่อน สงสัย เลือดหญิงสาวบริสุทธิ์ ยังคงติดอยู่ในร่างกาย ไม่อาจอัญเชิญพลังเทพหมูป่ามาช่วยได้อีกแล้ว  คงต้องดื่มเลือด เพื่อปลุกมารโลหิตมาช่วยเสียแล้ว ราเชนพยายามมองหาเด็กๆ  เพื่อจะได้ดูดเลือดสักคน แต่ทว่า เห็นความไร้เดียงสาของพวกเขาแล้ว ก็ทำไม่ลง

“ บ้าเอ้ย นี่เรากลายเป็นคนมีเมตตาตั้งแต่เมื่อไรวะ” ราเชนเริ่มสงสัยตนเองขึ้นมา

แต่ทันใดนั้นเอง กระดูกสัตว์ใหญ่สีขาวก็เกิดส่องแสงประกายวาบออกมา ทุกๆ คนต่างหันไปมองหน้ากันอย่างตกใจ หัวหน้าเผ่าชราหันมามองราเชนด้วยสายตาแปลกประหลาด แล้วบอกให้เด็กๆ สวดอวยพรต่อไป แล้วก็เข้ามาหาเขา แล้วคุยได้ยินกันเพียงสองคนว่า

“ ข้าอยากฝากท่านให้พาเด็กๆ หนีไปด้วยจะได้ไหม”

“ ท่านลุง ข้ากลายเป็นคนพิการแล้ว จะหนีไปไหนได้เล่า”

“ หากข้ารักษาท่านได้ ท่านจะรับปากข้าได้หรืไม่”

“ ได้ ข้าตกลง รับปากจะพาพวกเขาไปอยู่ในที่ปลอดภัย”  ราเชนตอบในทันที

“ กระดูกบนแท่นบูชานั้น เป็นกระดูกของเทพอสุรี เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าเรา หากมีมนุษย์คนใดได้รับบาดเจ็บ พวกเราจะนำน้ำที่แช่กระดูกเทพอสุรีมาให้ดื่มกิน บาดแผลเหล่านั้นก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง”

“ แล้วท่านไม่ดื่ม?”

“ บาดแผลของข้าหายดีแล้ว” หัวหน้าเผ่าเอ่ยแล้วแสดงบาดแผลให้เขาดู ซึ่งไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย

หัวหน้าเผ่า ตักน้ำมาให้ราเชนดื่ม อาการบาดเจ็บภายในของเขาก็หายจริงๆ แต่ทว่า กระดูกที่หักกลับไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้

“ ข้าคงช่วยท่านไม่ได้แล้ว”

“ ท่านอย่าเพิ่งใจร้อนไป พวกคนร้ายพวกนั้นมันคงรู้ว่า เผ่ารัตติกาลของเรามีเทพอสุรี รักษาบาดแผลมนุษย์ทั่วไปได้ พวกสำนักฟ้าดินมันเลยต้องการอย่างยิ่ง ถึงได้ส่งคนมาแย่งชิงกระดูกเทพอสุรีของพวกเราเช่นนี้”

“ พวกนักฆ่าสำนักฟ้าดินอีกแล้ว ช่าวเลวทรามจริงๆ เอาแต่กระดูกไปก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องฆ่าล้างเผ่ากันแบบนี้เลย”

“ ตามปกติแล้ว คนนอกเผ่าจะไม่มีใครรู้ความลับเรื่องนี้เลย มีเพียงแต่คนในเผ่าของเราเท่านั้น ข้าคิดว่าต้องมีคนในเผ่ารัตติกาลของเรา เป็นผู้ว่าจ้างพวกมันมา แล้วจะมอบกระดูกเทพอสุรีให้กับมันเป็นค่าตอบแทน”

“ ใครกัน ช่างชั่วช้าจริงๆ ช่างทำกับเผ่าของตัวเองได้”

ราเชนอดแค้นแทนไม่ได้

“ ข้าสงสัยว่า มันคือ ฉางซุน มันได้พาคนของเผ่าเราแยกตัวออกไปหลายคน เพื่อรับใช้ ราชสำนักอาณาจักรมัจฉิมา”

“ มันแยกตัวออกไป ก็ต่างคนต่างไป ไม่เห็นต้องส่งคนมาฆ่าพวกเดียวกันเลยนี่?”

“ คุณชายไม่รู้อะไร คนของเผ่ารัตติกาลเป็นเผ่าปีศาจดูดเลือด พวกเราไม่อยากทำร้ายมนุษย์จึงได้แต่หลบอยู่ใน ป่ารัตติกาลแห่งนี้  โดยมีหัวหน้าเผ่าอย่างข้าเป็นผู้ควบคุมดูแล หากใครไม่ทำตามกฏ ข้าจะใช้ตราประทับปีศาจสังหารทันที ฉางซุนมันคงกลัวว่า ข้าจะส่งคนไปสังหารพวกมัน จึงได้ส่งคนมาสังหารพวกเราทิ้งซะ”

ราเชนได้แต่มองหัวหน้าเผ่า และเด็กๆ ผีดูดเลือดพวกอย่างหวาดระแวง แต่พอนึกอีกทีก็ไม่เห็นต้องกลัว เพราะเลือดของเขาก็คือมารโลหิต เป็นผีดูดเลือดเหมือนกัน

“ แล้วท่านไม่ใช่ตราประทับปีศาจอะไรนั่นสังหารมันเสียแต่ทีแรกเลยล่ะ”

“ ข้าทำไม่ได้”

“ ทำไม?”

“ มัน..คือลูกชายของข้า”

ราเชนได้แต่เงียบไป นึกไม่ถึงบุตรของหัวหน้าเผ่าคิดเข่นฆ่าสังหารเผ่าเดียวกัน เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ทันใดนั้นเสียงของการทำลายหิน ก็ดังเข้ามาใกล้ขึ้นอีกไม่นาน คงจะเข้ามาถึงที่นี่แล้ว

“  กระดูกเทพอสุรีกำลังเรียกร้องหาเจ้าของ ตอนคุณชายเข้ามากระดูดก็ส่งแสงสว่างจ้าราวกับเจอเจ้าของที่แท้จริง คุณชายรีบนอนคว่ำหน้าเร็ว”

ราเชนทำตามทันที หัวหน้าเผ่าฉีกเสื้อของราเชนออกไป แล้ว ก็ยกกระดูกเทพอสุรี ที่เหมือนกับกระดูกสันหลังสัตว์ประหลาดที่สองแส่งสว่างวาบๆ ยิ่งเข้าใกล้ร่างของราเชน ก็ส่องแสงเปล่งประกายยิ่งขึ้น หัวหน้าเผ่านำกระดูกเทพอสุรีที่ยาวกว่าสามเมตรทาบไปบนหลังของราเชน  กระดูกสัตว์ขนาดใหญ่ ก็ค่อยๆ หลอมรวมเข้าไปแทนที่กระดูกสันหลังของราเชนแทน มันหดตัว แล้วก็หลอมละลายไป ราเชนถึงกับสะดุ้งสุดตัว มีพลังมากมายมหาศาลไหลเวียนเข้าไปอยู่ในร่างกายของเขา แม้นว่า เส้นปราณของเขามันไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้ พลังของกระดูกเทพอสุรีกลับไหลเข้าสู่ห้วงจิตของเขาอย่างมากมายมหาศาล ราเชนรีบหลอมรวมพลังแปลกประหลาดนี้เข้าไปกับจิตปราณของเขา จนพลังจิตปราณระดับที่ 5 ของเขา เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาอยู่ที่ พลังจิตปราณที่ 20 ตอนนี้กระดูกสันหลังของเขาได้หลอมรวมกับกระดูกสันหลังเทพอสุรีแล้ว มีเงามังกรผงาดง้ำอยู่ข้างหลังราเชน คล้ายกับคอยปกป้องร่างของราเชนเอาไว้ ราเชน ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นนั่งได้เหมือนคนปกติแล้ว

รายกายของเขาคล้ายกับมีพลังมากมายผุดขึ้น กระดูกและเส้นเอ็นด้านหลังเกิดการเปลี่ยนแปลง ราเชนเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขารู้ว่า ร่างกายของเขามันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

“ ที่แท้กระดูดเทพอสรีที่พวกเขานับถือ มันคือกระดูกสันหลังมังกรเองหรือนี่?”

ราเชนพอหลอมละลายกระดูกเทพอสุรีเข้าไปในร่าง เขาก็ทราบทันทีว่ามันคือกระดูกสันหลังของมังกรบรรพกาล

ตอนนี้ภาพเบื้องหน้า ราเชนเห็นพวกนักฆ่าจากสำนักฟ้าดิน ได้ทำลายก้อนหินแล้วบุกเข้ามาแล้ว ยิงหน้าไม้ธนูใส่ หัวหน้าเผ่า จนเลือดอาบร่าง แต่ธนูหน้าไม้กลับไม่ถูกหัวใจของเขา จึงกระโดดอ้าปากแยกเขี้ยวไล่กัด พร้อมกับใช้กรงเล็บกระชากร่างของนักฆ่าจนตายไปหลายคน

“ คุณชาย รีบพาเด็กๆ หนีไป”

ราเชนหันไปมองเด็กๆ ทั้งยี่สิบคนตอนนี้กางเล็บราวกับปีศาจแวมไพร์ดูดเลือด พร้อมกับแยกเขี้ยวเตรียมสู้ตาย

ราเชนนำกระบอกยิงเข็มฟ้าพิฆาตออกมา แล้วยิงใส่พวกนักฆ่า จนแดดิ้นไปทีเดียวหลายคน แล้วยังใช้ยันต์ระเบิดเหวี่ยงออกไปเปิดทาง แล้วเรียกเด็กๆ ปีศาจให้ตามเขามา โดยมีหัวหน้าเผ่าคอยเฝ้าระวังอยู่ด้านหลัง

ราเชนพาทุกๆ สังหารนักฆ่าสำนักฟ้าดินตายไปหลายศพ พอขึ้นมาบนยอดเขา กลับมีพวกมันซุ่มอยู่อีกเกือบสิบคน รวมทั้งหัวหน้าเจ็ดอีกด้วย

แต่พวกมันก็ถูกราเชน ใช้ยันต์ระเบิด และ กระบอกฟ้าพิฆาตยิงจนตายไปเป็นจำนวนมาก

“ หาที่ตาย” เสียงของหัวหน้าเจ็ด ชักกระบี่พุ่งออกมาใส่ราเชนอย่างรวดเร็ว แต่ว่าหัวหน้าเผ่ากลับพุ่งเข้ามาจับกระบี่ของหัวหน้าเจ็ดเอาไว้ได้ แล้วหันมาตะโกนใส่ราเชนว่า

“ คุณชายหนีไป ท่านไม่ใช่คู่มือของมัน”

ราเชนไม่สนใจยิงเข็มฟ้าพิฆาตใส่มัน แต่ทว่า มันมีพลังปราณระดับปรมาจารย์ ที่ 80  ปกป้องเอาไว้ เขาจึงถูกถีบเข้ากลางหน้าอก จนกระเด็นถอยหลังออกมา

ราเชนคลำหน้าอกรอยที่ถูกถีบ กลับไม่รู้สึกอะไรเลย 

หรือว่านี่มันเป็นพลังของกระดูกมังกรคุ้มครอง

“ อ้า เหลือแค่คนเดียว พวกเรารุมฆ่าแม่งเลย” 

ราเชนตอนนี้พกความมั่นใจเต็มร้อย ควักมีดสั้นนิรนามออกมาพุ่งเข้าใส่ หัวหน้าเจ็ดที่ตอนนี้นำไม้แหลมปักเข้าที่หัวใจของ หัวเผ่าไปเต็มๆ แล้ว

อ๊ากกกก !!!

“ ท่านปู่” เด็กๆ ต่างเข้ามากอดหัวหน้าเผ่า ที่ได้แต่ยกมือ ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย นำตราประทับปีศาจมอบให้กับ ราเชนแล้วบอกว่า

“ ท่องคาถาตามบนตราประทับ พอมันปรากฏแสง ก็ส่องไปที่เป้าหมาย ข้าลาก่อน”

ร่างของหัวหน้าเผ่า ก็ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไป

“ นั่นคงเป็นตราประทับปีศาจซินะ มอบมันมาให้ข้า เอ๊ะ แล้วกระดูกเทพอสุรีเล่า”

หัวหน้าเจ็ด เอ่ยอย่างสงสัย

เด็กน้อยคนหนึ่ง พุ่งเข้าไปทางด้านหลัง ของมันแล้วกัดที่ไหล่ของมันจนจมเขี้ยว

แต่ทว่ามันกลับไม่สนใจ กระชากหัวเด็กน้อย แล้วแทงด้วยไม้แหลมกลางอก

เด็กชายถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างแหลกสลายไปในทันที

เด็กชายหญิงอีกห้าคน พุ่งตัวออกไปจะกัดเจ้าหัวหน้าเจ็ด แต่ทว่าถูกมันทิ่มไม้แหลมใส่

จนร่างของเด็กๆ สลายไปอีกห้าคน

“ ถอยไปให้หมด” ราเชนตะคอกใส่เด็กๆ ที่เหลือ แล้วหมุนตัวพุ่งเข้าไปหา พร้อมกับแทงมีดนิรนามออก แต่ทว่า ถูกมันจับมือเอาไว้  ไม่อาจพุ่งเข้าไปหามันได้

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มีปัญญาแค่นี้หรือไงไอ้อ้วน” หัวหน้าเจ็ดมันใช้มือซ้ายแทงไม้แหลมเข้าใส่ลำคอของราเชน แต่ว่าราเชนหาได้ขยับตัวไม่ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ไม้แหลมทิ่งแทงเข้าคอหอยของเขา แต่ทว่ามันไม่เข้า แต่ว่า มีดสั้นนิรนามของเขาหลุดจากมือพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืน ฝ่ารัศมีพลังขั้นปรมาจารย์ระดับที่ 80 เจาะทะลุเข้าลำคอของมัน ทันที

ฉึก !!

หัวหน้าเจ็ดชี้หน้าราเชนอีกมือหนึ่งกำคอตัวเอง ไม่มีเสียงลอดออกมาแม้แต่น้อย

ร่างของมันหงายท้องลงไปนอนตายตาค้าง สงสัยอย่างยิ่งว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันแทงคอหอยของราเชนแล้วไม่เข้า

ราเชนเก็บมีดสั้นนิรนามเอาไว้ แล้วมองเด็กน้อยที่เหลือเพียง 13 คน ด้วยสายตาที่สับสน

“ เก็บของ พวกเราต้องไปจากที่นี่”

ราเชนเอ่ยจบเด็กๆ ทั้ง  13 คนก็เข้ามายืนด้านหลังราเชนกันโดยที่ไม่มีข้าวของใดๆกันสักชิ้นเดียว ราเชนมองเด็กผีเหล่านี้ก็ได้แต่ครุ่นคิด จะทำอย่างไรกับเด็กเหล่านี้ดี !!.....